Ganoon talaga..

Minsan sa buhay ng isang tao ay darating iyong pagkakataon na kung saan maiisip mo na minsan may mga tao pala na sadyang dadaan lamang sa buhay natin subalit walang katiyakang sila'y mananatili bilang kaakibat natin hanggang dulo.

Minsan pala ang pagkakaibigan parang isang malamig na bugso ng hangin.
Minsan parang pampublikong sasakyan, maraming sasakay at bababa sa kahabaan ng byahe subalit iilan o walang tiyak na mananatili mula umpisa hanggang dulo.
Minsan parang laruang eroplano na masayang paliparin subalit nakakapagod habulin.
Minsan parang lobo na masayang hawakan subalit masaklap kapag napakawalan.
Minsan parang daloy ng tubig, mararamdaman mo subalit hindi mo mahahawakan.
Minsan parang waiting shed na panandaliang silong ng mga tao.
Minsan parang screw driver at turnilyo, may kombinasyon na hindi uubra sa dulo.

Siguro sadyang darating ang panahon na tanging sarili mo lamang talaga ang dapat mong pagkatiwalaan dahil walang katiyakan ang mga kaganapan sa pag-ikot ng buhay ng tao.

Where are you now?

It's almost a week already that I'm not in myself.
I'm selfish.
I'm stubborn.
I'm lazy.
It's been a week that my mind is in chaos and yet I don't want to discuss it with anybody, how stupid I am.
Maybe if my attention and mindset would be diverted to anything else other than wanting to go to Enchanted Kingdom, I would somehow release some tension inside my head.
I'm not responding to group or personal messages and whenever I'm invited to any gatherings or events, I don't feel like going to. I don't feel like going outside my room.
And yes my attitude brought back to life. I want to go to amusement park. I want to travel. I want to be away. I want a roadtrip. I want an adventure. And as long as at least one of those aren't fulfilled, well goodluck to me finding my lost mind until the next semester.
Look, even this post in this blog doesn't make any sense even if its purpose is to be a written record of my ideas which is basically distorted until this time.
Out.

Hindi na muli

Nakakahinayang. Nakakainis. Paasa.

First time kong maranasan ang complete "talk shit" event. Ang nakakainis kasi na parte ay ang pagpapaasa na tuloy ang gala; pati excitement mo sagad-sagarang pinaasa. Nakakainis, nakakapanghinayang.

Sana pala sumama na lang ako sa mga kaklase ko nitong nagdaang semester nang sa gayon ay mas nakilala ko pa sila. Sana sa kanila ko na lang binigay ang nalalabi kong oras na kaklase ko sila. Sana sa kanila na lang ako sumama bago nagwakas ang first semester ng 3rd year college life ko. TangNa talaga, nakakainis. Ang shit dre.

Hindi sana mag-iiwan ng marka ng ganito kung sa mga kaklase ko nitong nagdaang semestre ako sumama, sayang talaga. First time kong maging 3rd year college at bawat experience ay mahalaga pero sayang eh, sayang talaga. Sayang iyong pagkakataong nakilala ko sila nang lubusan kung hindi ako namali ng desisyon. Subalit kahit anong pilit ko sa isip ko hindi ko magagawa iyon at lalong hindi ko na maibabalik ang takbo ng oras at panahon.

Gusto ko na lang gumala ngayon dahil nabitin iyong excitement na sana natapos ngayon araw na ito. Minsan mas iisipin mo pang huwag na lang magtiwala dahil mayroong punto na ang tao pare-parehong mga paasa. Ayoko nang umasa sa mga salita at pangako, mas lalo na akong magiging maingat sa mga salitang walang laman na binibitawan ng iba't ibang tao. TangNa talaga natapos ang isang semestre sa panghihinayang, hindi sa mga subject dahil p*** wala akong pakialam diyan, mas pinanghinayangan ko ang sana ay oras na makilala nang maigi ang mga taong naging parte ng unang semestre ng 3rd year college life ko. Kainis. Kainis.

Iba pa rin kapag Saulog (Ternate)

Kaninang papasok ako ng eskwelahan, sakto pagbaba ko ng tricycle sa may kanto ng 7-11 (Centennial Road), may Saulog Transit, Inc. (Bus No. 71751; Ticket No. ko: 69282) nang nag-aabang ng mga pasahero. Nagmadali akong makasakay at baka umalis na iyon. Sakto namang pagsakay ko may mauupuan pa. Umalis iyong bus na saktong seating capacity at pagdating ng Zeus (old gasoline station) nagsakay lang ng ilan ang bus at umalis na din agad. Iba talaga kapag Saulog, malapad na ang upuan, malamig at higit sa lahat mabilis ang byahe. :)

Kanina sa byahe ko pauwi, usual with daily routine, mag-aabang sa may Rizal Park ng bus na byaheng Ternate kahit sa Gahak (7-11) lang ako bababa kasi dadaan iyong mga bus na may signed board na ganoon ng Cavitex. May dumaan na AAB Bus Lines, Inc. (Bus No. 983; Ticket No. ko 995516) at dahil alam kong byaheng Cavitex iyon, sumakay na agad ako, dagdag pa iyong eksenang wala naman nang ibang bus na byaheng Cavitex. Hindi ako nagtatapon ng ticket kaya lahat ng mga ticket ko mula nang mag-college ako sa Manila ay tinatago ko. Maluwag pa naman iyong bus kaya nakapili pa ako ng lugar na mauupuan, mas pinili kong maupo sa right side (facing the windshield).

Lagi namang aabutan na eksena sa kahabaan ng Taft Avenue ay mahabang trapik lalo na kapag hapon. Uusad ng kaunti, titigil at uusad na naman. Iyong sinasakyan kong bus, ang bagal ng andar, halatang nagpapakabakaw sa pasahero. Maya-maya mula sa likod, nakita ko sa bintana na may Saulog (iyong maliit lang) na dumaan na byaheng Ternate. Pero ang bilis ng Saulog na iyon na nagpasingit-singit sa traffic kaya nakaalis agad. Ayon, mabilis na nawala sa paningin ko iyong Saulog. Kami, iyon tumambay pa iyong AAB nang matagal, nagpakabakaw sa pag-aabang ng pasahero. Wala tayong magagawa ganoon talaga eh.. Tuloy ang pakikipagbunuan sa traffic. Soundtrip para matanggal ang boredom. Nakabyahe kami ng Cavitex na punong-puno iyong bus. Subalit ang nakakainis na part ay pagdating ng tollgate ng Cavitex, naabutan na naman kami ng isa pang Saulog (BCI or Yutong unit yata iyon) na byaheng Ternate din at mas nakakatawa na iyon ay may 4 lang na standing tapos sa amin, siksikan, san ka pa? Heto pa malupit, nauna kaming makapasok ng tollgate pero nauna pa iyong Saulog na makaalis. Sa sobrang bagal ng byahe namin, nalampasan na kami ng 2 Saulog, nakakadismaya lang iyong bus na nasakyan ko.

Pagbaba ko sa Gahak (7-11), nakita ko iyong signed board ng Bus, capital letters ang NAIC, may tanza,tejero at maragondon din. Sabi ko na lang, "pambihira, kaya naman pala eh..". Kahit naman byaheng Ternate iyong AAB, bakaw pa rin sila sa pasahero eh, hindi gaya ng Saulog. All in all walang panama ang ibang mga bus lines gaya ng Stan Liner, RMS Liner, Stow Away Liner, OGAWA Liner, Don Aldrin (Jethro Liner), St. Anthony, itong AAB Bus Lines, Inc. gaya ng nasakyan ko, at ang iba pang mga minor bus lines na bumabyahe sa Centennial Road kumpara sa satisfaction na maibibigay ng Saulog Transit, Inc. sa mga pasahero nila. 

Two thumbs up sa Saulog, still the best!

Ano ba??? O.o

Kanina nagbukas ako ng Facebook. Nagback read ako ng mga posts sa News Feed. Nakakita ako ng isang post mula sa isang fan page na nagsasabing

"LIKE and SHARE if you love grandma

SCROLL DOWN if you want her to die"

hindi ko maalala kung ganyan mismo ung mga salitang ginamit pero iyong isang kaibigan ko sa FB (multiple meanings), nagpauto naman sa ganoong post.

Anooo baa???? Gumising nga kayo. Huwag kayong pilosopo. Huwag kayong magpauto. Huwag kayong magpakatanga. Inuuto lang kayo ng mga FB pages/fan pages na 'yan dahil either wala silang magawa o kulang sila sa pansin, o 'di kaya kulang lang talaga sila sa brain cells kaya ganoon ang naisip nilang paraan para manatiling buhay iyong page nila o para makapang-uto sila ng tao. Guys it's stupid, sa totoo lang.

Hindi mo naman kailangang sundin ang ididikta ng mga pages na yan sa pagsabi nila ng LIKE and SHARE sa mga posts nila kung gusto mong may patunayan eh.. marami namang mas konkreto at mas malalim na paraan para maipakita mo iyong gusto mong patunayan. Hindi mo naman siguro nanaisin na ang sukatan ng digdidad mo ay nakukuha lang sa LIKE at SHARE ng isang post sa facebook?

Nakakainis kasi na madalas below the belt, crossing the line, o offensive na iyong means para magpapansin, ay este magpa-like  ang mga pages ngayon. Ilan sa mga halimbawa nito ay:

hit like and share if you love God, scroll down if you love the devil

hit like and share if you love your mom/dad/family/friends/relatives (kahit sino) or even pets, scroll down if you don't

 What the heck?! hindi lang naman post ng isang fan page ang laman ng facebook news feed ng bawat isang FB user kaya kailangan niya talagang mag-scroll down para makita kung ano ang iba pang laman ng News Feed niya. Bakit kapag ba hindi ni-like at share ang isang post at nag-scroll down na agad, salungat na agad ang ibig sabihin? Hindi lahat ng tao tanga at nauuto sa mga non-sense na posts ng ibang non-sense na facebook pages.

Ngayon kung trip mo lang ding gawin iyong mga sinasabi ng mga pages sa FB dahil nga naman wala ka lang magawa, bahala ka sa buhay mo. Sabagay kanya-kanyang trip lang din iyan. Pero may mga bagay na sadyang sigurado, mayroong mang-uuto at mayroong mga nagpapauto. Mayroong mga magpapapansin at mayroong mga sadyang papatol. Ganoon lang iyon eh.. Guys huwag kayong maging mababaw, iyon lang. Ngayon kung tinamaan ka ng mga nabasa mo, pasensya na pero sadyang totoo.

"LIKE and SHARE this post

SCROLL DOWN if you want to ignore"

:p 

Walang signal kaya malabo

Ewan ko.

May mga pagkakataong may mga nami-miss akong mga tao. May mga pagkakataon din naman hindi. Minsan gusto kong isipin na gusto ko silang makita pero minsan din naman tinatabla ng kabaliktaran.

Haha!

Natatawa ako sa sarili ko habang ginagawa ko itong post na ito. Sineryoso ko pala talaga iyong nasa isip ko, haha!

Nakakainis na nakakainggit iyong mga taong almost complete package (gwapo [mestizo or chinito], matalino, athletic, matangkad, mapagkumbaba, mabait at hindi nanaising manloko ng babae) pero wala namang totoong ganoon. Sa panahon ngayon lalo na sa Philippine setting, ang mga mapuputi o mestizo kadalasan babaero o manloloko. Kapag naman athletic minsan naman napapabayaan na ang academics. Minsan kung sino pang gwapo siya pang may gusto sa kapwa gwapo - patay tayo diyan. Madalas pa kapag gwapo maangas o hambog. Halos lahat may sablay, wala talagang taong perpekto.
Pero madalas kasi ang pinapansin na lang ng mga kababaihan ay ang mga maputi, mestizo, chinito o mala-artistang gwapo. What the heck! loljk. xD
Subalit ang gusto kong maglaho sa mundo o ako mismo ang magpapalaho sa kanila sa mundo ay ang mga lalaki na gwapo na almost perfect gaya ng mga nabanggit ko kanina. Ang sarap nilang pasabugin, haha!! Sa kabutihang palad, wala namang ganoon at kng mayroon man, ako na ang mavolunteer na papatay sa kanya, biro lang. >:))

Sublit bilang isang Kristiyano, hindi sapat na batayan ang panglabas na kaanyuan bilang isang huwaran o tularan ang isang tao. Ang dapat na sukatan ng kagwapuhan ng isang lalaki ay kapag buong puso siyang naniniwala sa Diyos at masunurin at malugod siyang alagad ng Diyos. Ang standards ng tao ay madaling hanapan ng pagkakamali subalit ang standards ng Diyos ay perpekto at walang kapantay. :)

QUIZZES NG MAJORS

ito ung feeling na gusto mo nang mag-mental breakdown sa sobrang dami ng pinapaaral

iyong tipo na parang kulang ang isang araw na pagitan sa susunod na klase para makapagreview dahil quiz next meeting

ito iyong feeling na sana wala iyong professor mo o busy siya, o may seminar o kung ano mang rason para hindi kayo mag quiz

iyong feeling na system overlaod na pero kalahati pa lang natatapos mo

iyong feeling bitin ang oras at panahon

nakakabaliw, ang bigat dre, haha!!

Si Boy Badtrip at Ang Pulpol na Bus Driver

Kararating ko lang ng bahay ng mga bandang 4:40 sa relo ko. Nabadtrip ako sa byahe sa bus pauwi, as in badtrip na halos naapektuhan na iyong kabuuhan ng byahe ko pauwi.

Sa may Rizal Park (kahabaan ng Taft Avenue) ako sumasakay ng bus pauwi ng Cavite. Pagtawid ko mula sa kanto ng Sta. Isabel College may bus na agad na byaheng Cavitex ang nandoon. Buti na lang traffic kaya nahabol ko pang sakyan. Stan Liner ang nasakyan ko pero puro tadtad ng ads kaya hindi ko napansin agad ang body number. Ayoko naman nang mag-abang ng iba pang bus dahil matagal at iyon na ang nandoon.

Tanggap ko na ang traffic sa kahabaan ng Taft Avenue lalo na hanggang bago makatawid ng kanto ng Pedro Gil. Sa may bandang kahabaan ng PGH na iyong bus na sinasakyan ko at mabagal na umaandar para makapagsakay ng mga pasahero sa gilid-gilid dahil halos wala pa sa 1/4 kaming pasahero. Maya-maya may dumaan na Ariel Express (opt. by St. Anthony of Padua) na halos wala ding gaanong laman at hindi na ito tumabi para magsakay dahil alam naman na may kakumpitensya-iyong sinakyan ko. Malamang dumiretso na iyon ng Baclaran para doon na magpuno. Potek medyo nainis na ako kasi naunahan pa kami ng bus na iyon (base sa experience ko, ang mga driver ng bus ng Saint Anthony hindi gaanong nagbababad sa kaaabang ng pasahero) at doon ko lang naalala na iyong sinasakyan kong bus kanina ay iyong dati kong nakita na ang hilig magbabad para mag-abang ng pasahero. Bwiset! As in usad pagong talaga kami bago pa man makatawid ng kanto ng Pedro Gil ung bus. Eto pa, tang-inis talaga, 2 stop na ang inabot namin sa kanto bago pa naisipan nung pulpol na driver nung bus na iyon na umusad na. Nakalampas man ng Pedro Gil, takte, byaheng pagong pa rin ang ginagawa. Inabutan na naman kami ng stop sa sumunod na kanto. Bago pa mag-go may Saulog naman na nauna sa amin. Potek talaga, 2 bus na ang nakalampas sa amin hindi pa rin nagmamadali iyong driver noong bus na sinakyan ko, takte kainis!

Ang malupit pa, sinuyod na lahat ng kanto ng byahe sa Maynila, nagbabad pa sa kanto ng Quirino. Talaga naman, tang-inis! Wala namang sumakay, bwiset! Kung hindi ba naman isa't kalahating tanga, sa sobrang kabagalan niya, naunahan na siya sa pasahero ng mga naunang perhong byaheng bus. Bobo. Noong naisipan na umusad, gusto ko na ngang sabihinsa driver, "boss baka gusto mo pang bagalan, nakakahiya naman sa iyo eh"?!! Paglabas pa lang ng Quirino Avenue doon pa lang naisipan nung driver na medyo bilisan naman ang pagpapatakbo ng bus. Kupal na kupad pa, tang-inis talaga.

Ngayon nadala na ako, sa susunod hindi na ako sasakay sa bus na iyon kahit na mauna pa siya sa ibang bus dahil ang sobrang kupad naman. Malamang mauunahan pa iyong ng ibang bus sa sobrang pagiging bakaw sa pasahero. Malamang iyong driver ang kupal kung bakit mabagal ang bus, potek. Sa sobrang inis ko kanina, naisip ko na lahat ng driver ng Stan Liner na bus bakaw sa pasahero. Mga makukupad. Iba pa rin talaga kapag Ariel Express at Saulog ang sinakyan eh.. Hindi na ako uulit sasakay ng Stan Liner 1003 na 'yan. Ubod na ng bagal, ubod pa ng bakaw sa pasahero ng driver. May plate number ito ng UVL 973 at bumabyahe ito ng Naic, ubod pa ng tad-tad ng ads.

Junior

Jun 13, first day of school bilang isang irregular 3rd year student. Irregular kasi mayroon pa akong mga pang 2nd year subjects na kinukuha. Kung itatanong mo pa kung bakit ako naging irregular, mahabang kwento pa iyon. 

Pero sa school namin, lalo na sa college namin, uso na ang umuulit ng subjects na binibigay per sem. Syempre bumabagsak pero hindi ibig sabihin noon, tanga lahat ng estudyante. Sadyang may mga professor lang talaga na ang hilig makipagkita sa mga estudyante niya sa susunod na semester. Maraming kwento, maraming spekulasyon, maraming hinala, maraming sabi-sabi tungkol sa 3rd year life ng college namin. Subalit ayokong manghusga agad nang hindi ko pa nasusubukan o nalalaman talaga. Mapalad iyong mga wagas na matalino at tunay na masipag sa college namin, sila iyong mga hindi na umuulit ng mga binigay na subjects at ibig sabihin wala silang bagsak. 

Ako bilang incoming irregular 3rd year(first timer) ng college namin, marami na akong nasaksihan at narinig na matatalino at magagaling sa klase na umuulit/bumabagsak sa mga 3rd year subjects namin. Bilang pag-iingat ko na rin dahil syempre ayokong umulit ng subjects at lalong ayokong magkaroon ng hindi magandang records sa grades, kailangan ko ng matinding sakripisyo.

Seryosong bagay ang pagsasakripisyo. Kung kailangan kong isakripisyo ang oras kasama ang mga kaibigan ko at sa paglilibang, gagawin ko matawid ko lang ng maayos ang mahirap na 3rd year life namin. Mahirap-halos lahat naman ng estudyante napapalaban kapag majors na eh.. pero sa kaso ng college namin, iba talaga. Hindi mo masasabi takbo ng utak ng mga professor namin subalit gaya nga ng sinabi ko kanina, ayokong mang-husga kung hindi ko pa naman nararanasan.

Malamang maraming masasaktan, maninibago at magbabago pero kailangan ko muna talagang magtiis, magtyaga, at magsipag sa mga majors ko. Sabi ng iba kumuha daw ng inspirsyon sa pag-aaral para lalong ganahan at lalong sumipag, ang sa akin lang, kailangan ko lang ng panahon na makapag-focus sa mahirap na parte ng pag-aaral ko sa pamamagitan ng pagsasakripisyo. Alam kong mahirap para sa lahat at hindi madaling tanggapin, pero alam kong kapalit naman ng konting sakripisyo ay mas mahabang nakagiginhawang paglalakbay para sa mga susunod na semester ng pag-aaral.

Mighty Bond

Magaspang?
Makasarili?
Sarado?
Nagpapanggap?

Siguro hindi lang talaga gustong gawin. Tinatamad. Hindi, hindi lang ganoon kasimple iyon. Tiyak na marami pang ibang mas konkretong mga sagot at paglilinaw ang nagkukubli sa naguguluhang isipan. Subalit bakit mayroong takot sa pagsabi ng katotohanan at paglilinaw gayong wala namang balak na pagsabihan? Tiyak na hindi malinaw ang lahat.

Subalit kahit basag na salamin man ang tingnan, ibinabalik pa rin nito ang dapat ibalik. Hindi naman binabaliwala ang ganoong katotohanan subalit pinangungunahan ng nalason na dibdib ang isipan. Inaalipin nito kung ano ang dapat na katuwang sa mga bagay-bagay. Hindi pa rin malinaw ang lahat at nakabusal pa rin ang isipan. Matagal na itong gustong sumigaw subalit pigil at tikom ang bibig. Sadyang humanap lamang ng paraan upang kahit papaano ay maisiwalat ang katotohanan:

.Hindi lahat ng plano at mga mungkahi sa isang pangkat ng tao ay napag-uukulan ng atensyon.

.Tiyak na ang bawat isang suhestiyon ay para sa ikaaangat o ikabubuti ng nagsambit ng mungkahi.

.Walang isang mungkahi na kung saan makikinabang ang lahat. 

Subalit ang ibang nais sambitin ng bihag na isipan ay hindi na lubos na mahalaga at sa halip ay mga hinaing na lamang.

.Mahirap humarap sa isang laban kung saan halos ang lahat ay nakapagsanay na nang mabuti at ang isa'y bagong miyembro lamang.

.Hindi lahat nang nagtutungo sa giyera ay makikipagdigmaan para sa kanilang ipinaglalaban, ang iba ay labag sa kalooban.

.Ang tagumpay ng isang pangkat ay hindi lamang nasusukat sa husay sa pag-eensayo, dapat ding bigyang pansin  ang kasiyahan ng bawat kasapi sa paraan ng pag-abot sa tagumpay.

Sa huli, naisiwalat man ang katotohanan, bihag pa rin ng nalason na dibdib ang isipan at tiyak na nilagyan ng piring upang lalong mabulag sa katotohanan. Inaasahan din naman ng bihag na maaaring humantong sa pagkabulag at pag-iwas, o mas malala pa ang paglisan matapos maisiwalat an katotohanan.

Ano't ano pa man, ang isipan ay dinidiktahan pa rin ng nalason na dibdib at hangga't walang katiyakan ang mga bagay-bagay, tiyak na ikukubli nito ang isipan sa mga bagay na magbibigay paglilinaw sa lahat.

Labo-labo

Pahina nang pahina. Hindi na kasing liwanag gaya ng dati. Sino ba ang mag-aakala na aabot sa ganoon. Kaya pa kaya ang isang malaking kwarto? Tatagal pa kaya ito o maaupos din ang munting liwanag na nalalabi? Makayanan pa kaya nito pagdaan ng malakas na ihip ng hangin? Walang kasiguruhan pero nakasalalay mismo sa sarili ang tagal ng liwanag nito.

Subalit ano nang mangyayari kung pati ang munting liwanag ay maglaho na? Mahanap pa kaya ang gusot na papel sa loob ng silid? Maging kaaya-aya pa kayang tingnan at sulatan ang munting papel kahit na mayroong gusot? Subalit kahit lagyan ng pandikit, hindi na maibabalik ang dating malinis at maayos na anyo nito. May tagpi, may tahi, may tupi, may gusot, may lukot. Hindi ito gaya ng tela na kapag dinaanan ng plantsa ay magiging maayos muli. Itatapon na kaya ito o gagawan ng paraan para muling mapakinabangan?

At kung sakaling mapakinabangan man, magiging maayos pa kaya ito sa lahat ng klase ng panulat? Makakasalamuha ba ng lahat ng uri ng panulat ang papel na ito? Tiyak na may malinaw  at mayroon ding malabo, at mayroon ding hindi na talaga uubra dito. Mababasa pa ba ang nilalaman o hindi na pag-uukulan ng panahon? Maging katanggap tanggap pa kaya ang ito?

Walang kasiguruhan. Walang katiyakan. Magkakaroon lamang ng katiyakan kung susubukan ang mga tanong na naglalaro sa laman.

random? na naman

hindi ko alam subalit parang may pinaghuhugutan
hindi ko alam pero parang ayaw ko na

parang unti-unti na akong nawawalan ng interes
parang unti-unti na akong nagsasawa..

hindi ko alam..
sana pansamanatala lang ito..

Alam mo iyon?

..iyong pakiramdam na marami kang gustong ipost kaso busy ka.
..iyong pakiramdam na marami kang gustong ikwento pero walang time.
..iyong pakiramdam na nakalimutan mo na iyong mga ipopost mo dahil sa paglipas ng panahon.

Nakakaloko nga naman, kung kailan ka busy, doon mayaman ang experiences sa buhay mo. #irony :))

Malupit na Monday

Lunes. 12 pm pa ang start ng klase ko. pero aalis ako ng bahay alas diyes at gugugulin ang maximum na dalawang oras na byahe, -_- As usual, mula sa gahak (7-11), mag-aabang ng bus na talo pa ang sardinas sa dami ng tao kahit malapit nang magtanghali lalo na ngayong lunes, kaya ubusan talaga ng bus na masasakyan.

Downfall

Kahapon pa dapat ito kaso sobrang pagod at istres ako kaya natulog na lang ako ng maaga. ^_^

Nagkaroon kami ng long quiz sa major subject, namin Analytical Chemistry particularly Quantitative Analysis. (Hindi naman talaga siya major kundi prerequisite lang para sa major subjects namin sa susunod na taon kaya lumalabas na major na rin siya.) As usual, mahirap, haha! 7 main questions iyon at may mga sub-questionsa sa loob, basically puro computation siya, hehe.. Halos mahigit 30 mins. ko yatang tinitigan ang kalinisan ng papel ko tsaka ako nakaisip ng paraan para maglagay ng panggap na sagot at kunyaring solution, haha!

Nag-bell, wala akong gaanong nasagot, halo-halong giniling na emosyon ang nadama ko.. parang malungkot na parang ok lang.. parang timang.

Isang linggo

Mula pa noong January 3 (resume ng classes namin) alam ko na agad na magkakaroon ako ng hang-over sa nagdaang Christmas break pero hindi ko naman inaasahang magiging malala pala iyon.

Noong martes, alam ko naman na halos lahat ng estudyante, mga guro, mga kawani at halos lahat ng epleyado ng unibersidad ay "may hang-over/jetlag pa" sa nagdaang long vacation, na kung tutuusin iyong iba extended pa hanggang wednesday eh..

Wednesday night naman, tinamaan ako ng triple force ng ubo, sipon at tonsilitis (tama ba spelling?), o diba ang saya? Pag-uwi ko nang bahay, nanghihina ako at gusto ko nang matulog.. nang maaga. 8:30 pa lang humiga na ako, haha! Typically, kung gusto kong manataling gising nang hanggang 12 am at gigising na naman ng 4 am para pumasok, nagagawa ko iyon kapag maayos ang pakiramdam ko eh..

Pero sa pagkakaalala ko, nagpaambon kasi ako noong tuesday nang hapon, kaya ako sinipon. Kasi naman, maglalabas ka pa ba ng payong kung ang lalakarin mo lang naman ay wala pang 50 meters, sayang lang ang payong, haha! Dagdag pa siguro iyong adjustment ng katawan ko sa oras ng tulog, kasi noong monday at tuesday, madaling araw pa rin ako natulog kahit alam kong magpapasukan na, haha! Kaya iyon, biglang shift/sakit ang inabot ng katawan ko, haha!

Pero paggising ko naman na ng Thursday morning ok naman na ako, kinailangan ko lang pala talagang bumawi ng tulog, haha, hindi kinaya ng katawan ko eh.. haha! Ang malupit nga lang, binigay ang prelim exam grade namin sa major noong araw ding iyon.. kagagaling mo lang sa sakit, manlulumo ka na naman sa aabutan mong grade na bunga ng exam ng prof namin na kapwa prof niya lang din ang kayang makasagot, haha!

At nitong Friday hanggang ngayon, hindi pa rin ako tinantanan ng sipon at ubo.. Si sipon malapit na akong lubayan eh, pakipot lang.. Si ubo, may galit sa akin, parang assassin, bigla ang tirada, tsk, tsk. Kaya ngayon, tandem silang nang goo-good time sa akin, BV! 

Pero naisip ko, sa kabuuhan nitong nagdaang linggo, aligaga o wala ako sa sarili ko.. ang dami kong iniisip na parang hindi naman kailangan at parang lalong gumulo iyong schedule ko sa sarili ko, dumaan lang iyong mahabang bakasyon, talagang may hang-over pa nga ako, hehe..

A heartbreak without a heart

Nagbukas ako ng Facebook ko, isa sa mga newly added items sa News Feed ay siya at ang kanyang post lang ay "^^". Binisita ko ang profile niya at nakita kong nakatag siya sa album ni N (high school tropa ko). Nacurious ako kung bakit, binuksan ko ang album, viniew na din... Alam mo iyong pakiramdam na sa una, matutulala ka den dudurugin ung loob mo sa nakita mong mga pictures.. Magkasama sila sa UP, hindi ko alam kung kailan iyon pero ang mas masakit, amy mga ilan silang pictures na sobrang lapit nila na akala mo sila iyong magkasintahan. Sobrang durog ako sa mga nakita ko, as in durog na durog. Oo masakit, sobrang sakit..

Bigla kong naisip, akala ko ba handa ako kung sakaling mangyari man ang ayokong mangyari, pero hindi pala. Handa lang ako sa salita, pero sa pagharap sa katotohanan, hindi.. Sobrang durog ako, as in durog. Alam kong hindi mo dama ang nadama ko kanina pero totoong masakit pala talaga iyon. Masakit sa pakiramdam iyong kahit hindi naman kayo, nasaktan ka pa rin sa mga nasaksihan mo. Siguro kaya naging masakit iyon kahit sinabi kong handa akong tanggapin kung hindi man maging kami, ay dahil iyong kaibigan ko pa noon ang mukhang magiging kasama niya hanggang dulo ng buhay niya. Sobrang sakit talaga kanina.. Bigla ko na nga lang naikwento sa kaibigan ko iyong sakit na nadama ko kahit alam kong medyo naguluhan siya sa akin.

Pagkatapos noon, sobrang dami kong inisip, pilit kong dinidivert ang utak ko sa pag-iisip sa nasaksihan ko. Subalit sa huli, medyo nagulo talaga ang utak ko sa nasaksihan ko. Gayonpaman, buti na lang sinabi sa akin ng isang kaibigan ko na mayroong rason ang Diyos sa pagkuha sa atin ng mga bagay-bagay na mahalaga sa atin. Salamat sa kanya at kahit papano medyo nahupa ang nagkakagulo kong isipan. Sumunod noon, nagreflect na ako at humarap ako sa Diyos.

First of all, I have to completely trust God's plans in my life for He knows me best. He knows my everything, my troubles, sorrows, fears, and pain. He even knows my very strengths and weaknesses. I've learned that, maybe the reasons that God has taken her away from me are because I'm not prepared physically, mentally, socially, and spiritually enough to be with her. Or it could be that, He take her away from me so that I can focus in Him. But in a larger sense, both situation give greater glory to God. I don't know what He plans for my life, but one thing is for sure, He plans the best for me for I am His son. And now, the great challenge that lies ahead are to continuously, faithfully, and obediently trust in Him and in His plans for me without expecting any personal result. Whatever happens, I will trust God whenever he give good or bad situations in life. 

God is the greatest healer. Amen. :)

Walang katiyakan

Nagpagawa ng first assignment ang prof namin sa Analytical Chemistry Lecture noong Wednesday (11-16-11) at dapat na ipapasa siya noong Friday. Mahaba at marami iyong pina-assignment niya. Sinulat ko lahat ng iyon sa notebook ko at isinulat ko din ang (1 whole sheet) - ibig sabihin intermediate pad. Sinimulan ko siyang gawin sa library ng school noong thursday sa scratch paper lang. Pag-uwi ko nang bahay, nag-finalize ako ng lahat ng mga sagot ko sa bond paper at inabot na ako ng 1am para matapos iyon pero hindi kinaya ng katawan ko kaya hindi ko nagawang tapusin, sa halip, sa mga breaks in between classes ko na lang tatapusin iyon. Kailangan ko na ring matulog kasi 7am pa ang klase ko kinabukasan. Pagpunta ko ng school kinabukasan (friday) nagtaka ako bakit wala pa iyong mga kaklase kong block section (ako lang irregular sa kanila). Nag-antay ako ng almost 30 mins. sa kanila pero hindi rin sila dumating kaya umalis na lang ako. Hindi rin naman nasayang ang oras ko dahil tinapos ko nga iyong assignment sa Ana.Chem (Analytical Chemistry) Lecture namin. 

3pm ang start ng klase namin, kasama ko na iyong mga kaklase ko sa subject na ginawan ko ng assignment. Napansin ko na halos lahat sila sa "1 whole sheet" nila nilagay iyong mga assignment nila kahit na ilan-ilan pa lang naman ang nakikita ko. Nag-isip ako pero hindi na maganda ang nararamdaman ko nang mga oras na iyon. Kapag ako lang ang naka-bond paper na magpapasa, hindi ko na lang itutuloy.. At noong oras nang pasahan ng assignment, ako nga lang ang may gawa sa bond paper kahit hand written naman, so hindi ko na tinuloy magpasa kasi alam ko din namang rejection at shame lang din naman ang aabutin namin ng papel ko. Ayun na, major frustration na ang aura ko noon, ni hindi ako makapag-isip ng ayos dahil sobrang dinibdib ko ang hindi ko pagpasa ng assignment ko. Nadagdagan pa ng fact na alam pala nilang wala iyong teacher namin kaninang 7 am (laboratory class kasi iyon, 3 hours). Sinabi sa akin ng katabi ko sa upuan na sinabihan niya pala daw ako. Ang nasa isip ko naman, iyong lecture iyon kaya lalong nagkanda gulo-gulo na lahat. Major frustration na, epic failure pa. Matapos ang klase naming iyon, kinuwento ko sa isa sa mga malapit kong kaibigan na irregular din ang mga pangyayari, ang mga frustration, ang mga failures, regrets at kung ano-ano pa na naramdaman ko matapos ang klaseng iyon.

Noong una, pumapako sa isip ko ang pagsisisi sa mga kaklase kong iyon, block section kasi sila, irregular lang ako, sadyang bitter lang ako. O 'di kaya'y sadyang ilag ang instinct ng isip at katawan ko sa kanila dahil may hindi maganda akong narinig sa kanila as a block section mula sa isang kaibigan ko.Noong mga panahong iyon, iyon ang naiiwan sa utak ko kaya nagkandaloko-loko na ang schedule at assignements ko noong araw na iyon. Pero sa kalaunan, matapos ang isang araw, naisip ko, ako pala ang mali. Una sa lahat, hindi sila involved sa personal na nararamdaman ko. Pangalawa, sinabihan niya (katabi ko sa upuan sa lecture) na mawawala pala iyong teacher namin sa lab noong friday kung saan hindi ko siya gaanong pinakinggan sa pag-aakala kong iyong lecture iyong mawawala sa amin ng isang araw. Ang point doon, hindi ako gaanong nakinig sa sinabi niya, sa halip binale wala ko lang iyon dahil siguro sa pagiging instinctive ko sa narinig ko sa kanila at sa hirap kong magtiwala. Sa assignemnt ko naman na hindi ko na pinasa, doon talaga ako sobrang na-bitter, as in sobrang apektado ako na kahit hindi ako nalulungkot, pinapatay naman ako ng bagay na iyon sa loob ko kakaisip. Pilit ko mang alisin sa isip ko iyon, sadyang bumabalik siya kaya nagiging masakit at mahirap sa lagay ko iyon. Pero kung tutuusin, ako din ang mali at nagkulang dahil hindi ko piniwalaan ang sinulat ko sa notebook ko na (1 whole sheet) kaya namali ako nang paggawa ng assignment. Noong una ayokong tanggapin na ako iyong mali pero sa katagalan nga, narealize ko na  nasa akin ang pagkakamali, hindi ako naniwala sa sarili ko at sa sinulat ko. Kulang ang pagtitiwala ko sa sarili ko at sa mga kakayahan ko kaya nagkakaganoon ang buhay ko sa klaseng iyon. Kahapon hanggang ngayon pinipilit kong hanapan ng positibong punto iyong pagkakamali ko, pero sa huli, bumabagsak sa wala dahil na rin siguro sa sarili kong pagkukulang. Nakakainis, nakakapanlumo, nakakalungkot. Sa ngayon, pampakalma na iyong, isang assignemnt pa lang naman at may susunod pa; bawi na lang sa mga quizzes at exams; galingan na lang sa susunod. Sana lahat ng iyan tumatak na sa akin sa katagalan ng panahon.

Ang hirap magpalaki ng matanda..

Naiinis na naman ako sa tatay ko.. sa tuwing maagang uuwi galing sa opisina, hindi siya napipirmi sa bahay, bagkus sa tambayan (pasugalan) siya pumupunta.. nakakainis..

Para sa akin sobrang nakakahiya iyon.. nakakahiya talaga.. Hindi niya kasi maisip iyon dahil aliw na aliw siya sa pagpapakasawa sa tambayan niya.. 

Tapos uuwi dito na parang walang nagyari.. kung hindi magsusugal minsan naman makikipag inuman.. anu ba namang klaseng buhay iyan..

kapag sumakit ang paa o katawan, magtataka siya.. hindi niya ba naisip na kung ano ang lifestyle niya iyon ang dahilan ng mga karamdaman niya.. tapos lalabas na naman iyang gabundok niyang pride na ayaw bitawan.. walang paniniwalaan kundi sarili niya lang na naman..

minsan naman naiisip ko tatay ko iyan eh, wala akong ibang magagawa.. pero ang hirap kasing magdisiplina ng magulang.. basta mahirap ipaliwanag.. kung paano yatang nahirapan disiplinahin ng magulang ang anak noon, gayon din ang anak sa magulang ngayon eh..