QUIZZES NG MAJORS

ito ung feeling na gusto mo nang mag-mental breakdown sa sobrang dami ng pinapaaral

iyong tipo na parang kulang ang isang araw na pagitan sa susunod na klase para makapagreview dahil quiz next meeting

ito iyong feeling na sana wala iyong professor mo o busy siya, o may seminar o kung ano mang rason para hindi kayo mag quiz

iyong feeling na system overlaod na pero kalahati pa lang natatapos mo

iyong feeling bitin ang oras at panahon

nakakabaliw, ang bigat dre, haha!!

Tae ang drama

Kaninang pag-uwi ko, humarap ako sa salamin. Matagal. Tinitignan ko ang sarili ko kung may itsura nga ba talaga ako. Hindi ko alam. Kaya ko lang ayusin ang buhok ko para magmukhang presentable pero kahit maayos man ito, hindi pa rin magbabago na tan ang kulay ko. Kung naging medyo maputi lang din ako.. sana kahit papaano masasabi ko na ring gwapo ako.

Tae ang drama, amp! Haha!

Si Boy Badtrip at Ang Pulpol na Bus Driver

Kararating ko lang ng bahay ng mga bandang 4:40 sa relo ko. Nabadtrip ako sa byahe sa bus pauwi, as in badtrip na halos naapektuhan na iyong kabuuhan ng byahe ko pauwi.

Sa may Rizal Park (kahabaan ng Taft Avenue) ako sumasakay ng bus pauwi ng Cavite. Pagtawid ko mula sa kanto ng Sta. Isabel College may bus na agad na byaheng Cavitex ang nandoon. Buti na lang traffic kaya nahabol ko pang sakyan. Stan Liner ang nasakyan ko pero puro tadtad ng ads kaya hindi ko napansin agad ang body number. Ayoko naman nang mag-abang ng iba pang bus dahil matagal at iyon na ang nandoon.

Tanggap ko na ang traffic sa kahabaan ng Taft Avenue lalo na hanggang bago makatawid ng kanto ng Pedro Gil. Sa may bandang kahabaan ng PGH na iyong bus na sinasakyan ko at mabagal na umaandar para makapagsakay ng mga pasahero sa gilid-gilid dahil halos wala pa sa 1/4 kaming pasahero. Maya-maya may dumaan na Ariel Express (opt. by St. Anthony of Padua) na halos wala ding gaanong laman at hindi na ito tumabi para magsakay dahil alam naman na may kakumpitensya-iyong sinakyan ko. Malamang dumiretso na iyon ng Baclaran para doon na magpuno. Potek medyo nainis na ako kasi naunahan pa kami ng bus na iyon (base sa experience ko, ang mga driver ng bus ng Saint Anthony hindi gaanong nagbababad sa kaaabang ng pasahero) at doon ko lang naalala na iyong sinasakyan kong bus kanina ay iyong dati kong nakita na ang hilig magbabad para mag-abang ng pasahero. Bwiset! As in usad pagong talaga kami bago pa man makatawid ng kanto ng Pedro Gil ung bus. Eto pa, tang-inis talaga, 2 stop na ang inabot namin sa kanto bago pa naisipan nung pulpol na driver nung bus na iyon na umusad na. Nakalampas man ng Pedro Gil, takte, byaheng pagong pa rin ang ginagawa. Inabutan na naman kami ng stop sa sumunod na kanto. Bago pa mag-go may Saulog naman na nauna sa amin. Potek talaga, 2 bus na ang nakalampas sa amin hindi pa rin nagmamadali iyong driver noong bus na sinakyan ko, takte kainis!

Ang malupit pa, sinuyod na lahat ng kanto ng byahe sa Maynila, nagbabad pa sa kanto ng Quirino. Talaga naman, tang-inis! Wala namang sumakay, bwiset! Kung hindi ba naman isa't kalahating tanga, sa sobrang kabagalan niya, naunahan na siya sa pasahero ng mga naunang perhong byaheng bus. Bobo. Noong naisipan na umusad, gusto ko na ngang sabihinsa driver, "boss baka gusto mo pang bagalan, nakakahiya naman sa iyo eh"?!! Paglabas pa lang ng Quirino Avenue doon pa lang naisipan nung driver na medyo bilisan naman ang pagpapatakbo ng bus. Kupal na kupad pa, tang-inis talaga.

Ngayon nadala na ako, sa susunod hindi na ako sasakay sa bus na iyon kahit na mauna pa siya sa ibang bus dahil ang sobrang kupad naman. Malamang mauunahan pa iyong ng ibang bus sa sobrang pagiging bakaw sa pasahero. Malamang iyong driver ang kupal kung bakit mabagal ang bus, potek. Sa sobrang inis ko kanina, naisip ko na lahat ng driver ng Stan Liner na bus bakaw sa pasahero. Mga makukupad. Iba pa rin talaga kapag Ariel Express at Saulog ang sinakyan eh.. Hindi na ako uulit sasakay ng Stan Liner 1003 na 'yan. Ubod na ng bagal, ubod pa ng bakaw sa pasahero ng driver. May plate number ito ng UVL 973 at bumabyahe ito ng Naic, ubod pa ng tad-tad ng ads.

Just around the corner of my head

Sometimes I would like to quit, I would like to give up. Life's hard, as always. Boulders and boulders of challenges are always present in everyday life. But then I've realized that these boulders are God's way of saying that we're humans and we must rely on Him to help us smash those boulders in our way.
It's more than positive thinking, it is called FAITH.
I know to myself that lately I've been dwelling in the useless ideas and worrying much in the pointless things. I've never been considering holding on to my FAITH which is basically much more important than what I've been thinking negatively. It's funny that what I believe that the simple answer to my worries is just authentic FAITH, I've only placed it behind my mind without considering it.. it's shameful though.
And now that I know where I would run and return to and what to hold on despite the barricade of problems ahead, I will be able to smile and face it all with confidence.

GOD BLESS US ALL! :)

Panibagong Yugto

Kinakabahan ako. May pasok na ako bukas, ay mali mamaya na pala, madaling araw na kasi eh. Kaninang mga bandang pagitan ng 10 ng gabi hanggang 12 ng madaling araw, hindi ako makatulog at hindi ako mapakali. Excited ba ako o kinakabahan sa pagpasok ko. Hindi ko alam kung anong lamang pero panigurado, naghahalo silang dalawa. Irregular 3rd year na ako pagpasok ko subalit kahit irregular

The Gift of Present

Lately I've been thinking a lot about the events that may happen in the first day of my class as a third year college. June 13 is our first day and as the days go by, I can't stop thinking what will we do in the first day. And as the first day of class is getting near, I'm getting more and more nervous each day that pass. Sometimes even before I sleep, that would be the last thing that will be registered in my mind. Luckily I didn't dreamed about it.

But then I realized, I'm stressing myself too much of the things that haven't happened yet. I'm thinking too much of the future even that no one knows what the future have or even if we will be able to reach what the future beholds. I realized that it's all right to plan for the future but never forget to enjoy the present or what we have today. Life's too short to think of the things about the future without enjoying what we currently have. One day, we will all die but it would be a huge regret that we didn't relish the moments of the things we had until the very last breath of our life.

The Bible also shows many verses telling us not to worry about tomorrow or the future.

Matthew 6:25-27

New Living Translation (NLT)

²⁵ “That is why I tell you not to worry about everyday life—whether you have enough food and drink, or enough clothes to wear. Isn’t life more than food, and your body more than clothing? ²⁶ Look at the birds. They don’t plant or harvest or store food in barns, for your heavenly Father feeds them. And aren’t you far more valuable to him than they are? ²⁷ Can all your worries add a single moment to your life?

Luke 12:25

New Living Translation (NLT)

²⁵ Can all your worries add a single moment to your life?

Matthew 6:34

New Living Translation (NLT)

³⁴ “So don’t worry about tomorrow, for tomorrow will bring its own worries. Today’s trouble is enough for today.

Therefore the Bible concludes that we must not worry about the future for today's troubles are enough for us to handle. Besides we are always blessed everyday with more than the things we worry. We only tend to focus in the things that haven't happened yet. And lastly, the Lord God, Jesus Christ and the Holy Spirit is always with us everyday so we don't have to worry too much or about anything.

It's only ironic in my side that more often than not, obviously I tend to worry too much and I also lack faith in everyday's life. I'm ashamed that I know the facts and truth and yet I still hold on to the pointless ideas and emotions that cling in my brain and in my heart. Now what's important is to learn by heart and by mind that we have always enough worries and more blessings for everyday, enjoy the gift of life, and take faith for nothing is impossible to those who believe. :)

Junior

Jun 13, first day of school bilang isang irregular 3rd year student. Irregular kasi mayroon pa akong mga pang 2nd year subjects na kinukuha. Kung itatanong mo pa kung bakit ako naging irregular, mahabang kwento pa iyon. 

Pero sa school namin, lalo na sa college namin, uso na ang umuulit ng subjects na binibigay per sem. Syempre bumabagsak pero hindi ibig sabihin noon, tanga lahat ng estudyante. Sadyang may mga professor lang talaga na ang hilig makipagkita sa mga estudyante niya sa susunod na semester. Maraming kwento, maraming spekulasyon, maraming hinala, maraming sabi-sabi tungkol sa 3rd year life ng college namin. Subalit ayokong manghusga agad nang hindi ko pa nasusubukan o nalalaman talaga. Mapalad iyong mga wagas na matalino at tunay na masipag sa college namin, sila iyong mga hindi na umuulit ng mga binigay na subjects at ibig sabihin wala silang bagsak. 

Ako bilang incoming irregular 3rd year(first timer) ng college namin, marami na akong nasaksihan at narinig na matatalino at magagaling sa klase na umuulit/bumabagsak sa mga 3rd year subjects namin. Bilang pag-iingat ko na rin dahil syempre ayokong umulit ng subjects at lalong ayokong magkaroon ng hindi magandang records sa grades, kailangan ko ng matinding sakripisyo.

Seryosong bagay ang pagsasakripisyo. Kung kailangan kong isakripisyo ang oras kasama ang mga kaibigan ko at sa paglilibang, gagawin ko matawid ko lang ng maayos ang mahirap na 3rd year life namin. Mahirap-halos lahat naman ng estudyante napapalaban kapag majors na eh.. pero sa kaso ng college namin, iba talaga. Hindi mo masasabi takbo ng utak ng mga professor namin subalit gaya nga ng sinabi ko kanina, ayokong mang-husga kung hindi ko pa naman nararanasan.

Malamang maraming masasaktan, maninibago at magbabago pero kailangan ko muna talagang magtiis, magtyaga, at magsipag sa mga majors ko. Sabi ng iba kumuha daw ng inspirsyon sa pag-aaral para lalong ganahan at lalong sumipag, ang sa akin lang, kailangan ko lang ng panahon na makapag-focus sa mahirap na parte ng pag-aaral ko sa pamamagitan ng pagsasakripisyo. Alam kong mahirap para sa lahat at hindi madaling tanggapin, pero alam kong kapalit naman ng konting sakripisyo ay mas mahabang nakagiginhawang paglalakbay para sa mga susunod na semester ng pag-aaral.