Pasko 2012

Malamang marami na sa atin ang abala kung paano bibili ng mga regalo sa mga minamahal sa buhay, kung paano pagkakasyahin ang salapi sa munting salo-salo o sa pagbili ng mga regalo. Ang iba naman ay abala sa pag-iisip o sa pagplano ng mga mapapamaskohan. Ang iba naman ay tiyak na magdiriwang ng masayang pagsasama-sama ng mga kapamilya, kaibigan, kamag-anak o mahal sa buhay sa loob ng maiksing panahon.

Subalit sa isang bahagi ng Pilipinas hindi natin masasabing ganap na masaya ang Disyempre o ang pagsapit ng pasko sa kanila lalo na kung ganoon ang sinapit na sitwasyon. Kamakailan lamang ay tinamaan ng malakas ng bagyong Pedro ang Mindanao. Lingid sa kaalaman ng iba gaya ko noon, na mayroon na palang tumamang bagyo sa timog na bahagi ng Pilipinas kung saan marami sa mga kababayan natin ang naapektohan. Nalaman ko na lamang sa balita na matindi ang inabot ng mga kababayan natin sa Mindanao. Nakakalungkot isipin na ganoon ang sinapit nila gayong malapit na ang kapaskohan. Hindi na nakapagtatakang mahirap, kalunos-lunos, at higit sa lahat sobrang masakit sa kalooban ang ganoong pangyayari lalo na ngayo't magtatapos na ang taong ito. Tiyak na hindi madali sa ganoong lagay ang bumangon at mag-umpisa muli lalo na kung minamahal sa buhay ang nawala sa kanila. Sobrang mahirap sa lagay ng mga kababayan natin lalo na't parang pinagsakluban ng langit at lupa ang sitwasyon nila.

Ngayong Pasko ipagpaliban muna natin ang mga bagay na maituturing nating pansarili, sa halip isipin muna natin kahit sandali ang kalagayan ng mga kababayan natin sa timog na bahagi ng Pilipinas. Hindi man tayo makapagbigay ng donasyon o kahit anong materyal na tulong, ang maipagdasal man lamang natin sila at ang pansamanatalang isipin ang ikabubuti ng buhay nila ay makatutulong na rin. Tiyak na hindi madali ang muling pagbangon sa ganoong sitwasyon subalit ang pakikiramay ng kapwa Pilipino sa mga pagkakataong gaya nito ay nagpapatunay ng pag-asa sa kabila ng hirap na pinagdaraanan. Alam naman nating ang himig ng Pasko ay pagbbigayan, at kahit ang munting pagdadasal para sa kanila ay makakatulong na, ika nga nila it's the thought that counts. Ngayong Pasko patunayan natin na sa kabila ng paghihirap sa buhay ay mayroong mga kababayang umaalala sa ikabubuti ng lagay ng kapwa kababayan. Patunayan nating buhay ang tunay na diwa ng Pasko sa isip at damdamin ng mga Pilipino.

Hindi na muli

Nakakahinayang. Nakakainis. Paasa.

First time kong maranasan ang complete "talk shit" event. Ang nakakainis kasi na parte ay ang pagpapaasa na tuloy ang gala; pati excitement mo sagad-sagarang pinaasa. Nakakainis, nakakapanghinayang.

Sana pala sumama na lang ako sa mga kaklase ko nitong nagdaang semester nang sa gayon ay mas nakilala ko pa sila. Sana sa kanila ko na lang binigay ang nalalabi kong oras na kaklase ko sila. Sana sa kanila na lang ako sumama bago nagwakas ang first semester ng 3rd year college life ko. TangNa talaga, nakakainis. Ang shit dre.

Hindi sana mag-iiwan ng marka ng ganito kung sa mga kaklase ko nitong nagdaang semestre ako sumama, sayang talaga. First time kong maging 3rd year college at bawat experience ay mahalaga pero sayang eh, sayang talaga. Sayang iyong pagkakataong nakilala ko sila nang lubusan kung hindi ako namali ng desisyon. Subalit kahit anong pilit ko sa isip ko hindi ko magagawa iyon at lalong hindi ko na maibabalik ang takbo ng oras at panahon.

Gusto ko na lang gumala ngayon dahil nabitin iyong excitement na sana natapos ngayon araw na ito. Minsan mas iisipin mo pang huwag na lang magtiwala dahil mayroong punto na ang tao pare-parehong mga paasa. Ayoko nang umasa sa mga salita at pangako, mas lalo na akong magiging maingat sa mga salitang walang laman na binibitawan ng iba't ibang tao. TangNa talaga natapos ang isang semestre sa panghihinayang, hindi sa mga subject dahil p*** wala akong pakialam diyan, mas pinanghinayangan ko ang sana ay oras na makilala nang maigi ang mga taong naging parte ng unang semestre ng 3rd year college life ko. Kainis. Kainis.

Napapanahon

Baha. Walang kamatayang baha. Kapag sumobra ang baha, suspension na agad ng klase ang kasunod. Normal na sa ilang parte ng Pilipinas ang binabaha kapag may bagyo. Iyon ang kaso noon. Subalit ngayon konting ulan lamang hindi lang ilang parte ng Pilipinas ang binabaha, pati na rin ang mga siyudad. Naisip ko na noon kahit tuloy-tuloy ang ulan basta't walang bagyo, hindi madaling magbabaha sa mga bayan at mga siyudad na hindi magbubunga sa suspension ng klase. Subalit ngayon magtuloy-tuloy lamang ang ulan ay magreresulta na agad sa biglaang pagbabaha at magkakaroon na agad ng suspension ng klase sa iba't ibang parte ng Pilipinas kahit wala namang bagyo.

Kung tutuusin isa sa sanhi ng pagbabaha ay ang tao din mismo. Old school mang tingnan ang mga signage na "Munting Basura, Ibulsa Muna", "Bawal Magkalat", "No Littering", "Dispose Garbage Properly", ito na ang pinakasimpleng mga panuto na dapat nating sundin sa mga munti nating basura. Hindi naman mahirap intindihin ang iba diyan dahil kaya itong maunawaan ng mga kapwa natin Pilipino. Mayaman man o mahirap ay kayang unawain at sundin ang mga simpleng panuto na iyan sa pagtatapon ng basura. Subalit sa panahon ngayon ang tao kahit simpleng panuto na lamang ay hirap pang sundin. Hirap disiplinahin ang sarili para sa mga munting bagay na kung tutuusin ay kaya namang gawin. Kung ang bawat tao ay magkakalat ng kanya-kanyang basura sa kalsada, isipin na lamang na ganoon din karami ang mga basurang tatambak sa mga kanal, drainages at sewerages natin. Ang resulta ay malawakang pagbabaha kapag mayroong malakas at tuloy-tuloy na ulan kahit wala namang bagyo. Sa atin din babalik ang perwisyo at hirap na bunga ng pagiging iresponsable sa mga basura natin.

Nitong sabado lamang habang pauwi na ako galing school sa kasagsagan ng malakas na ulan sa may intersection sa Coastal Mall, habang naka-stop ang mga sasakyan na patungong South ay nakita ko ang isang matandang tindero sa kalsada  na inilublob niya ang kamay niya sa nagbabahang gutter doon. Minatyagan ko siya ng maigi at nakita kong may mga plastic cups, food wrappers, styro cups, at plastics siyang nakuha. Maya-maya ay nasaksihan kong unti-unting dumaloy ang tubig doon sa drainage na nabarahan ng baha gawa ng mga basurang humarang doon. Nasaksihan ko ang direktang bunga ng kapabayaan natin sa pagtatapon ng mga basura. Kadiri mang tingnan ang ginawa niya subalit nakita ko ang pagmamalasakit at pagkukusa niya para maiwasan pa ang lalong pagbabaha sa lugar na iyon. Sayang nga lang at nahiya akong kuhaan siya ng litrato o video sa ginagawa niyang iyon pero maituturing na kabayanihan at pagkukusa ang ginawa niyang iyon.

Hindi naman natin kailangang maging sobrang edukado para maunawaan ang pagsunod sa mga simpleng alituntunin sa pagtatapon ng basura. Ang pagkukusa at pagdidisiplina sa sarili ay walang pinipiling edad, kasarian, at estado sa buhay; walang excempted sa pagdidisiplina sa sarili. Dahil sa huli, kung anong ginagawa natin sa paligid natin ay siyang babalik din sa atin.

Sa kabilang banda

Sa tuwing mayroong bagyo o basta tuloy-tuloy na malakas na ulan, inaabangan na agad ng mga estudyante ang pag-aanunsyo na walang pasok sa lahat ng antas. Lahat ng estudyante nakikinabang sa instant holiday na sasabihin sa mga radyo at telebisyon mula elementary hanggang kolehiyo, pati mga magulang nakikiantabay rin sa pag-aanunsyo kung wala bang pasok.

Subalit sa kabila ng kaligayahang naibibigay ng suspensyon ng klase sa mga estudyante gawa ng malakas na ulan, mayroong mga taong nalulungkot o nagdadalamhati sa mga ganitong sitwasyon. May mga taong nawalan ng tirahan dahil labis ang pagkakasalanta sa kanila ng bagyo o kahit ng malakas na ulan lamang. Nagpapalipas sila ng malamig na gabi sa lugar na hindi sa kanila, ang iba pa ay hindi na magawang makapagpahinga sa gabi. Higit din sa nalugi sa kabuhayan ay ang mga taong nawalan ng kabuhayan gawa ng pagkakasalanta sa kanila. Hindi pa man ako nagtatrabaho subalit nakikia ko sa mga magulang ko kung paano ang pagsisikap nila para kumita ng pera. Mahirap sa isang tao ang mawalan ng paraan para itaguyod ang pamilya niya. Ang pinakamahirap sa lahat ay ang mawalan ng mahal sa buhay gawa ng mga sakuna o hindi inaasahang pangyayari. Iyon na siguro ang pinakasaklap na maaring mangyari sa isang taong sinalanta ng bagyo.

Hindi ko naman nais iparating na maging malungkot tayo kapag walang pasok dahil suspended ang klase, ang sa akin lamang ay ipagpasalamat na lamang natin na hindi natin sinapit ang mga kalunos-lunos na mga pangyayari na sinasapit o sinapit ng ibang tao. Nais ko lamang din iparating na sana maging rasyonal o maging open minded man lamang tayo sa mga kaganapan sa paligid natin. At higit sa lahat, ipagdasal natin ang mga kababayan natin na tinamaan ng mga matitinding sakuna, iyon na ang pinakamabuting maitutulong natin sa kanila. 

Ano ba??? O.o

Kanina nagbukas ako ng Facebook. Nagback read ako ng mga posts sa News Feed. Nakakita ako ng isang post mula sa isang fan page na nagsasabing

"LIKE and SHARE if you love grandma

SCROLL DOWN if you want her to die"

hindi ko maalala kung ganyan mismo ung mga salitang ginamit pero iyong isang kaibigan ko sa FB (multiple meanings), nagpauto naman sa ganoong post.

Anooo baa???? Gumising nga kayo. Huwag kayong pilosopo. Huwag kayong magpauto. Huwag kayong magpakatanga. Inuuto lang kayo ng mga FB pages/fan pages na 'yan dahil either wala silang magawa o kulang sila sa pansin, o 'di kaya kulang lang talaga sila sa brain cells kaya ganoon ang naisip nilang paraan para manatiling buhay iyong page nila o para makapang-uto sila ng tao. Guys it's stupid, sa totoo lang.

Hindi mo naman kailangang sundin ang ididikta ng mga pages na yan sa pagsabi nila ng LIKE and SHARE sa mga posts nila kung gusto mong may patunayan eh.. marami namang mas konkreto at mas malalim na paraan para maipakita mo iyong gusto mong patunayan. Hindi mo naman siguro nanaisin na ang sukatan ng digdidad mo ay nakukuha lang sa LIKE at SHARE ng isang post sa facebook?

Nakakainis kasi na madalas below the belt, crossing the line, o offensive na iyong means para magpapansin, ay este magpa-like  ang mga pages ngayon. Ilan sa mga halimbawa nito ay:

hit like and share if you love God, scroll down if you love the devil

hit like and share if you love your mom/dad/family/friends/relatives (kahit sino) or even pets, scroll down if you don't

 What the heck?! hindi lang naman post ng isang fan page ang laman ng facebook news feed ng bawat isang FB user kaya kailangan niya talagang mag-scroll down para makita kung ano ang iba pang laman ng News Feed niya. Bakit kapag ba hindi ni-like at share ang isang post at nag-scroll down na agad, salungat na agad ang ibig sabihin? Hindi lahat ng tao tanga at nauuto sa mga non-sense na posts ng ibang non-sense na facebook pages.

Ngayon kung trip mo lang ding gawin iyong mga sinasabi ng mga pages sa FB dahil nga naman wala ka lang magawa, bahala ka sa buhay mo. Sabagay kanya-kanyang trip lang din iyan. Pero may mga bagay na sadyang sigurado, mayroong mang-uuto at mayroong mga nagpapauto. Mayroong mga magpapapansin at mayroong mga sadyang papatol. Ganoon lang iyon eh.. Guys huwag kayong maging mababaw, iyon lang. Ngayon kung tinamaan ka ng mga nabasa mo, pasensya na pero sadyang totoo.

"LIKE and SHARE this post

SCROLL DOWN if you want to ignore"

:p 

Ou nga..

Noong bago pa ako lumipat ng course (medical field din), marami na talaga kaming inaaral at kinakabisado at isa na doon ang Ana.Phy. (Anatomy & Physiology). Marami talagang inaaral doon at kinakailangan iyon ng maiging pag-aaral at pagbabasa, hindi basta basa lang.

May mabuti kaming professor na nagbigay sa amin ng payo para daw hindi kami mahirapan matuto at nang sa gayon makasagot kami sa mga pagsusulit para makapasa. Kung ang subject ay once a week lang ang meeting (kadalasan majors ang ganito) at may quiz next meeting, simulan na ang pagbabasa mula sa araw na sinabing magbibigay ng quiz next meeting. Hindi naman daw kailangang lahatan, kahit paunti-unti lang hanggang sa marating mo iyong dulo nang mga dapat mong basahin; para pagdating ng gabi bago ang quiz kinabukasan, scan na lang ang gagawin at hindi na mag-procrastinate. Basically, ang thought doon umpisahan nang magbasa unti-unti para hindi mahirapan sa huli.

Bukod pa doon naisip ko, at payo na rin ng mga professors sa medical field, dapat masipag ka talagang magbasa kung pursigido kang matawid ang mga pagsubok ng medical field. Ngayon may nirereview ako dahil may quiz ako bukas (CC 1 at Genetics) at bigla kong naisip ang lahat ng ito kaya ko nilagay dito.

Haha!

Natatawa ako sa sarili ko habang ginagawa ko itong post na ito. Sineryoso ko pala talaga iyong nasa isip ko, haha!

Nakakainis na nakakainggit iyong mga taong almost complete package (gwapo [mestizo or chinito], matalino, athletic, matangkad, mapagkumbaba, mabait at hindi nanaising manloko ng babae) pero wala namang totoong ganoon. Sa panahon ngayon lalo na sa Philippine setting, ang mga mapuputi o mestizo kadalasan babaero o manloloko. Kapag naman athletic minsan naman napapabayaan na ang academics. Minsan kung sino pang gwapo siya pang may gusto sa kapwa gwapo - patay tayo diyan. Madalas pa kapag gwapo maangas o hambog. Halos lahat may sablay, wala talagang taong perpekto.
Pero madalas kasi ang pinapansin na lang ng mga kababaihan ay ang mga maputi, mestizo, chinito o mala-artistang gwapo. What the heck! loljk. xD
Subalit ang gusto kong maglaho sa mundo o ako mismo ang magpapalaho sa kanila sa mundo ay ang mga lalaki na gwapo na almost perfect gaya ng mga nabanggit ko kanina. Ang sarap nilang pasabugin, haha!! Sa kabutihang palad, wala namang ganoon at kng mayroon man, ako na ang mavolunteer na papatay sa kanya, biro lang. >:))

Sublit bilang isang Kristiyano, hindi sapat na batayan ang panglabas na kaanyuan bilang isang huwaran o tularan ang isang tao. Ang dapat na sukatan ng kagwapuhan ng isang lalaki ay kapag buong puso siyang naniniwala sa Diyos at masunurin at malugod siyang alagad ng Diyos. Ang standards ng tao ay madaling hanapan ng pagkakamali subalit ang standards ng Diyos ay perpekto at walang kapantay. :)

For her birthday! :))

One time I had a conversation with my friend, I told her that I wish I have a fair (mestizo) complexion. She asked me why. I answered that when you have a fair complexion, you would look handsome and attractive to women.

Her reply was an eye opener to me and yet an awful truth. She said that people nowadays, the youth, our current generation are too shallow. Teens nowadays are too shallow in choosing their standards in having a relationship with someone. They prefer to set their standards solely on physical attributes without giving regards to what is inside a person's heart and mind. Yeah, she's right. Teens nowadays just "fall" to someone with good looking appearance even though in the first place, they don't really understand what it means to "fall to someone".

Even though this conversation was happened long ago, I still can't forget it. Thanks to her my ignorance was decreased. It was a great eye opener. I made this post as a gift in her birthday. Anyway, thank Ai for the eye openener. Happy Birhday! :))

P.S. and because today is your birthday, you must check the grammar and punctuation in my Birthday note to you. ^^V

It was a success.

Simula nang mag third year college ako, may subject kami na Clinical Chemistry (BS Med.Tech po ako) at isa sa mga skill na dapat naming i-train ay ang pag-extract ng blood. First few tries puro fail ang kuha ko. Isang beses na nangyari, graded iyon at semi-failed ang nagawa ko, hindi ako fully nakapag-extract ng blood. 

Kinalaunan sa ibang araw, nalungkot, nafrustrate ako. Hindi ko magawa, hindi ko kaya. Noong mga panahong iyon, na pressured ako. Kailangan kong maka-extract ng blood kasi requirement, kasi may grade, kasi peer pressure. Sobrang nadepress ako noong mga oras na iyon.

Pero noong mamulat ako, nagdasal ako, sabi ko para kay Lord ang gagawin kong ito. Wala na akong pakialam kung hindi man ako pumasa sa practical sa school, kung hindi man nila makita na nagawa ko. Ang sa akin lang, mahalaga, magwa ko ito para kay Lord to give Him the glory. Iyon na ang naging mind set ko nitong last few days at sa awa ng Diyos, nagawa kong makapag extract ng blood. :D TO GOD BE THE GLORY! ^^

Just around the corner of my head

Sometimes I would like to quit, I would like to give up. Life's hard, as always. Boulders and boulders of challenges are always present in everyday life. But then I've realized that these boulders are God's way of saying that we're humans and we must rely on Him to help us smash those boulders in our way.
It's more than positive thinking, it is called FAITH.
I know to myself that lately I've been dwelling in the useless ideas and worrying much in the pointless things. I've never been considering holding on to my FAITH which is basically much more important than what I've been thinking negatively. It's funny that what I believe that the simple answer to my worries is just authentic FAITH, I've only placed it behind my mind without considering it.. it's shameful though.
And now that I know where I would run and return to and what to hold on despite the barricade of problems ahead, I will be able to smile and face it all with confidence.

GOD BLESS US ALL! :)

Panibagong Yugto

Kinakabahan ako. May pasok na ako bukas, ay mali mamaya na pala, madaling araw na kasi eh. Kaninang mga bandang pagitan ng 10 ng gabi hanggang 12 ng madaling araw, hindi ako makatulog at hindi ako mapakali. Excited ba ako o kinakabahan sa pagpasok ko. Hindi ko alam kung anong lamang pero panigurado, naghahalo silang dalawa. Irregular 3rd year na ako pagpasok ko subalit kahit irregular

The Gift of Present

Lately I've been thinking a lot about the events that may happen in the first day of my class as a third year college. June 13 is our first day and as the days go by, I can't stop thinking what will we do in the first day. And as the first day of class is getting near, I'm getting more and more nervous each day that pass. Sometimes even before I sleep, that would be the last thing that will be registered in my mind. Luckily I didn't dreamed about it.

But then I realized, I'm stressing myself too much of the things that haven't happened yet. I'm thinking too much of the future even that no one knows what the future have or even if we will be able to reach what the future beholds. I realized that it's all right to plan for the future but never forget to enjoy the present or what we have today. Life's too short to think of the things about the future without enjoying what we currently have. One day, we will all die but it would be a huge regret that we didn't relish the moments of the things we had until the very last breath of our life.

The Bible also shows many verses telling us not to worry about tomorrow or the future.

Matthew 6:25-27

New Living Translation (NLT)

²⁵ “That is why I tell you not to worry about everyday life—whether you have enough food and drink, or enough clothes to wear. Isn’t life more than food, and your body more than clothing? ²⁶ Look at the birds. They don’t plant or harvest or store food in barns, for your heavenly Father feeds them. And aren’t you far more valuable to him than they are? ²⁷ Can all your worries add a single moment to your life?

Luke 12:25

New Living Translation (NLT)

²⁵ Can all your worries add a single moment to your life?

Matthew 6:34

New Living Translation (NLT)

³⁴ “So don’t worry about tomorrow, for tomorrow will bring its own worries. Today’s trouble is enough for today.

Therefore the Bible concludes that we must not worry about the future for today's troubles are enough for us to handle. Besides we are always blessed everyday with more than the things we worry. We only tend to focus in the things that haven't happened yet. And lastly, the Lord God, Jesus Christ and the Holy Spirit is always with us everyday so we don't have to worry too much or about anything.

It's only ironic in my side that more often than not, obviously I tend to worry too much and I also lack faith in everyday's life. I'm ashamed that I know the facts and truth and yet I still hold on to the pointless ideas and emotions that cling in my brain and in my heart. Now what's important is to learn by heart and by mind that we have always enough worries and more blessings for everyday, enjoy the gift of life, and take faith for nothing is impossible to those who believe. :)

Junior

Jun 13, first day of school bilang isang irregular 3rd year student. Irregular kasi mayroon pa akong mga pang 2nd year subjects na kinukuha. Kung itatanong mo pa kung bakit ako naging irregular, mahabang kwento pa iyon. 

Pero sa school namin, lalo na sa college namin, uso na ang umuulit ng subjects na binibigay per sem. Syempre bumabagsak pero hindi ibig sabihin noon, tanga lahat ng estudyante. Sadyang may mga professor lang talaga na ang hilig makipagkita sa mga estudyante niya sa susunod na semester. Maraming kwento, maraming spekulasyon, maraming hinala, maraming sabi-sabi tungkol sa 3rd year life ng college namin. Subalit ayokong manghusga agad nang hindi ko pa nasusubukan o nalalaman talaga. Mapalad iyong mga wagas na matalino at tunay na masipag sa college namin, sila iyong mga hindi na umuulit ng mga binigay na subjects at ibig sabihin wala silang bagsak. 

Ako bilang incoming irregular 3rd year(first timer) ng college namin, marami na akong nasaksihan at narinig na matatalino at magagaling sa klase na umuulit/bumabagsak sa mga 3rd year subjects namin. Bilang pag-iingat ko na rin dahil syempre ayokong umulit ng subjects at lalong ayokong magkaroon ng hindi magandang records sa grades, kailangan ko ng matinding sakripisyo.

Seryosong bagay ang pagsasakripisyo. Kung kailangan kong isakripisyo ang oras kasama ang mga kaibigan ko at sa paglilibang, gagawin ko matawid ko lang ng maayos ang mahirap na 3rd year life namin. Mahirap-halos lahat naman ng estudyante napapalaban kapag majors na eh.. pero sa kaso ng college namin, iba talaga. Hindi mo masasabi takbo ng utak ng mga professor namin subalit gaya nga ng sinabi ko kanina, ayokong mang-husga kung hindi ko pa naman nararanasan.

Malamang maraming masasaktan, maninibago at magbabago pero kailangan ko muna talagang magtiis, magtyaga, at magsipag sa mga majors ko. Sabi ng iba kumuha daw ng inspirsyon sa pag-aaral para lalong ganahan at lalong sumipag, ang sa akin lang, kailangan ko lang ng panahon na makapag-focus sa mahirap na parte ng pag-aaral ko sa pamamagitan ng pagsasakripisyo. Alam kong mahirap para sa lahat at hindi madaling tanggapin, pero alam kong kapalit naman ng konting sakripisyo ay mas mahabang nakagiginhawang paglalakbay para sa mga susunod na semester ng pag-aaral.

Hindi ko inaasahan

Mayroon akong kaibigan na mag-dedebut sa May 29, 2012. Isa ako sa mga 18 na espesyal na imbitado sa kaarawan niya kaya naman, mayroon kaming pagsasanay para sa production number namin (ayaw niya kasi ng kutilyon style). At dahil ayaw niya ng kutilyon, iba ang style na gagawin niya, ang plano niya hip-hop style ang 18 dances niya, o diba lupet?!

Kusa

Ang title. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko bakit iyon ang naisip ko. One thing for sure, nandito ulit ang spontaneity of thoughts kaya sinusulit ko muna.

Dapat magliligpit ako ngayon. Maglilipat ng gamit sa isa kong bag dahil nasira ang bago kong biling bag. Kabago-bago nasira. Pero andito ako ngayon nagttype ng gusto ko lang ibahagi. So ayun nga, nasira. Kanina pa ako maraming nililigpit, patayo-tayo, payuko-yuko at kumikilos. Ngayon bigla kong naalala na kailangan kong magpalit ng bag dahil nasira iyong bag ko. Kailangan ko na namang kumilos at kunin ang mga bagay na kailangan ko.

Paano kung ang mga bagay ng nais mo ay nauutusan mong lumapit sa iyo? Paano kung ang mga bagay na kailangan mo ay hindi mo na kailangang pagpaguran? Paano kung sasambitin mo lamang ang pangkaraniwang pangngalan ng bagay na kailangan mo ay nandiyan na sa iyo?

Kung ganoon man ang mangyyari, tiyak naman na magiging batugan ang lahat ng tao. Oo malaking advantage kapag ganoon ang nangyari pero marami din namang consequences. Iba pa rin kapag ang mga bagay-bagay na ninanais at hinahangad mo ay bunga ng iyong pagsisikap at paghihirap. Kapalit man ay ang iyong pagod subalit na tiyak na maipagmamalaki mong sa iyo iyon at sikap at lakas mo ang ginamit sa pagkamit ng naturang bagay na iyon.

Hindi rin pala malayo

Binigyan kami ng mahabang assignments ng professor namin sa pamamagitan ng paperworks noong Wednesday (05-16-12) dahil may seminar siya ng 2 days (th-fri). Ipapasa daw namin ito sa monday. Ubod naman ng dami at haba ang mga pinagawa niya sa amin. Lumabas na mayroon kaming apat na araw, mula huwebes hanggang linggo para gawin ang tambak naming gawain. Dumaan ang biyernes at sabado, wala akong natapos sa lahat ng binigay niya. Linggo na lang ang natitira kaya talagang sinagad ko na at alam ko namang mauuwi sa cramming at procrastination ang mga paperworks ko, haha!

Dumaan ang linggo ng umaga at tanghali, hindi ko pa rin natatapos (ang tibay). Alam kong gabi na lang ang natitira sa akin para tapusin ang lahat ng iyon at alam kong babaran na naman sa pagpupuyat ang gagawin ko. Subalit sa pagdaan ng biyernes, sabado, at linggo ng umaga't tanghali, napansin kong puro bibig lang ang ginagamit ko sa paggawa ng mga paperworks ko. Puro reklamo, puro daing, puro pahinga. Pero noong ginagawa ko iyon ng gabi, hindi ko akalain sa sarili kong mabilis ko iyong nakalahati at hindi ko rin akalaing magagawa ko iyon.

Madalas pinangungunahan ng bibig ang isipan sa pagtapos ng mga gawain. Gaya ng nangyari sa akin, dumaan ang dalawa't kalahating araw na puro ako reklamo sa mga paperworks ko pero kung tutuusin, kaya palang gawin iyon ng maayos basta't tatahimik muna ang bibig at hahayaang gumawa ang isipan. Madalas pa, sa una sasabihin natin mahirap buuhin, tapusin o gawin ang mga bagay-bagay subalit kung pipigilan natin ang bibig at hahayaang magtrabaho ang isipan, tiyak na maisasakatuparan ang mga dapat gawin at tapusin. :)

Nakakaloko

Ang hirap mag-adjust.. lalo na kapag alam mong ang mahal mo..... umutot sa loob ng FX, haha! >:))


Seryoso na 'to, bilang isang estudyante, ang hirap mag-adjust mula sa pahinga mode papunta sa zombie mode kapag may pasok na ulit. Summer tapos may pasok? Oo, may pasok ako kasi may summer class ako, hindi dahil bagsak ako kundi dahil gusto kung mag-advance. Ang iba kasi iniisip na bagsak ang isang estudyante kapag nakarinig nang balita na mag-susummer class na kung tutuusin hindi naman sa lahat ng pagkakataon ay ganoon.
Magsisimula ang summer term ko sa April 18, 2012 (Wednesday) hanggang May 25, 2012 (Friday). At kahit na isang araw na lang ang pagitan bago ako pumasok muli at maging estudyante na naman, hindi pa ako naghahanda ng kahit ano o kung ano man, as in walang pang paghahanda. Pero ang pinakamahirap gawin ay nag pag-aadjust. Halos lahat naman ng estudyante nag-aadjust kapag galing sa mahabang bakasyon pabalik sa kalbaryo ng pagpasok sa paaralan, pero para sa akin at bilang isang college student, ibang antas ng pag-aadjust na naman ang ibabalik namin mula sa pagpapahinga. Kung alam niyo lang kung gaano nakakapagod ang maging college student, haha! Pero sobrang sulit naman kapag nakapagtapos na, talagang determinasyon, sipag, tyaga at higit sa lahat, tiwala, at pananampalataya ang magdadala sa iyo sa tagumpay. :)

Now it makes sense :)

Madalas naiingit ako sa mga taong halos complete package na (gwapo, matangkad, matalino, mabait, mapagkumbaba, mestiso, athletic, talented). Sila kasi iyong halos laging napapansin at laging nabibigyan ng atensyon. Madalas sila pa iyong habulin ng mga babae. Sila din kasi iyon madalas lapitin ng tao at lumalabas na sila na iyong parang superman).

Dapat ang ipapaskil ko lang dito ay kug gaano ako ka-bitter sa ganyan, pero may bigla akong naalala. "Maaaring halos kumpletos rekados na sila pero kung hindi si God at si Jesus ang naghahari sa puso nila, hindi ko sila dapat ka-inggitan o hangaan". 

Bilang isang Kristiyano, lahat ng tinatamasang biyaya ngayon ay galing sa Kanya kaya dapat ang lahat ng "credits" ay sa Kanya din. Ang Diyos ang nagbigay sa atin ng certain at unique features natin individually at siya lang ang tanging nakakaalam ng perfect set ng features na iyon. Ngayon kung ang isang tao ay nabiyayaan ng halos pagiging complete package na katangian, dapat niyang ipagpasalamat iyon sa Kanya at huwag nitong palalabasin na magaling siya bilang siya lamang. Ang tao, madali lamang maglaho sa lupa pero ang Diyos ay nananatiling buhay magpakailanman.

Sa halip, dapat hangaan at tularan ang mga tao (lalo na ang mga kabataan) na naka-focus ang mindset sa pagpupuri kay Jesus Christ. Sa aking pananaw, sila iyong tipo ng tao na sobrang ipinagpapasalamat nila ang lahat ng mayroon sila kay Jesus at sa kung sino sila ngayon. They do not create credits for themselves, instead they glorify God for all the blessings they have in their life. Alam nilang gifted sila ng characteristics pero higit pa ang pasasalamat nila sa Panginoon dahil sa mayroon sila. Sila ang tunay na astig at tunay na huwaran. :)

Man may have all the riches, wealth, power, and fame in the world but man are nothing without God.

P.S. Huwag ko sanang makalimutan ang tungkol dito. :P

Kabataang Pinoy

Nakakalokong isipin na sa panahon ngayon, halos karamihan ng kabataan gaya ko ay umiikot na lang ang mundo sa mga social networking sites at mga games. Kabilang  rin ako sa kanila sapagkat aminin ko man o hindi, dumaan din ako sa ganyan.

Napansin ko kasi kanina na habang gumagamit ako ng Twitter, talaga namang kung ano ang pinaka-"talk of the town" ang siya ring lalabas sa mga top trending tweets. Mabilis ang transition at pagpapalit-palit ng mga ito na nagpapakitang aktibo ang mga kabataan sa pagpapalitan ng kung ano-anong ideya, opinyon at usapan sa pamamagitan ng social networking site na iyon.

Gayon din ang Facebook. Halos lahat na ng Pilipino lalo na ang mga kabataan ngayon ay may Facebook page na (add kita. biro lang :)). May mga pagkakataong gumagawa ng multiple accounts pero iisa lang naman may-ari, mayroon ding fan-page, mayroon ding kung anong posers, haters, at kung ano-ano pang pwedeng gawin sa Facebook. Marami pa, marami pang ibang trip ang mga kabataang pinoy ngayon sa pamamagitan ng social networking site, hindi ko lang alam kung ano pa ang mga ito.

Isa pa sa mga kina-"aadikan" ng mga kabataang pinoy ang online games, WLAN games at kung ano-ano pang laro na pwedeng pag-ubusan ng panahon. Madalas kasama nila ang mga kaibigan nila sa paglalaro para nga naman mas enjoy. Mayroon din naman na Facebook games lang ang hilig pero wagas naman magbabad sa mga ito gaya ng kapatid ko na adik sa Tetris.

Pero naisip ko, kaya ko rin palang pigilan ang adiksyon ko sa mga games. Dati rin akong adik sa online MMORPG games na halos mula sa pagdilat ng mata hanggang sa bago matulog sa madaling araw, iyon ang kaharap ko. Subalit na-"overcome" ko iyon nang dumating ang panahon na nag-crash ang game na nilalaro ko sa pc ko sa hindi malamang kadahilanan. Ilang araw din akong naghirap dala ng adiksyon ko. Subalit sa katagalan, naglaho din ang adiksyon at ang pagnanasa ko sa mga online games at na-divert ko naman ang oras, panahon at atensyon ko sa paggawa ng ibang mga bagay. Sa ngayon, paminsan-minsan na lang ako naglalaro sa Facebook at ang pinaka-gamit ko na lang dito ay ang pakikipag-usap sa mga kaibigan kong malayo sa akin.

Subalit naisip ko kanina, kapag hinayaan mong mawaldas o maubos ang oras mo sa mga nabanggit sa itaas, lalabas na sila na ang may hawak sa iyo at kontrolado na nila ang oras at panahon mo. Hindi ko naman balak na hamakin ang mga gawain ng mga kabataan ngayon dahil iyon ang pinili nilang gawin sa buhay nila, ang sa akin lang sana huwag natin hayaang kainin tayo nito at umabot sa puntong hindi na natin kilala ang sarili natin.

Lahat po ng sinabi ko ay mga opinyon ko lamang. Kung medyo na-offend man po kayo, ako na po ang humihingi ng pasintabi. Nagbabahagi lamang po ako ng aking saloobin. Maraming salamat. :)

compiled learned thoughts

• Life is always in a fast paced mode. 
• Things here on earth are uncertain. Time and changes doesn't wait. 
• Take chances whenever there are but never regret when you've taken one or some. 
• It is our choice that creates the results so choose wisely.

• When you close you're eyes, everything has changed the moment you wake up. 
• Treat the problems as challenges. 
• Suicide must never be an option. 
• Don't look how far you have to go but look how far you've reached. 
• Treat every situation as stepping stone to grow and to be mature. 

• Value every person who care for you for they are more precious that material treasures but do not curse the people who dislike you. 
• Love your parents because you can't have another unique set of them. 
• Cherish every moments you have with your friends. 
• When you give your heart to someone, be sure it is final. 
• Pictures will be the greatest living visual souvenir of the memories you have.

• I almost forgot, there's only one you. It's normal to be jealous but never underestimate what you have within yourself.

Enjoy life the way it is. Enjoy both the ease and hardships. Remember, you have only one of that so have the most of it.