Merry Christmas! :)

Medyo delayed na ang bati ko pero Merry Christmas pa rin ^^

God Bless :D

A heartbreak without a heart

Nagbukas ako ng Facebook ko, isa sa mga newly added items sa News Feed ay siya at ang kanyang post lang ay "^^". Binisita ko ang profile niya at nakita kong nakatag siya sa album ni N (high school tropa ko). Nacurious ako kung bakit, binuksan ko ang album, viniew na din... Alam mo iyong pakiramdam na sa una, matutulala ka den dudurugin ung loob mo sa nakita mong mga pictures.. Magkasama sila sa UP, hindi ko alam kung kailan iyon pero ang mas masakit, amy mga ilan silang pictures na sobrang lapit nila na akala mo sila iyong magkasintahan. Sobrang durog ako sa mga nakita ko, as in durog na durog. Oo masakit, sobrang sakit..

Bigla kong naisip, akala ko ba handa ako kung sakaling mangyari man ang ayokong mangyari, pero hindi pala. Handa lang ako sa salita, pero sa pagharap sa katotohanan, hindi.. Sobrang durog ako, as in durog. Alam kong hindi mo dama ang nadama ko kanina pero totoong masakit pala talaga iyon. Masakit sa pakiramdam iyong kahit hindi naman kayo, nasaktan ka pa rin sa mga nasaksihan mo. Siguro kaya naging masakit iyon kahit sinabi kong handa akong tanggapin kung hindi man maging kami, ay dahil iyong kaibigan ko pa noon ang mukhang magiging kasama niya hanggang dulo ng buhay niya. Sobrang sakit talaga kanina.. Bigla ko na nga lang naikwento sa kaibigan ko iyong sakit na nadama ko kahit alam kong medyo naguluhan siya sa akin.

Pagkatapos noon, sobrang dami kong inisip, pilit kong dinidivert ang utak ko sa pag-iisip sa nasaksihan ko. Subalit sa huli, medyo nagulo talaga ang utak ko sa nasaksihan ko. Gayonpaman, buti na lang sinabi sa akin ng isang kaibigan ko na mayroong rason ang Diyos sa pagkuha sa atin ng mga bagay-bagay na mahalaga sa atin. Salamat sa kanya at kahit papano medyo nahupa ang nagkakagulo kong isipan. Sumunod noon, nagreflect na ako at humarap ako sa Diyos.

First of all, I have to completely trust God's plans in my life for He knows me best. He knows my everything, my troubles, sorrows, fears, and pain. He even knows my very strengths and weaknesses. I've learned that, maybe the reasons that God has taken her away from me are because I'm not prepared physically, mentally, socially, and spiritually enough to be with her. Or it could be that, He take her away from me so that I can focus in Him. But in a larger sense, both situation give greater glory to God. I don't know what He plans for my life, but one thing is for sure, He plans the best for me for I am His son. And now, the great challenge that lies ahead are to continuously, faithfully, and obediently trust in Him and in His plans for me without expecting any personal result. Whatever happens, I will trust God whenever he give good or bad situations in life. 

God is the greatest healer. Amen. :)

Mapalad pa rin..

Grabe itong December, heavy masyado ang prelim exams.. puyatan (kunyari para kunyari nag-aaral), paguran, istres, at kung ano-ano pa.. Mga professor na hindi maintindihan ang gusto at minsan mahirap kausap.. Pati sa byahe, iba-ibang klase ng tao ang laging nakakasabay, iba-ibang scenario, at araw-araw na traffic na hindi naman na bago sa pang araw-araw na serye ng buhay, haha!

Madalas ang dami kong nirereklamo, ang dami kong complains, ang dami kong hinaing.. pero sa isang banda, naisip kong mapalad pa rin ako at dapat kong ipagpasalamat kung ano ang mga natatama ko ngayon. Ipagpasalamat ko nang:

• nabubuhay ako sa araw-araw
• ligtas akong nakakauwi sa bahay namin; gayon din papunta sa skul
• natututo ako nang sapat sa kakayanan ko
• may mga kaibigan akong makakasama ko
• nakakasagot naman ako sa mga exams ko

marami pa sana akong dapat ipagpasalamat pero masyado din namang madami kung iisa isahin ko pa.. iyong mga nilagay ko ngayon ay ilan sa mga bagay na dapat kong ipagpasalamat bilang isang mag-aaral. Anu't ano pa man, nagpapasalamat ako sa Diyos dahil ibinigay niya sa akin ang lahat ng biyayang ito. Madalas kasi, mas marami pa ang complains natin kaysa ang mga ipinagpapasalaamat natin sa Kanya. Kung tutuusin, hindi Niya naman tayo pinababayaan, binibigay Niya ang sapat lamang para sa atin sa araw-araw. Nawa'y sariwain natin ang diwa ng pagpapasalamat at pagbibigayan ngayong Pasko. :) Maligayang Pasko po. :)

18

Legal na taon na ako sa susunod na buwan

Ang bilis nga naman ng panahon, Disyembre na agad ngayon, parang kailan lang kakapasok lang ng taong 2011. Nakakalokong isipin na ang bilis ko din pala tumanda, nagulat na lang ako nang bigla kong maisip na "18 na pala ako next month" . 18, legal age, ika nga nila. Taon na kung saan may karapatan ka na at malaya ka nang gawin ang mga bagay-bagay na pangmatanda(?). Maaari ka nang gumawa ng mga bagay-bagay na hindi maaaring gawin ng isang menor de edad. Hindi ko na iisa-isahin kasi may mga bagay na maaari lamang gawin para sa itinakdang edad pero may mga tao namang sumusuway dito.

Matagal-tagal

Ngayon lang ulit ako nagawi dito sa blog ko kasi sobrang busy at kulang na ang oras ko nitong pangalawang semestre. Busy sa academics kaya bihira na akong magawi dito.

He who..

He who gives me life everyday..
He who gave my family..
He who provides food  to eat..
He who strengthens me..
He who keeps me safe everywhere I go..
He who protects me from harm..
He who gives knowledge and wisdom..
He who guides and watches me wherever I go..
He who gives me friends..
He who gives me rest..

He is the only One..
He who saved my soul..

Thank You Jesus for giving me those blessings everyday..
Thank You, Thank You.

Amen. =)

Walang katiyakan

Nagpagawa ng first assignment ang prof namin sa Analytical Chemistry Lecture noong Wednesday (11-16-11) at dapat na ipapasa siya noong Friday. Mahaba at marami iyong pina-assignment niya. Sinulat ko lahat ng iyon sa notebook ko at isinulat ko din ang (1 whole sheet) - ibig sabihin intermediate pad. Sinimulan ko siyang gawin sa library ng school noong thursday sa scratch paper lang. Pag-uwi ko nang bahay, nag-finalize ako ng lahat ng mga sagot ko sa bond paper at inabot na ako ng 1am para matapos iyon pero hindi kinaya ng katawan ko kaya hindi ko nagawang tapusin, sa halip, sa mga breaks in between classes ko na lang tatapusin iyon. Kailangan ko na ring matulog kasi 7am pa ang klase ko kinabukasan. Pagpunta ko ng school kinabukasan (friday) nagtaka ako bakit wala pa iyong mga kaklase kong block section (ako lang irregular sa kanila). Nag-antay ako ng almost 30 mins. sa kanila pero hindi rin sila dumating kaya umalis na lang ako. Hindi rin naman nasayang ang oras ko dahil tinapos ko nga iyong assignment sa Ana.Chem (Analytical Chemistry) Lecture namin. 

3pm ang start ng klase namin, kasama ko na iyong mga kaklase ko sa subject na ginawan ko ng assignment. Napansin ko na halos lahat sila sa "1 whole sheet" nila nilagay iyong mga assignment nila kahit na ilan-ilan pa lang naman ang nakikita ko. Nag-isip ako pero hindi na maganda ang nararamdaman ko nang mga oras na iyon. Kapag ako lang ang naka-bond paper na magpapasa, hindi ko na lang itutuloy.. At noong oras nang pasahan ng assignment, ako nga lang ang may gawa sa bond paper kahit hand written naman, so hindi ko na tinuloy magpasa kasi alam ko din namang rejection at shame lang din naman ang aabutin namin ng papel ko. Ayun na, major frustration na ang aura ko noon, ni hindi ako makapag-isip ng ayos dahil sobrang dinibdib ko ang hindi ko pagpasa ng assignment ko. Nadagdagan pa ng fact na alam pala nilang wala iyong teacher namin kaninang 7 am (laboratory class kasi iyon, 3 hours). Sinabi sa akin ng katabi ko sa upuan na sinabihan niya pala daw ako. Ang nasa isip ko naman, iyong lecture iyon kaya lalong nagkanda gulo-gulo na lahat. Major frustration na, epic failure pa. Matapos ang klase naming iyon, kinuwento ko sa isa sa mga malapit kong kaibigan na irregular din ang mga pangyayari, ang mga frustration, ang mga failures, regrets at kung ano-ano pa na naramdaman ko matapos ang klaseng iyon.

Noong una, pumapako sa isip ko ang pagsisisi sa mga kaklase kong iyon, block section kasi sila, irregular lang ako, sadyang bitter lang ako. O 'di kaya'y sadyang ilag ang instinct ng isip at katawan ko sa kanila dahil may hindi maganda akong narinig sa kanila as a block section mula sa isang kaibigan ko.Noong mga panahong iyon, iyon ang naiiwan sa utak ko kaya nagkandaloko-loko na ang schedule at assignements ko noong araw na iyon. Pero sa kalaunan, matapos ang isang araw, naisip ko, ako pala ang mali. Una sa lahat, hindi sila involved sa personal na nararamdaman ko. Pangalawa, sinabihan niya (katabi ko sa upuan sa lecture) na mawawala pala iyong teacher namin sa lab noong friday kung saan hindi ko siya gaanong pinakinggan sa pag-aakala kong iyong lecture iyong mawawala sa amin ng isang araw. Ang point doon, hindi ako gaanong nakinig sa sinabi niya, sa halip binale wala ko lang iyon dahil siguro sa pagiging instinctive ko sa narinig ko sa kanila at sa hirap kong magtiwala. Sa assignemnt ko naman na hindi ko na pinasa, doon talaga ako sobrang na-bitter, as in sobrang apektado ako na kahit hindi ako nalulungkot, pinapatay naman ako ng bagay na iyon sa loob ko kakaisip. Pilit ko mang alisin sa isip ko iyon, sadyang bumabalik siya kaya nagiging masakit at mahirap sa lagay ko iyon. Pero kung tutuusin, ako din ang mali at nagkulang dahil hindi ko piniwalaan ang sinulat ko sa notebook ko na (1 whole sheet) kaya namali ako nang paggawa ng assignment. Noong una ayokong tanggapin na ako iyong mali pero sa katagalan nga, narealize ko na  nasa akin ang pagkakamali, hindi ako naniwala sa sarili ko at sa sinulat ko. Kulang ang pagtitiwala ko sa sarili ko at sa mga kakayahan ko kaya nagkakaganoon ang buhay ko sa klaseng iyon. Kahapon hanggang ngayon pinipilit kong hanapan ng positibong punto iyong pagkakamali ko, pero sa huli, bumabagsak sa wala dahil na rin siguro sa sarili kong pagkukulang. Nakakainis, nakakapanlumo, nakakalungkot. Sa ngayon, pampakalma na iyong, isang assignemnt pa lang naman at may susunod pa; bawi na lang sa mga quizzes at exams; galingan na lang sa susunod. Sana lahat ng iyan tumatak na sa akin sa katagalan ng panahon.

HAPP-POINTED

Simula noong pasukan (Nov. 8) hanggang ngayon (November 10), tatlong araw na akong nag-aasikaso ng mga subjects na maaari ko pang idagdag sa list of enrolled subjects ko. Maximum na number of nits na maaari kong i-take is 30 units subalit sa kasamaang palad, 22 lang ang nakuha ko at swertehan lang iyan dahil talagang agawan ng mga subjects sa school namin. Ngayon, binalak kong mag-add pa ng kung ilan mang kakayaning units para naman sulit ang pag-eenroll ko. Mahalagang madagdagan ako ng isa pang subject na 5 units dahil kailangan ito sa higher levels kaya nagsumikap akong makahanap ng schedule na available pa at susukat sa libreng oras o sobrang oras sa schedule ko. Sa loob ng tatlong araw kong pakikipagbunuan sa lahat ng hirap sa pag-eenroll at/or pag-add, wala akong nakuha or nadagdag sa mga subjects ko. Madalas sarado na or full na. Hindi madaling magpadagdag ng subject dahil maraming oras ang nasasayang at dapat isakripisyo, at nakakapagod din iyon dahil masyadong maraming proeseso at literal na paglalakad ang ginagawa, paikot-ikot, papapasa-pasa, pabalik-balik, tatayo ng matagal, mag-aantay, hanggang sa huli paaasahin ka lang dahil wala na or closed na. Ganyan ang naging serye ko sa loob ng 3 araw.

Sa tuwing uuwi ako sa amin, dala ko ang bigat sa pakiramdam nang mga sinakripisyo kong oras sa iba kong subjects para lang maasikaso ang pagdadagdag ng subject. Tatlong araw na rin akong balisa sa kakaisip sa schedule ko. Nakakapagod dahil uuwi kang maraming sinayang, sinakripisyo at nag-ubos nang lakas, tapos hahantong ka lang rin pala sa walang napala. Hindi ito gaya noong nakaraang semestre na sa pagtitig mo sa schedule mo, iyon na iyon, walang labis, walang kulang, panatag ka na. Sa lagay ko ngayon, kahit sa mga rehistradong iyo, at enrolled ka na talaga doon, pakiramdam mo, maagaw pa sa iyo at hindi ka pa mapapanatag. Mahirap, as in mahirap, dagdag pa ang panghihinayang.

The schedule

Heavenly Father Lord God, if it's Your will and your plan, though it breaks me apart, I'd still completely trust in You.

Ngayon din mismo naisip ko..

Habang sinusulat ko ang mga nais kong sabihin sana sa kapatid ko, naalala ko ang kasabihang "kung ano ang sinasabi mo sa ibang tao ay ganoon ka". Noong una, iniisip ko lang ang mga pagkukulang nang kapatid ko sa mama ko.. mga bagay na hindi maintindihan nang anak sa magulang niya.. Subalit sa kabilang banda, nang patapos na ako.. naisip ko ang relasyon namin ng tatay ko.. hindi rin pala ganoon kastable..

May mga puntong sumasapol sa akin sa kung ano ang sinulat ko sa kapatid ko.. Ou, hindi ko gusto ang karamihan sa ugali niya.. pero minsan kong sinabi sa nanay ko na "hindi ko naman iyan tatay eh" pero pabiro lang.. Gayonpaman, hindi maipagkakailang tumatak iyon sa isip ng nanay ko, mga katagang hindi niya maiisip na nanaggaling sa akin.. Miski sa akin din naman, hindi ko makalimutan ang mga sinabi kong iyon, kaya nga laging nasa huli ang pagsisisi eh.. Kahit na hindi ko naman talaga literal na pinagsisihan iyong mga sinabi kong iyon o hindi ko naman gustong bawiin, sadyang tumatak sa isip ko iyon dahil siguro noong mga panahong iyon, tulog ang brain cells ko na nagfufunction para sa normal thinking.. hindi biro lang. xD

Pero naisip ko din naman na kung hindi ko man gusto ang ugali niya, atleast respetuhin ko naman siya bilang siya at bilang aming ama.. Naisip ko rin naman kasi (ngayon-ngayon lang) puro flaws, puro mali, puro pagkukulang, puro sama ng loob ang naiiisip ko sa tatay ko.. pero hindi ko naisip agad noon ang mga simpleng bagay na ginagawa niya sa amin.. bilang isang ama, bilang isang haligi ng tahanan.

Hindi ko agad naisip na sa simpleng pagbuhay niya sa amin sa araw-araw, naipapadama niya na ang pagpapahalaga sa amin..Mga "extrang" bagay gaya ng luho na ibinibigay niya sa amin kahit hindi naman ganoon kaimportante.. at higit pa doon ang pagmamahal niya sa amin bilang ama.. Alam kong hindi expressive ang mga kalalakihan subalit sa mga bagay na ginagawa nila para sa mga taong mahalaga sa kanila, makikita mo kung paano sila magparamdam sa mga mahal nila sa buhay.. Naisip kong ang mga kilos pala bilang expresyon ay mauunawaan sa mas malalim na pang-unawa at pag-iisip.. xD

Bakit ganyan ka?

Bakit ganyan ka? Madalas nakasimangot, hindi maintindihan ang uglai, kung anong gusto, kung anong hinaing?

Bakit ganyan ka? Ibinibigay naman sa iyo ang lahat ng gusto mo sa abot ng makakaya nina mama at papa pero bakit ganyan ka pa rin?

HIndi mo ba naisip na sa bawat pagsimangot mo, nalulungkot at nababahala si mama sa iyo? Hindi mo ba naisip na sa bawat pagsimangot mo, hindi lubos maisip ni mama kung anong iniisip mo, idinaramdam mo o ikinamumukmok mo?

Hindi mo ba naisip na kahit pagod sila mama at papa sa opisina pinipilit pa rin nilang magkaroon ng oras para sa atin dahil anak nila tayo..

Sa bawat pagsimangot at pagmukmok mo, sinasaktan mo ang damdamin ni mama.. Lahat binibigay nila para mabigay lang ang gusto mo at huwag kang sisimangot o ayaw niyang makita kang malungkot tapos ganyan ang ginagawa mo?

Minsan lang..

Sa totoo lang, ayokong nagpopost ng mga bagay na may kinalaman sa "pag-ibig" kuno.. Ewan, sadyang medyo bitter, haha! Hindi biro lang.. Normal naman sa tao ang magmahal (akala mo ang dami kong alam) pero diba totoo naman.. Mayroon nga lang tayong kanya-kanyang perspective dito..

Minsan gusto kong sabihing mahal ko siya pero para sa akin.. parang may hindi sapat.. parang may inappropriate.. Naisip ko, bata pa ako, kami, para isipin ang mga ganyang bagay, mahaba pa ang byahe para mag-settle down.. Marami pa naman talaga akong makikilalang tao sa buhay ko (lahat naman tayo actually) kaya mahirap mag-conclude, mahirap lumagay.. walang kasiguraduhan.. Bukod pa doon, nag-aaral pa ako, siya, tayo... wala pa akong kayang patunayan sa sarili ko at dependent pa ako sa parents ko.. Sarili ko pa lang ang kaya kong panghawakan, minsan nga sumasablay pa sa mga responsibilidad eh.. paano pa kaya sa hinaharap at sa totoong buhay pamilya? And lastly, para sa akin, a God given relationship is a true and real relationship.. kasi kahit paghiwalayin man kayo ng mga bagyo at alien sa kung saan-saang lupalop, kahit sino pa man ang pumorma sa kanya, at kahit sino pa man ang makita ko, kung kami talaga, hindi magbabago ang mararamdaman ko para sa kanya at kung itinadhana talaga kami ng Diyos sa isa't-isa, eh di "perfect!" :)

Karapatan ng mga Bus Driver at Konduktor

Minsan kong nausisa at naisip kung paano pinapasweldo ang mga driver at konduktor dito sa Pilipinas. Naiintindihan ko naman na ang iba sa kanila ay nakikibahagi, nakikiporsyento, o nakiki-boundary lamang mula sa mga operator nila.

Hindi na nakapagtataka kung bakit talaga namang agawan ang mga driver at konduktor sa mga pasahero. Kung ako tatanungin hindi naman talaga dapat uso ang standing sa bus o di kaya, kung mag-iistanding man, kung sino lang ang may gusto. Ang nangyayari kasi ngayon, nagkakaroon na ng agawan sa pasahero, pinipilit pang makarami sa sobrang pagpapasakay ng pasahero sa bus kahit talikuran na ang standing. 

Ang kalusugan din ng mga driver at konduktor ng bus, minsan ay napapabayaan na dahil sa kayod kalabaw na ginagawa nila para lang kumita ng malaki kahit na minsan ay sobrang kulang na ang tulog nila. Ang mga pangyayaring ganito pa ang minsang nagiging sanhi ng mga aksidente sa kalsada, sa halip na kumita, makukulong o di kaya naman ay mabawian pa sila ng buhay. Naalala ko noon, nasa Vito Cruz iyong bus na sinasakyan ko papuntang Maynila, mayroong isang matanda na nasa 55 pataas (yata) ang edad na sumakay ng bus at nanghihingi ng konting tulong. Sinabi niya na driver daw siya nang isang bus company at ginagawa niya na daw iyon (ang panghihingi ng tulong) dahil sobrang kulang daw ang kinikita nila sa kanilang pamamasada. Ayaw niya daw matulad sa isang kasmaahan nila na matapos maaksidente ay wala man lang daw natanggap na tulong, pensyon, benefit, o kahit philhealth man lang daw mula sa operator nila. Maaaring huwad, peke o raket lamang iyon ng matanda, pero hindi maaalis nag katotohanang may mga operator nga na hindi man lamang magbigay ng konting benepisyo sa mga driver at konduktor nila na nagpapakapagod sa maghapon sa kalsada para sa perang natatanggap nila. Sadyang kahabag-habag ang sinapit ng driver na iyon kaya naisip ko na baka ganoon din ang sistema ng ibang operator ng iba't ibang bus company sa mga driver at konduktor nila kaya kung ano-anong hirap sa kalsada ang hinaharap ng mga driver, konduktor, at maging ng mga pasahero sa araw-araw na pagbyahe.

Nakabalik din..

matapos ang ilang buwan na pagiging abala sa apg-aaral, salamat naman at nakabalik pa ako dito sa blog ko.. haha!

makakapag post na ulit ako ng maayos pero depende pa rin sa mood ko, haha!

balak kong magpaka-feeling fit ngayong bakasyon.. ay mali, sembreak, pala! haha!ano iyon?

magbibike ako every morning,
mag eexcercise
mag sstretchings
etc, etc..
haha!

sana maacomplish ko lahat ng iyan haha! minsan kasi katamad eh,, haha! talo ang willpower, haha!

People in Hagonoy badly need help.

Seryoso muna. Importante 'to.

Please spread the message content. Thank You.

Anlabo..

Gusto kong gumawa ng bagong storya..
iyong maiba naman.. iyong hindi na kathang isip lamang.. hindi na iyong ibang tao..
pero hindi eh.. ayoko.. ang paggawa ko kasi ng storya ay
depende sa kung kailan susumpungin..
depende sa kung anong nararamdaman ko at hanggang kailan ito tatagal..
depende kung may gusto akong ipahiwatig/iparating sa storya ko
depende sa trip ko..
ewan, hindi ko alam.. gusto kong gumawa pero tinatamad ako.. pakiramdam ko parang walang sense kung gagawa ako o sisimulan ko.. mamaya trip ko, bukas ayoko na ulit at magpapaulit-ulit lang.. gusto ko pero tinatamad ako.. haha!

gagawa ako ng fansign (ano raw?)
actually hindi siya fansign.. gusto ko lang sanang isulat ang pangalan niya sa isang colored pattern or way.. den un lang.. trip lang..
kaso tinatamad ako eh..
kaso depende sa mood kong gawin
kaso depende sa trip kong gawin
ewan, sadyang malabo.. baka pag inumpisahan ko ngayon, tamarin na ako bukas.. baka lalong hindi pa matapos..

ewan, magulo, haha!

Ang hirap magpalaki ng matanda..

Naiinis na naman ako sa tatay ko.. sa tuwing maagang uuwi galing sa opisina, hindi siya napipirmi sa bahay, bagkus sa tambayan (pasugalan) siya pumupunta.. nakakainis..

Para sa akin sobrang nakakahiya iyon.. nakakahiya talaga.. Hindi niya kasi maisip iyon dahil aliw na aliw siya sa pagpapakasawa sa tambayan niya.. 

Tapos uuwi dito na parang walang nagyari.. kung hindi magsusugal minsan naman makikipag inuman.. anu ba namang klaseng buhay iyan..

kapag sumakit ang paa o katawan, magtataka siya.. hindi niya ba naisip na kung ano ang lifestyle niya iyon ang dahilan ng mga karamdaman niya.. tapos lalabas na naman iyang gabundok niyang pride na ayaw bitawan.. walang paniniwalaan kundi sarili niya lang na naman..

minsan naman naiisip ko tatay ko iyan eh, wala akong ibang magagawa.. pero ang hirap kasing magdisiplina ng magulang.. basta mahirap ipaliwanag.. kung paano yatang nahirapan disiplinahin ng magulang ang anak noon, gayon din ang anak sa magulang ngayon eh.. 

tri in wan bus stori na ito

1. Isang beses nakasakay ako sa bagong GD (Golden Dragon) na bus ng Saulog, hindi ko maalala kung anong body number.. Sa pinakaunahan ako nakaupo o 2nd to the first row yata ako nakaupo noon, tapos nagkukuwentuhan iyong driver ng bus na sinasakyan ko pati isa pang driver yata iyon o konduktor na nakisabay sa amin pabyaheng ternate.. Piang uusapan nila na iyong isang bus daw ng saulog particularly Saulog Transit Inc. 71720, natanggalan daw ng tv. Kasi iyong isang pasahero daw, eh diba lagi namang sardinas na siksik ang serye sa mga nabyaheng ternate-lawton na buses, sa tv kumapit tapos sinabihan daw ng either driver o nung konduktor na wag kakapit sa overhead tv kasi baka matanggal.. Sa kamalas-malasan, pumreno daw iyong bus, sa tv kumapit si pasahero, ayon, tanggal daw ang tv ng bus na iyon, haha!

Nasakyan ko nga iyong bus nilang iyon, pagtingin ko wala ngang tv, haha! Dalawang beses ko na siyang nasakyan at wala pa rin siyang tv, tyaga-tyaga sa radyo iyong bus nila, instead na makakanood sana ng movies, haha!

thank you lord

Matagal na itong experience kong ito, ngayon ko lang naipublish dahil sa sobrang dami ng gawain ko bilang isang estudynte.. Medyo simplified na lang ito kasi hindi ko na kayang ikwento in detail talaga hindi tulad nang first time kong ma experience..

Umorder ako ng locker sa school, tapos binigay sa akin ang number ng locker.. Hinanap ko iyon at since first time ko sa CEU, nagkamali ako ng locker na napuntahan, sa faculty pala iyon.. Sobrang gulong gulo na ang isip ko noon kung anong gagawin ko. Una sayang ang pera at pangalawa, tiyak na magagalit si mama kapag nalaman niya iyon.. Dumulog ako kay Lord, sobrang confused na ako nang oras na iyon.. Sinagot naman agad ni Lord ang prayer ko, tinulungan Niya ako, binigyan ng wisdom at presto, nahanap ko ang locker ko, haha! Ang swerte pa doon, 2 rows of large lockers lang ang area ng locker ko, ang maswerte pa, sa upper portion ang binigay ni Lord sa akin, ang galing lang. :))

Ang masaya pa noon, pauwi na ako, nakasabay ko pa ang best friend ko pauwi mula sa school, haha! Sadyang napakabuti ni Lord sa atin. :))

Ang pinakamahaba ng Ariel :)

Kanina pauwi ako, nasakyan ko ang Ariel Express 1097 with plate no. TYL 498.. Base sa experience ko kanina, 66 seaters ito at ito na ang pinakamahabang bus ng ariel, astig lang... :))
iyon nga lang, kapag nasa loob ka, may nag*squeak* na part sa loob ng bus.. hindi ko lang alam kung saan banda particularly kasi inaantok na ako at natulog na lang ako pauwi  pero rinig ko iyong ingay sa loob.. siguro sa upuan ng driver iyon,, ewan, hindi ko sure..
ang ibang bus naman kasi ng Ariel, kahit overloading na at maingay ang tv, kapag finocus mo iyong pandinig mo, ang maririnig mo lang ay tunog ng aircon, astig lang ulit. :)

Na update ako bigla...

Nag dahil sa blog ko, na update ako sa aksidente ng Saulog Bus Transit, Inc. sa NLEX..

kasi may nagsearch sa internet ng tungkol sa aksidente sa saulog.. den naregister iyon sa blog ko kasi siguro naligaw sa blog ko.. tinype ko ngayon iyong mismong words na sinearch din nung nagsearch tapos aun nga.. may naganap ngang aksidente, as in nitong sept. 17 sa nlex sangkot ang saulog bus transit, inc...

ang concern ko doon, iyon din kasi ang isa sa mga sinasakyan kong bus pauwi.. makakaapekto ang balitang iyon sa kita at dami ng mga pasahero nila.. syempre mas ibayong pag iingat dapat ang gawin..

Wala, umalis, tulog

Ano ba pwedeng gawin? Marami akong options eh, 3..

1. magpaka depress ako sa bawat sasabihin at pakikitungo ko sa nanay ko

2. magretaliate ako at hindi ako magpatalo sa kanya

3. magpakamanhid at masanay sa ganoon ng ganoon


wala, umalis, tulog ang utak ko ngayon..
nakaharang sa pinto iyong dibdib ko, hindi makapasok iyong delivery ng dugo
kaya kung ano2ng katarantaduhan iniisip ko..

Salamat kapatid

May isa akong kaibigan na lalake sa Christian din sa skul, minsan naming napagkwentuhan ang mga babaeng pinopormahan namin.. Nagkwento na rin siya nang tungkol sa mga kakilala niya ng kani-kanilang laove life..

Sa kaibigan kong ito ko lang natutunan na, bilang isang Kristiyano, wala nang hihigit pa sa mga plano ng Diyos para sa atin, higit pa sa kung ano ang hangganan ng alam at kakayanan natin. Ganoon din ito sa pag-ibig, ang mga plano ng Diyos ay higit sa kaya nating gawin para sa minamahal natin. Natutunan ko na, kung talagang kayo, ibibigay siya ng Diyos sa iyo sa tamang lugar at tamang panahon. Hindi ibig sabihin na single ka ngayon, wala nang gagawin ang Diyos tungkol sa buhay pag-ibig mo. Mayroon kapatid, mayroon siyang plano para sa iyo, basta't maniwala at magtiwala ka lang sa Kanya. Kung magkahiwalay man kayo sa mahabang panahon, kung talagang siya ay para sa iyo ayon sa plano ng Diyos, hindi siya maaagaw ninoman dahil siya ang itinakda sa iyo ng Diyos. :) Single pa lang din naman ako, hindi na ako nagmamadali dahil ngayon, mas naunawaan ko na bilang isang Kristiyano ang buhay pag-ibig.

Noon kasi, nagmamadali ako, madalas naguguluhan sa kung ano ba ang mga dapat gawin kapag nagmamahal, kapag gusto mo ang isang tao, kung ano ang mga hakbang na gagawin mo, paano mo papakitang mahal mo siya, at ang mga desisyon sa buhay pag-ibig na pipiliin mo. May mga bagay kasi noon na mahirap at masakit tanggapin at isipin. Ngayon, hindi na ako nalilito, nababalisa o naguguluhan, mas naunawaan ko na nang maigi ang mga bagay-bagay tungkol sa ganyang usapin sa Kristiyanong paraan. Salamat sa kaibigan kong iyon na nagpaalala sa akin na ang Diyos ang bahala sa buhay pag-ibig natin at nagpaalalang walang ibang makahihigit pa sa mga plano ng Diyos sa buhay natin. 

bago na pala, luma pa rin ako

matagal-tagal na rin ang huli kong dalaw dito sa blog ko (blogger) at nagulat na lang ako sa isang malaking pagbabago..

ang dami palang bagong features, o sadyang napag-iwanan lang ako nang panahon? siguro naging malinis at medyo makabagong tingnan kung ikukumpara sa format noon..

tagal ko na ngang huling nagpost eh, hehe.. minsan kasi tinatamad din ako magpost dahil kung ano-ano pinagkakaabalahan ko, at madalas abala sa pag-aaral... pero karamihan  ng gusto kong ikwento o ibahagi ay mga daily experiences pero naka-draft lang sila kasi wala akong time kapag weekdays para mag-dwell sa blogger..

Subalit

But then I realized, we're still too young to get involved in those things.. 

Sa ibang pagkakataon tama iyan, sa iba din naman hindi.. Ika nga ng isa kong kaibigan ayon sa tato niya, Everything depends upon the situation. 


Gusto kong manghingi ng payo sa mga matatanda pero at some point, naisip ko na maaaring sabihin nila na
"bata ka pa, marami pang maaaring mangyari sa buhay mo"
may punto sila, maaaring isa lamang akong bata na sobrang nagnanais ng isang bagay na matagal nang gustong makamtam...
o di kaya'y maaari rin nilang sabihin na
"bata ka pa, mag-aral ka muna at kapag may napatunayan ka na, tsaka ka na pumorma"
ou nga, payo ng ibang mga magulang at nakakatanda.. may punto din sila, maaaring ibabaw lamang ang nakikita ko at hindi ko matanaw ang ilalim.. ang mas malalim na kahulugan ng buhay ng may relasyon

ang pag-ibig nga naman, pinaka-weird sa lahat..

tama naman ang mga punto nila at nirerespeto ko iyon..
siguro nga, kahit mahal na mahal ko siya, kahit siya ang ninanais kong makapiling hanggang sa huling hininga ng buhay ko, may mga bagay siguro muna akong dapat harapin, mga hakbang na dapat hakbangin, at mga daanang dapat harapin..
masarap ang bunga na nahinog sa natural na pamamaraan.. mahihinog din ang prutas sa tamang panahon, darating din ang tamang oras at panahon..
mahaba pa ang lalakbayin, marami pang bundok at dagat ang tatawirin subalit hindi dito nagtatapos ang lahat

:)

Ipit!

Bakit ganoon.. parang may nararamdaman pa ako sa kanya..
Hindi ko maipaliwanag, hindi ko maipahiwatig..

Oo na, may gusto ko pa rin ako sa kanya, pero hindi na lang basta pagkagusto..
Ou na, mahal na kung mahal.. Siya pa rin ang isinisigaw ng halimaw sa loob ng dibdib ko..

Badtrip, bakit sa kanya pa?! Oo siya nga, pero ayokong ipagsigawang siya nga at wala nang iba ang kaisa-isang gusto at isinisigaw ng damdamin ko dahil natatakot ako.. Alin? Saan? Natatakot akong masaktan.. Natatakot ako sa mga hindi magandang posibilidad.. Ayokong umasa subalit mahal ko siya.. iyon nga lang takot akong masaktan..
Hindi naman ako matatakot nang ganito kung hindi totoo, tunay, at permanente ang nararamdaman ko sa kanya eh, wala nang iba.. Iyon nga lang, sana ganoon din ang nararamdaman niya sa akin..

Pesteng pag-ibig, parang libag na hindi maalis, kanin na napanis..
Ewan ko, ang weird talaga ng puso ng tao.. ang daming komplikasyon bukod sa sakit sa puso, high blood, etc..

DAKILANG INA

Minsan sinabi ko sa nanay ko na napapagod na ako kakaaral. Medyo nagalit siya at sinabi niya na wala kaming karapatang mapagod. Noong una hindi ko iyon lubos na maunawaan dahil ang nasa isip ko noon, tao lang din naman kami at pare-pareho din naman tayong nangangailangan ng pahinga.

Pero namulat ako sa isang katotohanan, na kanina ko lamang napagtanto habang wala akong ginagawa sa pamantasan namin. Oo pare-pareho tayong napapagod at nahihirapan, ang nanay ko sa trabaho, kami sa kakaaral. Pareho din kaming napupuyat at nakukulangan ng pahinga. Pero mayroon akong isang aspeto na hindi ko agad nakita, ang pagiging ina niya. Bukod sa pag-aasikaso ng trabaho, bilang isang ina, inaasikaso niya rin kaming pamilya niya pati ang pag-aayos ng bahay tuwing mga araw na walang pasok. Doon ko lamang napagtanto na wala kaming karapatang mapagod dahil kung siya nga na ina namin hindi dumadaing na napapagod na siya sa mga gawain niya, at lalong-lalo na hinding-hindi siya dumaing na napapagod na siyang mahalin kaming pamilya niya, paano pa kaya ako o kami ng kapatid ko na nag-aaral lamang at kami pa ang inaasikaso ng nanay namin. Mahalin at dakilain natin ng lubos ang ating mga ina dahil walang ibang katulad nila ang magmamahal at uunawa sa atin ng wagas gaya ng ibinibigay nila. :)

Way back before :D

I'm Still Here by Vertical Horizon

I was in school doing nothing and suddenly I remembered this song but I don;t know why. :) I'm not sure if I first heard it when I was in my first year high school but this song is great. I remembered the days when me and my sister are playing scrabble on computer and one of the music we played was this one. :) 

Thankful pa rin

matapos ang lahat ng trahedya sa akin sa loob ng dalawang magkasunod na araw, thankful pa rin ako kay God at sinamahan, sinubaybayan, ginabayan, binantayan, at iningatan Niya pa rin ako sa lahat ng mga iyon. Nagpapasalamat ako sa Kanya at nandyan Siya at hindi ako iniiwanan, ako'y kanyang sinubok lamang. :)

CavitEXTRANDED >:( :| :))

Kahapon naman, pauwi na ako at ang nasakyan kong bus ay Richford Bus Lines (B.N. 1034) a.k.a. Ariel Express. Maliit na bus lang siya na naglalaman ng maximum seating capacity na 37 passengers. Astig ang turbo aircon nito na sobrang lakas at pati ang upuan nila, masarap sa likod. Ok naman ang byahe namin mula Lawton hanggang Coastal Road, seating capacity ang bus at may mga nasa sampo yata na standing na pasahero. Nasa kahabaan na kami ng Cavitex nang biglang may pumutok at nagpagiwang-giwang ang bus namin at naghiyawan ang mga pasahero, lahat iyan mabilis na nangyari. Buti na lang naitabi ng ayos ng driver ang bus namin, kung hindi baka tumipalon kami sa dagat sa Cavitex, mangyayari pa niyan, titilapon pa kami sa dagat sa Cavitex, bale 2nd accident sa skyway (kuno) iyon, haha! Kasi kwento (narinig ko lang) nung isang pasahero na nasa bandang unahan siguro (sa gitna kasi ako nakaupo lfet window side, 2x2 seats lang ang buong bus), nung pumutok iyong gulong ng bus (front right side), pilit daw ang kabig ng driver pakaliwa kasi kung hindi niya ginawa iyon, malamang tumilapon na nga kami sa dagat.

At ayun umusok.. haha!

Pauwi na ako sa amin, sumakay ako ng Stow Away, D.C. Perillo Liner (ganyan iyong model ng nasakyan kong bus). Duon ako nakaupo sa 2nd to the last row of seats right side (2 persons seats), window area. Akala ko ok ang byahe namin iyon pala hindi, haha! Nasa flyover na kami sa Baclaran nang mapansin ko na amoy gaas sa loob ng bus. Noong una hindi ko pinapansin kasi baka ako lang ang nakakaamoy at baka mawala din iyon at ma-immune din ako sa amoy. Habang binabaybay namin ang Coastal Road, napansin ko (nasa bandang exit ng Macapagal Road) na umuusok na iyong bus namin sa loob, oo sa loob. Mabilis lang ang mga pangyayari, noong una akala ko, namamalik-mata lang ako pero kumakapal na ang usok kasi kita na sa dark colored shirts iyong usok eh.. Nakaheadset ako kaya kaya ang tendency kapag nagsalita ako medyo malakas din at sinabi ko na umuusok na sa bus. Dali-dali namang tumabi iyong bus namin malapit sa may seaside market sa Coastal Road sa tapat ng Paranaque City Jail (?) yata iyon. Ang nakakaloko kasi, since alam kong ang area na inuupuan ko ay tapat ng gulong at umuusok nga sa area ko, kinakabaan na ako. Dali-dali namang bumaba ang driver at konduktor para tingnan ang parte ng makina ng bus na katapat ng inuupuan ko. Pinapabuksan nga sa akin ang bintana sa tapat ko pero hindi mabuksan kasi naka-selyado na iyong mga bintana nila. Nagagalit na ang isang pasahero kasi ayaw bumaba nung mga nasa unahan dahil natatakot na iyong pasaherong nagagalit na baka sumabog iyong bus namin. Kung siya na hindi nakaupo sa pwesto ko, takot na, paano pa kaya ako (pero hindi ako naghihihiyaw, medyo nangilabot lang).

Eh di nagbabaan nga iyong mga pasaherong nasa unahan, pababa na sana kaming mga nasa likod nang mapansin namin na pinababalik na iyong mga pasahero kasi ok na daw sabi nung driver. Bumalik na kami sa kinauupuan namin pero ako, hindi na ako komportable sa inuupuan ko kaya nagpalit kami ng katabi ko sa upuan kasi mukhang napansin niya nang ayaw ko nang umupo doon. Pagbaba ko sa may sakayan ng tricycle sa amin, nakita ko na bukas ang cover ng makina sa likod ng bus. Naisip ko na baka kaya umusok sa loob ng bus ay nag-overheat iyong makina. Dahil sarado naman ang cover ng makina sa loob, hindi makalabas ang usok at sa loob ng bus nakapasok. Paano nakapasok? Noong hindi pa puno ang bus, napansin ko, iyong sahig nila may tapal ng makapal na plywood, siguro iyong mga plywood na iyon, takip dun sa mga butas sa bus. Grabeng experience talaga, parang iyong kahapon lang sa Ariel, hehe..

busy

hindi ako makapag post ng ayos at madalas lalo na ngayong mga nagdaang linggo dahil sa sobrang abala sa kaaaral at mga school requirements :/

Escape and Let go and let God

"Buti pa ang baliw hindi naiistress"

Buti pa nga ang baliw, wala nang gaanong inaalala, masaya at malaya na siya sa buhay niya, hehe.. Kaming mga nakakapag-isip ng ayos, hirap na hirap na sa sobrang dami ng ginagawa at iniisip. Sa sobrang dami ng mga pinagkakaabalahan, minsan mas gugustuhin pang tumakas sa katotohanan. Ang sarap nga naman noon, sa mundo ng pantasya wala ka nang iisipin, ikababahala o pagkakaabalahan dahil ganap ka nang malaya. 

Alam kong hindi dapat tinatakasan ang mga problema (pero heto ako nag boblog para makatakas sa problema) pero wala lamang itong maidudulot na solusyon at sa halip, mananatiling itong problema o mga bagay na sobra nating iniisip at pinaglalaanan ng atensyon. 

Sabi nga sa Bibliya, "let go and let God", ibig sabihin ialay natin ang lahat ng mga saloobin, hinaing o paghihirap natin sa Panginoon at siya na ang bahala sa atin. Mamaya, magdarasal ako bago matulog. :)

nakakapagod lang talaga, nakakaistress pa -_-

Prayer

I just don't know how to start but I have something to share about prayer.

Prayer is a great way to talk to God. It doesn't require loads, sim cards, internet connections, headsets, gadgets, etc., you just have to have an open heart and an open mind. Prayer is the best way to communicate with our Heavenly Father. Whenever you're weary, sad or heavy burdened, just kneel down, close your eyes, hands held together and pray, just remember to do it wholeheartedly and sincerely. Nothing nor anyone can give you better comfort other than God. He doesn't literally respond by talking but He will respond through His living words - the Bible. We may able to tell to other people what we feel inside but they would not be able to feel exactly what we feel inside, only God can do. He will comfort you whatever pain or hurts you have for He know all about us, even our feelings. He knows what exactly what is inside of us and he deeply cares for us, we just don't care what He feels about us.

When we pray, it is important to thank, honor, and glorify God for all the Blessings and even the trials we had from day to day. Everything that happens to us happens for a reason and for us to grow in Christ. It is also important to ask forgiveness from God for the sins we committed throughout the whole day. And lastly, we may also ask for continuous blessings from Our God and thank Him for whatever happens to our lives. Whenever I pray at night, before I say Amen, I say "We trust you and we love you, let Thy will be done, In Jesus mighty name.." to show that I entrust my life to God whatever happens and I will still praise and worship Him as my God.

Koleksyon

Collection of Bus Tickets from July 9, 2011 - August 9, 2011

From upper left to lower left (clockwise direction): D.C. Perillo Liner ticket; Dakicyn JONCY ticket; MONDE Lines ticket; Erjohn & Almark ticket (white); San Agustin/Saint Anthony ticket; Villena Bus Lines (Jethro Liner) ticket; Saulog Transit Inc. ticket; RRCG Transport ticket; G-Liner ticket; AAB Bus Lines Inc. ticket; unknown ticket (familiar only - but now I know it belongs to the Villena Bus Lines (Jethro Liner)); Cavite Batangas Transport Service Cooperative ticket; EHV Liner ticket; STAN Liner ticket; more unknown tickets (?); Green Star Bus Company Inc. ticket

Ladder

This day was good, a very good day just like the other days that have passed.

I remembered a few things, I looked back..

I looked back at my accomplishments
I looked back at my achievements
I looked back at what I did today
I looked back at the challenges and trials

I looked back at everything and there was God, He was with me all the time. He was with me in my everyday living. My accomplishments and achievements were made possible through Him and with Him. He gave me trials and challenges to face so I can be sharper and more faithful in Him, but nonetheless, He was with me all the time. I thank God for everything, everything. Thank God. :)




I looked back, and I'm happy. :)

pahinga -_-

gusto ko nang mahabang mahabang mahabang pahinga.. as in pahinga..

hindi ko gustong mamatay, lol!
at ayoko rin namang itigil ang pag-aaral ko kung gusto kong magpahinga..

lunes hanggang sabado kasi pasok ko at bitin ang linggo para makapagpahinga. Sa halip na pahinga pa nga, gagawa ka ng mga assignemnts, quizzes, projects, requirements, etc.etc. whew -_-

hindi na ako nakakatulog ng ayos
laging pagod
laging puyat
laging bitin ang tulog
hindi ko na nalilinis ang kwarto ko
hindi na ako nakakpagbasa ng Bibliya
at marami pang iba na gusto kong gawin,

pero higit sa lahat ang gusto ko naman ay magkaroon ng maraming oras para matulog.. umiiyak na ang katawan ko sa sobrang gusto nito ng mahabang tulog eh.. hehe..

pero naisip ko rin ngayon, ngayon-ngayon lang mismo, maswerte pa ako sa lagay na ito dahil mayroong mga taong sa pagtulog nila ay hindi na sila nagigising at mayroon din namang mga taong hindi na nakaktulog sa dami ng mga iniisip at inaalala. maswerte pa pala ako sa lagay na ito kaya hindi pala dapat ako complain ng complain. :)

Kinalakihang hindi dapat tularan

Noon pa man, hindi na kami malapit sa isa't isa ng tatay ko hanggang ngayon naman.. Nag-uusap naman kami pero walang personal na usapan, hindi pa kami nagawi sa ganoong usapan.
Ngayon bumabalik na naman siya sa dati niyang gawain, ang mag-inom, manigarilyo, at magsugal. Itinigil na niya iyan dati pero ang hindi rin umubra at ngayon nga ay nagbalik na naman siya sa datin niyang gawi..
Sabi nga ni mama, "kinalak'han na niya 'yan eh.." kung totoo man iyon, iyon ay masaklap na katotohanan.. Hindi ko alam kung anong problema niya bakit siya nagkaganyan, Christian pa naman siya.. ang purong motibasyon sa pagdidisiplina ay hindi uubra sa kanya.. Faith ang kulang sa kanya. Ang mga ginagawa niya kasing pamamaraan ay Self-help, ginagawa niya ang mga bagay nang sa sarili niya lang, na sa dulo, mabibigo din siya at babalik na naman sa dati niyang siya.

Kaya minsan nahihirapan akong irespeto siya eh.. kasi kung sarili niya nga hindi niya marespeto at kung ganyan ang mga kilos niya, parang ang hirap magpakita ng respeto sa ganoon. Nitong nakaraang araw nga, sa huli ko lang naisip na dapat hindi ko tinanggap ang binigay niyang pera sa akin pandagdag sa baon ko dahil naalala kong maaaring galing sa sugal iyon. Minsan hirap akong kausapin siya dahil sa mga kilos at pag-uugali niya. Nitong mga nagdaang araw nga, matapos manggaling sa opisina, sa sugalan ang punta, hindi nakakatuwa iyon. Mayroon naman siyang pinag-aralan pero ang pag-uugali niya parang hirap turuan, bumabalik at bumabalik sa dati. Kaya minsan ilag ako sa kanya, minsan hirap akong respetuhin siya, hindi ko maintindihan ang ugali niya at mga kilos niya, idagdag pang ipinapakita niya ang nakakababang pagrespeto ng mga kilos at ugali niya.

Gayon pa man, dahil ama ko siya sa dugo, ipinagdarasal ko na lang na sana dumating ang araw na mamulat siya sa mga kamalian niya bago pa man mahuli ang lahat. Ako naman bilang anak niya, hangga't maaari, hindi ko siya tutularan, gagawa ako ng sarili kong daan, malayo sa kanyang kinalakihan.

Imba bagyo A/C, haha!

Sumakay ako sa Saint Anthony of Padua 88045 papuntang SM Bacoor galing SM Manila kasi mayroon kaming munting salo-salo ng mga kaibigan ko noong High School. Nakaupo naman ako kaso sa left side dulo pero ok naman ako doon. Ang AirConditioning system nila ay ok naman, mararamdaman mo talaga kahit itapat mo lang ang kamay mo sa direksyon ng hangin, malakas naman.

Sa katagalan ng byahe, bago pa man mag-Baclaran puno na iyong bus, sobrang standing pa nga eh.. Nasa flyover na kami sa Baclaran nang biglang lumakas nang ga-bagyo ang aircon, as in malakas talaga, iyong tipong parang bagyo sa hangin at lamig iyong aircon nila, astig nga eh.. hehe.. Siguro sinagad nang bus driver iyong aircon kasi hindi kayang i-accommodate ng basic cool iyong dami ng tao sa bus kaya nilakasan, pero sa katagalan ng byahe, parang binabaan niya yata ng konti kasi medyo humina iyong tunog ng makina ng aircon pero malakas pa rin naman. Sarap sana ulit sumakay diyan. :))

litrato kinuha dito

SAP 88045

Feed history

nakakatuwang makita at malaman kung paano napapadpad ang iba't ibang tao sa blog ko mula sa iba't ibang bahagi ng mundo partikular na sa Pilipinas.

Mayroon silang mga partikular na pakay o hinahanap na minsan naliligaw sila sa blog ko dahil may kaunting "relevance" ang hinahanap nila sa internet o kaya'y mayroon akong pinost na medyo tugma sa mga pakay nila. Iba't iba ang hinahanap, iba't iba ang intensyon, nakakatuwang makita at malaman kung ano ang mga iyon. :)

Sapatos ko :(

Pati ang pinaka iingatan kong sapatos, napasok na rin ng tubig ulan.. :(
Iyong W. Brown kong sapatos na medyo me kamahalan ang presyo, ntatagusan na rin ng tubig kasi ramdam ko sa medyas ko kaninang umaga na medyo nabasa.. Napasukan na nga ng tubig iyong sapatos kong iyon.. Sobrang ingat ko pa naman doon kasi ang mahal noon at talagang magandang klase, tapos sisirain lang ng ulan.. whew. Nakakalungkot tuloy.. wala na akong maayos na sapatos, pati iyong pinaka iingatan kong black shoes nadali na rin ng tubig..

A Christian view about DOTA

REPOSTED


DOTA (a satanic game)
The truth behind this game
DOTA (Defense of the Ancient)
(A Satanic Game)

School Bus

Umaga pa lang, malakas na ang ulan sa Maynila. Ang UST daw ang unang nagsuspend ng klase at sinundan na ng iba pang mga unibersidad, pamantasan, at mga kolehiyo. Ang school namin na pa-astig kunyari, ayaw pa ring magsuspend ng klase. Buti na lang binalita na rin sa tv na wala na rin kaming klase pero medyo late na kaya naman kinatanghalian, pina-suspend na rin ang klase namin. Bumili lang ako ng makakain sa daan at sa bahay na ako mag-lulunch. Sakto namang sa SM Manila mayroong nang Ariel Express pero Richford Bus Lines 1039 ang nakasulat sa livery, gayon pa man, iisa lang naman may-ari noon at mahalaga, nakasakay na ako ng bus pauwi sa amin. 

Trapik na nang makaikot at makalabas ng PNU, TUP kanina iyong bus na sinakyan ko pauwi at sa kahabaan ng Taft Avenue, nagkalat ang mga estudyante na nag-aabang ng masasakyan pauwi sa kabila ng pagbabaha sa Maynila kanina, hehe.. buti na lang sa pinaka-unahan ako nakaupo kaya kitang kita ko ang mga tao sa labas. Halos ang nagparami sa sakay ng bus ay mga estudyante eh, haha, puro malalapit lang din naman ang mga bababaan. :)) Pero puno pa rin ng pasahero kaninang tanghali kasi naipit ang mga bus na Cavitex pauwi at naglabasan pa ang mga estudyante, sabayan pa ng mga tao sa Baclaran kaya fully loaded din kami kanina at maraming standing din.

pinaghugutan

1039

Hahahaha!!

nakakatuwang makita sa internet iyong 3 beses ko nang nasasakyan na Saulog: Saulog Transit Inc. 71762 (pangatlo kaninang pauwi ako) na halos mamukhaan na ako ng konduktor. xD

sa bus kanina pag-upo ko..
Ako: (kumukuha ng pamasahe)
konduktor: "gahak?"
ako: (nagulat) "gahak po, estudyante"

parang nahulaan na nang konduktor kung saan ako bababa eh.. siguro namukhaan ako dati.. xD

SAULOG TRANSIT INC. 71762

pinagkuhaan ng mga litrato:

Flickr

Flickdriver

to be thankful in many ways..

Heavenly Father Lord God,
thank You for everything, for providing my needs..
thank You for my high grades
thank You for the safety
thank You for the health
thank You for the life
thank You for my friends
thank You for my family
thank You for this body
thank You for who I am today
thank You that I am able to think
thank You that I have feelings
thank You for the education
thank You for the love
thank You that you died on the cross to give us life
thank You that you forgive our sins everyday
thank You that you love us endlessly
thank You for the challenges, trials and hardships
thank You for everything Lord God

nothing You give that isn't a blessing to those who believes and trusts You
Let Thy will be done,
You hold our world in Your hands,
In Jesus Mighty Name,
Amen.

Grades

Wala lang.. naisip ko lang bigla..

Hindi rin naman kasi kailangang maging sobrang matalino ka para makakuha ng mataas na grades eh..

• kailangan lang masipag ka mag-aral
• kung gugustuhin mo talaga mag-aral/matuto, magagawa mo
• kung makakuha man tayo ng mataas, maging masaya tayo dito :) kahit saan naman kasi mayroon at mayroong mas gagaling sa atin, contentment lang :) (minsan mahirap makuntento :p)
• kung mababa naman, maging motivation ang resulta para magsikap makabawi at makakuha ng mataas na marka (most of the time ganito)
• higit sa lahat, pray muna bago mag-exam, effective 'to :D

Wala lang, nashare ko lang.. alam ko din naman na marami akong mali at pagkukulang.. bakit hindi na lang tayo sabay-sabay matuto at magsikap para lahat tayo umunlad? :)

Taeng 'yan!!

Naghahapunan kaming tatlo ng ate ko (tita) at ng kapatid ko, si mama tulog, at si papa, kasama ang mga kaibigan niya, nag-iinuman sila sa labas. Maya-maya sa kalagitnaan ng kain namin, takte, ang tapangn ng amoy ng sigarilyo.. Pinasara ko na sa kapatid ko ang bintana at screen noon para hindi na pumasok ang amoy, nakakinis kasi.

Takte! Mamamatay kami sa giangawa niya o sa kata*******han niya eh.. Takte, iba talaga nagagawa ng alak, nakakabobo ng pag-iisip sa tama't mali at ng dapat at hindi, takte! Wag niya kaming sisitahin dahil una salaht nakainom siya at malaki ang posibilidad na magsermon siya nang hindi naman bagay sa kanya, hindi kapani-paniwalang sermon. Hindi siya mukhang karespe-respeto kung makikipag-usap siyang nakainom. Pangalawa, hindi bagay sa kanya magdisiplina kung ang sarili niya hindi niya madisiplina.
Mga tao nga naman ngayon, iba hulog, iba trip, mga hindi maintindihan kung saan ang saltik.

Haha! Ayos!

Papasok ako kanina ng school at naisipa kong umalis ng bahay ng mga quarter to 7 para atleast 5 mins. byahe sa tricycle papuntang gahak at 10 mins. abang ng bus.. Aba! Akalain mo nga namang nagkaubusan na naman ng mga bus na byaheng Lawton, haha! Heto na naman si killer instinct na nagsasabing mag-Baclaran na lang ako at mag double rides (-_-) na lang.. Buti nakasabay ko sa pag-aabang ng bus iyong kapitbahay namin na estudyante din na nag-aaral sa Maynila. 30 mins. kaming mahigit na nag-abang ng bus na byahenh Lawton kasi sobrang wala talagang dumadaan at kung mayroon man, punong punong puno na.. Hindi na nga kami pinaparahan sa Gahak (7-11) eh.. Akala ko talaga hindi na kami makakasakay noon kasi 30 mins na ang dumaan mula 7 am sobrang tumal ng mga bus (na-experience ko na noon). Buti na lang, after 30 mins, nagsunod sunod na ang dating ng mga Lawton buses, pero ang nasakyan namin ng kakilala ko ay Joncy (8023) kasi iyon ang unang dumating, sumunod na lang ang Saulog, Jethro, at Ariel. Pero ang malupit, himala, ang nasakyan kong Joncy ay ang lakas ng aircon at kung titingnan, medyo konti pa lang naman ang damage nito, haha. Iyong ibang bus kasi nila, laspag na ang loob eh, dagdag pa ang mga nakikisabay na ipis, whew, sayang nga lang walang pictre sa internet ng Joncy 8023 pero halos parehas lang din naman siya ng ibang tipikal na Joncy. Ay bago ko makalimutan, wala pala kaming tiket diyan, haha, hindi na nag issue iyong konduktor, ewan ko kung bakit. :)
Pauwi naman ako, ang nasakyan kong bus ay Jethro Liner 866, iyong sinasabi ko kahapon na kasabayan ng naskayan ko din na Jethro Liner 860. Tama nga ang obserbasyon ko kahapon dahil nung nasa Tambo na kami, nagpaka sagad sagarang puno ang bus na ito, haha! Hindi naman na ako nagtaka at nagulat pa kasi kitang kita kahapon na talaga namang tumambay pa ito nung naunahan ng Jethro na sinakyan ko kahapon eh, haha!

Haha! Ayos na hapon pauwi :))

Pauwi na ako, nakasakay naman agad ako ng bus Jethro Liner (B.N. 860) nga lang, hehe at least maayos naman na ang upo ko, haha! Pagsakay ko mula sa Lawton hanggang makarating kami ng Ospital ng Maynila, hindi pa rin puno ang bus namin, haha! Natawa na lang ako kasi mabilis na naubos ang mga pasahero na byaheng Cavitex kasi sunod-sunod ang daan ng mga Cavitex na bus, kasabayan nga namin sa Ospital ng Maynila ang isa pang Jethro Liner (B.N. 866) eh.. Sinisilip ko mula sa bintana ng bus namin hindi pa rin puno at ang iba pang Cavitex na bus na nakita kong dumaan byaheng Cavitex..
Sa Baclaran na nagpuno iyong bus na sinasakyan ko. Akala ko magpapakaapaw rin iyon sa standing sa mga sasakay sa Tambo pero dahil nga nagkalat ang mga Cavitex na bus pauwi na, aun, walang standing na naganap sa bus, namin, haha! Nagulat na nga lang din ako at seating cap. lang kami eh, hehe.. kung saan sobrang bihirang mangyari iyon... unless, un nga.. nagkalat ang mga Cavitex na bus.. ung Isa pang Jethro (866) na sinasabi ko, aun, mukhang binalak pang magpuno sa may tambo, kami nakaalis na, nauna na pauwi. :))
La lang, naaliw lang ako.. hehe.. sobrang bihira kasi talaga mangyari na walang standing pauwi eh lalo na't rush hour, haha!

Still

My Father was right.. I am wrong.. He convicted me.. He taught me things through His words..

While watching the tv, I glanced at the mirror beside it and saw my fine, well groomed hair. I took a closer look in it and it is really ok but I also observed my face in the mirror. I thought to my self, "How I wish a face can be changed that will match the hair in it". Somewhere in my chest, I felt like a little upset of my face for it isn't good enough unlike the others who have a face that will really make them the boy next door.
But my Father reminded me of one thing, what is more important than the good, nice face is the good character a man has inside him. Yes, I realized that what my Father said was true, indeed true. Character, yes character, I remembered what I thought in my mind these past few days.

bitter pa rin

aanhin ko naman ang tropang madalas ngang magkita kung malayo naman ang loob mo sa kanila

mas gusto ko pa iyong kahit hindi nagkikita, sobrang lapit naman ng loob mo sa kanila

:/

Ang kagandahan sa isang maliit na grupo, tropa o barkada, nabibigyan ng atensyon lahat ng miyembro.. Hindi tulad ng isang napakalaking grupo, ilan ilang lang ang nabibigyan ng atensyon at sa pagpapasya ng isa, susunod na lang ang iba dahil hindi rin naman sila makaporma dahil sobrang dami nga..

Buti pa sa Tropang Oasis, sobrang mahal namin ang isa't isa bilang magkakapatid at lahat ng boses, tinig, hinaing, saloobin, o damdamin namin ay napapakinggan. Walang nagmamagaling, walang nagsusunod sunuran. Pantay patany kaming nagmamahalan bilang tropa.
Hindi tulad sa mga kaklase ko noong high school na sa sobrang dami namin ay hindi na nabibigyan ng atensyon ang bawat isa, bagkus kung sino lang na magaling, marunong at madalas at ma-boka ang nangunguha ng atensyon ng karamihan, hindi na napapakinggan ang mga muntig tinig na mayroon sa paligid. Madlas, kapag masyadong marami, hindi na natutupad ang pinaka rason ng pagkikita kita o pagkakamustahan.. nauuwi rin naman sa pilian, hindi rin nabibigyan ng pagkakataon ang iba na magsalita..

Parang nag-aadvertise

Wala na akong ibang nabasa na mga posts sa social networking site na FACEBOOK kundi in a puro relasyon.. kaliwa't kanan relasyon.. whew.. haha! Natatawa na lang ako sa inis eh, haha!

Ikaw ba? Big deal ba sa iyo nag relationship "agad" as a teenager? Syempre iba-iba 'yan ng sagot.. Natatawa lang ako kasi iyong iba, sinasayang ang relasyon, iyong iba nangangailangan..
Therefore I conclude, kung nabibili lang ang relasyon, malamang marami nang gumastos at may mga nalugi na.. haha! Natatawa na lang tlga ako sa inis eh.. haha! Suki ng araw na ito relasyon.. amf! haha!

Iyon nga, iyong iba basta basta lang nagpapalit palit ng karelasyon.. ano 'yan napkin/tissue, disposable? Iyong iba naman talagang nangangailangan, para bang basic necessity na hindi ka makakhinga sa loob ng isang araw kapag wala ka ng bagay na iyon, hahahaha! Natatawa na lang ako..

Ako ba? Relasyon kamo? Wala. Happy Go Lucky lang ako sa buhay ko ngayon, masarap maging single, no commitments. Ayoko muna ng abala, hindi ako nagmamadali, hindi rin big deal sa akin kung mayroon o wala at hindi rin ako naapektuhan ng mga kaganapan sa paligid ko tungkol diyan, haha!

Sarili ko nga hindi ko maintindi, ibang tao pa kaya, hahahaha!
Ayoko nang may nangugugulo sa pag-focus ko sa pag-aaral ko (unless mahilig din siya mag-aral).
Ayoko nang may pinagkakagastusan, nakakabutas ng bulsa.
Ayoko nang may inaabala at umaabala, haha!
Basta hindi ako nagmamadali, wala namang expiration date ang pagpapakasal, so why worry. Bukod pa doon, ayoko nang papalit palit na parang tissue, matapos gamitin, salatin, tapon na. Ayoko nang ganun..

Kung saan saan na tuloy napunta iyong inis/tawa/sumpong ko, hahahaha! Geh un lang.. xDD

History repeats itself..

Nangyari na ito noon, matagal na.. naulit lang ulit..
Naramdaman ko na rin ito noon, naulit lang ulit..
Posible naman kasi ang mainis, o maging "bitter" ika nga nila..

"Ang tanong, magpapakaluklok ka na lang ba diyan? Wala ka na bang balak umalis? Mag-move on? Malaki ka na, dapat ang utak mo pang matured na rin...
Paano mo lalabanan ang takot kung hindi mo ito haharapin? Gayon din sa bitterness mo.. Harapin mo ito, buksan mo lang ang isip at damdamin mo, mauunawaan mo ang dahilan ng takot mo o ng kung ano mang dinaramdam mo diyan..
Hindi sapat ang pagiging mapag isa para iharap ang mainit na ulo at saradong isip at puso sa hangin.. Kailangan mo rin harapin ang sanhi ng init ng ulo mo at pagsara ng isip at puso mo..
Huwag mong takbuhan, harapin mo.. Paano mo matatalo/magagapi kung hindi ka masasanay sa mga ganoong pagkakataon.."

Kung susumahin maliit na bagay lang iyan, mababaw lang.. Masyado pang malaki ang mundo para sa mga mumunting bagay na ikinasasama mo ng loob.. Huwag mong masyadong i-focus ang atesyon mo sa bitterness mo.. Maaaring hindi mo na mababago ang mga bagay na magpapa bitter sa iyo pero pwede mong sakyan.. Gaya ng pagsayaw ng barko sa isang maalong dagat, sakyan mo lang.. makakarating ka rin sa paroroonan mo..

Hahahaha!

Ang bitter ko, haha!
1. Dinisable ko lahat ng settings na involved ako sa mga groups ng 4-Einstein, pati ng Konseho boys (tropa ko noong High School)
2. Dinisable chat ko rin, haha!

Ang kitid ng utak ko ngayon, ewan ko, nabibitteran ako, haha!
Kelangan ko lang magchill.. maaayos din "siguro" ito, haha!!

Usapang bus tayo..

Wala rin, haha! Kinain ko din iyong mga sinabi ko na hindi na ako sasakay ng Edmond Lines. xD (Airconyari)

Bakit kamo? paano ba naman, two consecutive days (Monday, Tuesday) nang nasasakyan ko ito papasok.. Alanganin namang mamili pa ako ng bus na sasakyan ko papasok, eh di nagkanda-late late naman ako.. Kailangang ibaba ang pride at sumakay na lang talaga kung ayaw malate. Sa kabutihan naman, ang nasasakyan ko namang units nila ay mga bago gaya nito..

Tutal nasabi na rin naman ang mga bagong bus units, and Edmond Lines yata ay may KIA GRANBIRD unit (structure ng bus) gaya ng nasa itaas, 2x2 seating arrangement with Air Suspension (see Google). Ok naman ang AirCon ng bus, siguro dahil bago pa kaya ko nasabing ok pa at malamig naman sa loob. Kahit na 2x2 seaters lang siya, maluwag iyong space na ma-oocupy ng isang nakaupo.. iyon bang space na mayroon ka kapag nakaupo ka na sa bus, both space sa gilid at harap, pwede ka na ngang mag-dekwatro eh o kaya mag slouch.. :))

No Other..

No other people can make me laugh like there's no tomorrow just like OASIS can do.. I really miss those freaking laughs of each of us. :))

I really miss those people :)) just reminiscing :)

bitter lang siguro ako ngayon

in relation to previous post

Iba eh..

Wala akong pakialam sa kung sino man ang makabasa nito.. gusto ko lang alisin ang gumugulo sa nagwawala sa loob ko.. May exam ako bukas, maaga pa pasok ko pero magpapahayag pa rin ako..

Mahirap malayo sa mga masasayang katropa.. lalo na't kaclose mo na..
Iba talaga kapag sila ang kasama, tawanang walang sawa..
Marami akong iba pang tropa, pero sadyang sila ay naiiba..
Sa kanila ibang saya ang nadarama, unique ika nga nila..

Ewan ko.. nagkaroon naman kami ng bonding ng mga kaklase ko noong High School (4-Einstein Pioneers SHS) pero parang may kulang, parang may kakaiba.. hindi ko maintindihan, hindi ko maunawaan, ako'y nahihiwagaan.. Ewan ko, hindi ko alam, parang kulang, parang hindi kumpleto, parang hindi isandaang porsyentong masaya.. Nandoon ang presensya ng bawat isa pero sa akin parang may kulang.. Parang may hindi ako maintindihan..

Ngayon naman dahil irregular ako pero may section ako sa Major Subject namin sa Med.Tech, sila na siguro ang ituturing ko na other group na "nakikita/nakakausap" ko lang kapag Majors namin.. Kasali rin ako sa groups nila kasi para sa mga announcements and assignments.. Nababasa ko ang mga posts ng mga trip/gala, at kung ano-ano pang bagay na pwedeng pagsaluhan ng mga tropa sa kanila.. Mga bagay na pinagkatuwaan, mga pangyayari, experiences nila.. Sa isang banda sa organ sa dibib ko, may kulang.. may hinahanap hanap..

Hinahanap hanap ko iyong pakiramdam na nakakatawa ako ng walang bukas, nakakatawang walang pakialam sa mundo, at higit pa doon, nakakatawa ako na kasama sila..
Syempre hindi mo lubusang nauunawaan ang sinasabi ko dahil hindi naman ikaw ang nasa lagay ko.. sadyang miss ko lang sila.. iba kasi ang pakiramdam talaga kapag sila ang kasama ko.. "wala kaming pakialam sa mundo" kapag sila ang kasama ko.. ibang iba talaga.. basta, iba, MALAYA KAMING NAGTATAWANAN, masayang-masya na parang walang bukas.. hindi iniintindi ang paligid, bagkus sa amin-amin lang naktuon ang atensyon ng bawat isa.. Sobrang miss ko na sila..

A very Goooooooood Afternoon! =)

GOD BLESS EVERYONE! :)

Parang ang bilis lang..

Nitong mga nagdaang araw, parang ang daming pangyayari ang hindi ko namalayang dumaan sa buhay ko..

parang ang daming kaganapang hindi ko naitala o naisulat para man lang maalala o bilang pabaon..

subalit kung itatala ko man, hindi rin magiging maganda ang magiging bunga nito..

karamihan sa mga ito ay hindi magagandang pakiramdam, emosyon, at karanasan..

mas makabubuti pa nga sigurong hindi ko na sila naitala at muling maalala pa..

ang emosyon nga naman, parang hangin lang..

nandyan, dadaan sandali, maya-maya'y mawawala, mapapalitan

minsan pa parang bato, wala kang maramdaman, hindi sa manhin o kung ano man

kundi sadyang wala ka lang emosyon sa naturang pangyayari o pagkakataon

palibhasa'y nakatuon sa mga gawain kaya hindi na mabigyang pansin ang mga ito..

gayunpaman, mabuti na rin iyon dahil hindi rin naman ganoon kaganda, ang mga kaganapang nagdaan

hayaan na lang tangayin, sa hangin ay anurin..

hayaan na lang maglaho, nang sa gayo'y hindi na manggulo..

Something to ponder..

There are times that I compare the way I study and learn to other students having the same subjects as mine, or simply my classmates. I compared the way of studying of less serious people in their education to mine and I told that to my mom. She told me not to do that but to do my part and do my best.
Yeah she's right, instead of seeing other's flaws and comparing what I am to them is absolutely wrong. Another thing is, as a Christian, we must not seek unhealthy competition  or even comparing each other based on our own standards. Mom's right, I must not mind them, instead, I must focus on what I am doing and where I am heading.
What made me think about this thing again and post it here? It is because inevitably, I still compare my studying habits to other people. Anyway, even when I do so, I just remember what my mom told me and I will stop thinking about it anymore. :)

AirConyari

tama nga naman iyong kaibigan ko na si Byron.. "airconyari" lang iyong bus.. tsk. tsk!

papasok na kasi ako ng skul kanina tapos may Edmond Lines na sa may 7-11 Gahak na nagpupuno ng pasahero.. noong una ayokong sumakay kasi malakas ang pakiramdam ko na bulok na ang bus na iyon.. pero umusad siya ng konti at nakita ko na pwede pa palang m nag standing sa likod na madalas ayaw ng tao pero iyon ang part ng bus na maluwag luwag.. pinatulan ko na iyong bus sa pag aasam na makakapwesto ako sa likod.. pero sa kasamaang palad, ang dami nang tao sa loob at ang hirap nang sumiksik sa likod.. subalit ang pinakamalala, HALOS WALANG AIRCON IYONG BUS!! ang dami na ngang pasahero na nagrereklamo kanina sa loob eh.. mainit naman kasi talaga tapos pang airconditioned bus fare pa ang singil sa amin bilang pamasahe.. nakarating naman ako ng Manila City Hall pero sobrang pinagpapawisan.. mas malamig pa nga pagbaba ko ng bus eh.. nakalanghap ako ng malamig na hangin.. hindi na ako ulit sasakay doon.. sayang nga lang, wala siyang body number kaya hindi ko maaalala kung sakaling makikita ko ulit iyon.. marami naman na silang bagong unnits na bus ngayon pero ayoko na.. di na ko sasakay diyan.. pangit serbisyo.. sayang lang rin at hindi ko nakuha ang plate number para man lang atleast alam ko na iyon iyong bus na iyon.. anyway, hindi na rin naman na ako sasakay doon... dalawa na sila ngayon ng Joncy na hangga't maaari, iiwasan kong sakyan.. sayang nga lang, wala akong makitang eksaktong picture ng bus na iyon.. basta ang byahe niya is NAIC - LAWTON (v.v.)

HETO IYONG LINK SA ISANG PICTURE NG MGA BUSES NILA.. HINDI KASI MAKAPAG UPLOAD NG PICTURE EH.. 

Thank God talaga..

Nagkaroon ako ng porblema/shortage sa pera dahil sa printing issues na ginawa ko kanina sa school.. umabot kasi ng mahigit P120.00 ang nagastos ko na hindi naman worthy ng gastos o nasayang lang.. nagsisi talaga ako sa nagastos kong iyon at ang laki ng panghihinayang ko.. pero sa halip na mainis at magpakalugmok sa lungkot, ipinagdasal, ibinigay ko lahat kay Lord God ang anxieties, worries, at troubles ko.. lahat iyon binigay ko kasi binabagabag ako nang nangyari sa pera ko.. Balak ko sanang isumpa o ipagkanuno iyong computer shop pero kung tutuusin ako din naman ang may kasalanan, bakit doon ako nagpaprint. Gayon pa man, natutunan ko ngayon mula sa salita ng Diyos na huwag nating ibalik ang ginawa ng iba sa atin sa halip, i-bless na lang natin sila at si God na ang bahala sa kanila. Sinunod ko naman, tinigil ko na ang pag-iisip doon sa compter shop at mga nagastos ko, ibinigay ko nang lahat ng iyon kay God through prayer.

Pag-uwi ko nagdasal, kumain at natulog na lang ako at kakalimutan ang mga nangyari dahil ibinigay ko na kay God ang lahat. God works in many ways talalaga, paggising ko nang gabing ito, dumating ang biyaya.

Sobrang bait ni God kasi hindi ako nag-eexpect nang kapalit, binigay ko lang talaga sa kanya lahat ng dinaramdam ko.. Akalain mong binigyan kaming magkapatid ng tatay ko ng P200.00, :)). Grabe ang saya ko sa loob ko at sobrang nagpapasalamat ako kay God. Grabeng pasasalamat talaga, hehe.. Pero walang ibang nakakalam bukod sa amin ni God na ang laki ng nagastos ko kanina. :P

THANK YOU SO MUCH LORD GOD, HEAVENLY FATHER! AMEN!

I'm so annoyed..

naiinis ako.. ewan .. hindi ko maintindihan.. nakakinis, nakakairita.. nakakapikon.. hindi ko alam.. ewan..
barado ang utak ko ngayon.. hindi ako makapg isip ng ayos.. ni hindi ko nga magawang makapagbasa ng ODB eh dahil hindi ko rin naman iyon maiintindihan kasi clouded ang utak ko..

Birhtday kasi ni mama ngayon at maaga din naman kaming pauuwuin so nagmamadali akong umuwi kasi expected ko maghahanda siya.. Pagsakay ko ng bus, standing na, ang hina pa ng aircon.. Pagdating ko ng bahay, wala pala akong aabutan.. Akala ko may handaan, wala pala. Natulog na lang ako, mga bandang alas singko noon, nagising ako mga eight thirty na. Wala pa rin si mama, wala rin ang kapatid ko at papa ko.. Kung ano-ano na pumasok sa isip ko na baka kumain sila sa laabas tapos hindi ako kasama.. Nairita lalo ako.. Nakakainis lang.. HIndi ako makapag isip ng ayos, bitter eh..

Wala naman silang sinabi na maghahanda sila ngayon at wala rin silang sinabi na mag-expect ako.. Pero naiinis pa rin ako naang hindi ko alam.. Naiinis ako sa loob at hindi ko mailabas... nakakainis..
Nagmamadali pa naman akong umuwi tapos wala pala akong aabutan.. Pinagod ko lang sarili ko sa pag-standing sa bus..
Wala.. bitter talaga ako ngayon.. bukas, makalawa.. baka matauhan din ako.. basta sa ngayon, bitter ako..
200% bitter.. pero  buti kahit papaano.. alam ko pa namang bitter ako.. kainis..

bago naman ngayon

ogawa liner.. ayos!

May nasakyan naman akong bus.. grabe ang astig! Bago, mabango, malinis, maayos! Maayos lahat ng metro at walang kahit anong sira, iyon ang OGAWA LINER (AERO HI SPACE unit).. Pauwi na kasi ako noon, tapos saktong iyon ang napatapat na nasakyan ko, Thursday iyon, mga July 7, 2011 yata.. Syempre, iyong mga byaheng maragondon, ternate, naic lang naman ang dumadaan ng Cavitex at doon ako sa mga ganoong bus sumasakay, nagkataon lang na napatapat ako sa bagong bus na iyon. Pagpasok ko, ang bango talaga ng bus, kusang nagcicirculate ang amoy ng Citrus Orange sa loob nito, ang swerte pa pagpasok ko, pangatlo pa lang ako sa pasahero at sa unahan ako umupo (first row, left widow side) para makita ko iyong mga metro ng bus at mga sasabihin ng driver.. May parang OJT driver yata kasi siyang tinuturuan sa mga manual controls ng bus at kung paano smoothly magoperate at magdrive nun.. Anyway, ang astig talaga kasi bukod sa 2x2 seaters na siya, mabango pa at higit sa lahat, sa unahan ako nakaupo, haha! Ang sarap talagang sumakay doon or sa mga bagong bus, enjoy, haha! Sayang wala akong picture na maipapakita kasi wala sa net iyong picture ng unit (AERO HIGH CLASS, nakalagay naman iyon sa gilid eh..) nila.. Gayonpaman, astig talaga, hehe..

Harurot at Bida Ka Na Naman

Joncy noong monday 7-4-2011

aun.. matagal na dapat ito eh.. July 4, 2011, lunes yata nang maaga akong makauwi nang bahay. Nakakatuwang pagtawid ko ng kalsada ay may bus na byaheng Cavitex agad, un nga lang JONCY (ang bus na lungga ng mga ipis). 

2x2 seaters lang iyon at nakaupo ako sa 2nd row left window side ng bus.. Ok na sana noong nasa lawton pa kami eh.. maya-maya may tumabi sa aking babaeng estudyante ng PWU (Philippine Women's(?) University). Sa akin ok lang.. walang kaso as long as hindi ako nakakaistorbo at ganun rin siya.. Maya-maya sa tapat (as in tapat) ng upuan niya, may gumagapang na ipis. Tinalsik/hinampas niya ito gamit iyong cardboard na dala niya at tuluyan na ngang nalipat sa ibang dimensyon ng bulok na bus ang ipis. Maya-maya, doon sa kinauupuan ko, sa may pader ng bus na iyon, may mga singit singit na sira.. Kasalukuyang akong kumakain ng SkyFlakes nang mapansin ko may mga naggagapangan nang mga ipis sa sahig at naglalabasan na sila sa mga singit-singit ng bus. Napilitan akong lumipat nang kinauupuan, sa 4th row left aisle side at doon na ako medyo naging komportable ng upo, hindi na baleng mabangga bangga ng tao as long as huwag lang katabi ang lungga ng mga ipis. x(

Bagong Trip! Haha!!

May bago akong trip! Hahahahahha!!!!

Challenge 'to haha!

Mangongolekta ako ng tickets ng bus na sinasakyan ko sa araw-araw. Hindi ko pa naman ugali mag iwan/mag ipit2 ng ticket sa bus.. halos laaht ng kalat ko inuuwi ko sa bahay basta kayang mailagay sa bag :)

siguro mag iistart muna ako ng 1 week long lang.. den months.. den ttry kong makatapos ng isang taon na marami na akong tickets :))

uso na 'to noon gusto ko lang gawin :)) since ugali ko naman ang nag uuwi ng mga tickets sa bahay :))

May naalala lang ako..

Kapag ako naglalakad o may pupuntahan or bibilhin, minsan hindi ko naman kailangan ng kasama. Sapat na sa akin iyong mag-isa lang ako para walang inaabala.

Pero most of the time hindi ganoon, noong lumipat ako sa CEU, sabi ko noon, mas gusto kong mag-isa para walang inaabala o iniisip. Patagal nanag patagal, namimiss ko na ang may kasabay, may kasama, may kausap, may katawanan at kung ano pang advantages ng may kasama.

MInsan nakakalungkot lang umuwi kasi mag-isa lang ako lagi sa byahe.. pero ganoon talaga, that's life.. Makakapag-adjust din soon, hopefully.

How great is our Awesome God! Thank You Lord!

Naaantig ako sa kantang ito.. Ibang level! hehe.. Una ko yata itong narinig noong elementary pa ako.. Pero 'da best! :) Noong narinig ko ito, naalala ko bigla ang lahat ng greatness at awesomeness ni God. Let us be thankful to Him. :D

Challenge 'yan!

Ang dami mong quizz...

Ang daming trials, challenges, hardships..

Ang daming reklamo, hinaing, sinasabi..

Busy schedule, sleelpess nights at pagiging wala sa sarili..


Lahat 'yan, naranasan mo na dati.. history repeats itself na lang..

Wag ka nang magreklamo, take it as a challenge you've taken before. :))

Saglit lang 'to mabilis lang..

I am nothing without God..

I am useless without God..

I am empty without God..

I can do anything through Christ who strengthens me. - Philippians 4:13

Ou nga hindi ko naisip iyon..

Sa pagbabasa ko ng Today's Devotional Post from Our Daily Journey, I've learned something..

Sa araw-araw na nagdadasal ako, hindi ko man lang naipagdasal specifically ang government ng Pilipinas at ang mga taong namamahala dito.. Marami akong ipinagdadasal pero never kong naipagdasal ang pagbuti at pag-unlad ng gobyerno ng Pilipinas at ang pagbuti ng mga namamahala dito kahit kung iisipin ay imposible, yet through God nothing is impossible. :)

Naituro nga sa amin dati na, "they are defenseless against our prayers..", hindi ko lang maalala kung sino nagsabi nito sa amin dati pero ngayon, lahat talaga ng natututunan ay napapakinabangan.. :)

Good Day & God Bless! :)

Bangunot

Nanaginip ako mlapit na raw ang end of the world.

Nasa laboratory kami ng mga kasamahan ko at dumadalas na ang system malfunction at kung  ano-anong sira which is hindi naman nangyyri noon. Maya-maya pa nagdadatingnan na ang mga mutant friends ko at sinasabing aalis na raw sila dito lalo na si ape. Lumabas kaming team sa labas ng laboratory para makita kung ano nang nangyayari sa labas, malakas na ang hangin at isolated na ang area namin, kami na lang ang naiwan.

Biglang nalipat ako sa congested/rural area ng makati at ang mga tao din doon ay nagkakagulo na. Nakikita ko sa mga lcd windows ng mga buildings na end of the world na raw at kung sino-sinong reporters ang mga pinapakita doon sa lcd tungkol sa mga kaganapan sa kani-kanilang mga bansa. Pero doon sa lugar na kinatatayuan ko, instead of makigulo rin sila sa kaguluhan, nagpaparty na lang sila at nag-iinuman dahil inaabangan daw nila ang dec. 21, 2012 which is ilang minutes away na lang.

pitik

Napapadalas ang psots ko nang lablayp dito ah.. lul.

Huh?

Mahirap iexplain.. hindi ko alam.. ewan, haha!

Hindi naman kasi ako nagmamadali sa ganyang bagay.. kewl!

Sabi ko pa nga noon IDC (wala akong paki) sa mga ganyang bagay.. hindi iyan ang priority ko..

pero bakit ganun? minsan parang may pitik. pitik na hindi ko maexplain.. pitik na nagsasabing gusto mong maramdaman ang isang espisipikong pakiramdam..

para bang kakaibang feeling na hindi mo pa nararamdaman noon.. parang iba.. basta iba..

minsan, mga 5% siguro.. minsan pero sobrang minsan, tumatama sa akin iyong pitik na iyon.. na parang gusto ng iba sa tipikal na araw-araw.. sa tipikal na nakakasalamuha.. sa tipikal na nakakusap.. pero anyway, hindi ko naman talaga priority iyang pitik na iyan at wag na sanang lumago pa.. okay? whew.. mahirap na..

Top 10 Medical Technologist (MedTech) Board Exam March 2011

Top 10 Medical Technologist (MedTech) Board Exam March 2011

wooooooooooootttt!! top 10 board passers in the PH :)))))))

Haha! Lablayp nga naman, haha!

Kanina PE ko at lahat kami irregular student.. den may nakilala akong 4th year Med.Tech.. actually hindi ko siya kilala, nagkakilanlan lang kasi pareho kaming Med.Tech.. hindi ko na maalala exactly ung mukha niya ngayon pero natawa ako sa pinag-usapan namin, hehe..

Tinanong niya ako kung marami daw bang "chiks" sa section namin..

Sabi ko naman, marami naman pero hindi ko sila kilala kasi isang oras sa isang buong linggo ko lang sila nakakasama at hindi ko pa sila nakakausap..

Tinanong niya ulit ako kung marami daw bang maganda sa room namin..

Ang **** mo!!

ALAM MO NANG MALI, LAGI MO PA RING TINUTULOY..

ALAM MO NA ANG MGA KAHIHINATNAN NG MGA GAGAWIN MO, TINUTULOY MO PA RIN..

TAPOS SA HULI, MAKUKUNSENSYA KA? ANO IYON?!

TAE KLENT!! KAILAN BA TUTUBO SA IYO ANG SALITANG PAGBABAGO SA GANYANG BAGAY..

If I am to comfort myself..

I am here..

I can give comfort advises..

I will not speak of you do not want..

I will talk to you if you need someone to talk to..

I can just wait..

I am wiling to listen patiently to you..

I am willing to be quiet..

I am here.. will not leave you until you're OK.

I am not a joker.. but I can be with you as long as you want..

I can leave if you want to..

Yet, I could not stop caring for you no matter how far I am..

I'm here.. I'm here..

Wala na si Choco....

Ang bigat-bigat sa pakiramdam. HIndi ko alam.. hindi ko alam..

hndi ko matnaggap na wala na si Choco..

hindi ko matanggap na nakahimlay na siya ngayon at nakas-sako..

nag bigat talaga sa pakiramdam.. naliulungkot ako pero hindi kao maluha..

ang hirap tanggapin... hind ko matanggap..

gusto ko siyang bantayan pero kapag nakikita ko iyong bangkay niya..

hindi ko talaga matanggap..

I am satisfied with some of the things that define me as I am..

Epekto pa rin ng bitterness? haha! Napakabitter na gabi.. lol..


I chose things that define me..

hindi po ako naglalaro ng dota
hindi po ako umiinom
hindi po ako naninigarilyo
mapili po ako sa mga kakaibiganin ko
kadalasan, mas pinapahalagahan/pinapangalagaan ko ang character ko
alam kong pumapalpak ako
inaadmit kong nagkakamali ako
maboka at mahilig akong magpahayag ng saloobin ko
minsan sobra ako magpuna
nagbabalik tanaw ako sa mga sinasabi ko
inaamin kong nagkakamali ako
inaamin kong nagkakasala ako hindi lang sa taas pati sa kapwa
nagpapakumbaba naman ako
ang pride nilalagay sa tamang panahon at lugar
kill joy ako minsan
mas pipiliin kong isang matinong kaibigan kaysa maraming barumbado
namimili ako ng iimpluwensya sa akin
tinitingnan ko kung tama o mali ba iyong makakaapekto sa akin
madalas nabubulag ako
natututo ako sa huli na

TAMA NA, MAY QUIZ KA PA!

Cooling off some stress..

Staring blankly at the laptop.. supposed to be the night sky..

typing and surfing instead of breathing in and out..

drinking coffee instead of milk..

sitting on the floor, shirtless

removing drops of stress and cooling off the hotted mind

whatever.. the memory is momentarily clogged with fats

another senseless thing, a mind full of nothing..

Pop Up

Magrereview na sana ako sa para sa quiz ko bukas nang bigla kong maalala ang self-assessment.. Self-assessment hindi sa paraang pang-PE o Science.

Iyon bang bago tayo magbitiw ng mga salita o magbato ng hindi magnda tungkol sa isang tao, bagay, o pangyayari.. Bakit hindi muna natin iassess..

kung bakit natin iyon naisip?
maaari bang mangyari sa aitn iyon?
anong mapapala natin kapag ginawa natin iyon?

Heto na naman, magbabahagi ng advise pero sa sarili hindi magawa-gawa, haha! Sino ba pwedeng sumapok at magturo sa akin ng ganyan? Hehe..

I missed something..

Bago ako magsimula sa CEU, walang-wala ako.. Si God lang ang tanging sandalan, strength at kaibigan ko..
Matapos ang ilang araw, binigyan ako ni God ng mga kaibigan.. At matapos noon, napansin kong unti-unti ko nang nakakalimutna ang nagbigay sa akin ng mga kaibigian sa skul..

Ngayong may mga kaibigan naman ako sa school at medyo ok naman ang studies ko, parang may kulang, parang hindi pa rin masaya. Naalala ko ang nagbigay ng lahat ng ito sa akin.. Nakakalimutan ko Siya sa mga ginaagawa ko.. Nais kong magbalik sa Kanya.

Pasensya na po..

Kuya Marc(?),

Kuya, sensya na po kung nagsalita ako sa likod niyo, kung nagsasalita ako ng kung ano-ano nang nakatalikod kayo. Pasensya na po sa pag-uugali ko. Kuya naisip ko po mali ako sa mga ginawa ko, pasensya na po. 

Klent

Kuya/Sr. Magbitang, Pre,

Kuya, pasnesya na po kung naging mayabang ako sa mga pananalita at kilos ko kanina at kung naging irresponsible akong groupmate. Pasensya na po at naging nagligent ako sa group natin, pasensya na rin po kung masyado akong mapapel. Kahit magkasing edad lang po tayo, siguro po mas nakakarespeto kung tatawagin na lang kitang kuya para hindi naman mukhang bastos at walng galang pakinggan. Pasensya na po sa mga asta at pag-uugali ko. Hayaan niyo po sana akong bumawi sa susunod sa higit na pamamagitan ng paggawa kaysa sa pagsasalita. Pasensya na po ulit, salamat po.

Klent 

But rather be thankful..

Salamat sa mga salita ni Lord ngayon na nagpapaalalang

1. huwag akong matakot sa mga bagay-bagay dahil nandyan Siya lagi.. :)

2. His Omnipresence surrounds us and He's always working on us. Instead of dwelling in the guilt and hurtful happenings, I must be thankful that God is working within me. He's there giving me the feeling of guilt for the things that I've done, to be concerned about other's feelings, to love people unconditionally, and to learn from the things that I've done. I must be thankful in many ways and not dwell on the things that are unnecessary. Instead, praise the Lord, The God Almighty. :D

Some points to ponder

Alam ko hindi dapat ako nagboblog sa weedays kasi kumakain siya ng portion ng time ko pero gusto ko lang maibahagi ito para maging written evidence ng lesson ko dito..

1. Achievements. Failures. Lessons

2. Hinagis ko ang boomerang pero ako din ang tinamaan.


1. This day is a mixture of acheivements and failures which resulted into lessons. Chemistry na naman? Anyway, kapag may naaachieve ka, may natutunan ka doon, either beofre, in the process ro even after the achievment, mayroon kang matututunan. Sa kabilang banda, failures din, sobrang grabe magturo iyan, parang personal teacher.
2. Alam mo iyong pakiramdam na nakasakit ka ng ibang damdamin ng ibang tao nang hindi mo napansin. Alam mo iyong pakiramdam na may sinabi ka para sa ibang tao pero sa katagalan, malalaman mong ikaw rin pala ang tatamaan.
May kagrupo kasi ako sa chemsitry lab namin at hindi ko gusto nag ugali niya sa chem. Sa sobrang pinangunahan na naman ng dibdib pero ko ang utak ko, sinundan naman ng bibig ko. Hindi ako nang-away o nagmura sa harap ng ibang tao.. Sa sobrang nadala ako ng damdamin ko kanina, naikwento ko sa iba kong kagrupo na naiinis ako dun sa kagrupo kong iyon at sinapawan pa ng magaling kong bibig. Ang masama duon, hindi ko namamalayang nang-aapi na pala ako..
ang sabi ko kasi noon sa sarili ko kapag nakakakita ako ng mga gwapo/magaganda na pangit ang ugali, ang sinasabi ko sa sarili ko "maganda/gwapo ka nga, pangit naman ugali mo.. anong sense?" ngayon pag-uwi ko nang bahay, late ko nang narealize na ako din pala ganoon. "matalino ka nga, pangit naman ang ugali mo.. anong sense?" nakakalungkot, nakakaguilty, kung sinasabi ko noon sa ibang tao sa akin din ang balik ngayon..  unconsciously kanina talaga, nanghahamak na ako ng ibang tao na kung saan hindi na maganda iyon kundi masama na.. nakakalungkot lang pero sadyang totoo..

Sasabihin ko ito kay Ama.. sobrang naguilty ako eh.. hehe..

Hmm...

Nakakalokong isipin na kung kailana busy at may pasok ako, doon ako mas maraming gustong ikwento sa iyo.. Ang labo no? Hehe..

Pero hindi ko naman talaga kinukwento o tinutuloy dahil mas importanteng matapos ko muna ang mga gawain ko (sakto lang sa oras) at kailangan ko pang magpahinga ng maaga.

Wazzup Blog!

OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOYYYYYYYYYYYYEEEEEEE!!!!!!

namiss kita sobra!! sobra pa sa sobra..

isang linggo din kitang hindi nakausap..
isang linggo kitang hindi nakwentuhan..

dami ko sanang gustong ikwento noong mga araw na iyon at damang dama ko laaht iyon kaso kailangan kong unahin ang pag-aaral ko eh.

miss kita sobra.. isang linggo talaga.. wala man lang akong naikwento o naibahagi sa iyo..

syempre culture shock at malugnkot ako sa ibang aspeto nitong week pero positively, may mga natutunan din naman ako. :)

basta wag kang masisira, hehe.. wala na akong makukwentuhan na recorded.. :P

Bakit parang ang laki ng impak?

bakit ang laki sa akin ng impact na may babaeng nagmalasakit para samahan ako sa kalungkutan ko.. lol.xD bakit? bakit?

vacant ko ng two hours bukas, samahan kita..

Hope for a New Start

Lord God Heavenly Father,

As I embark on this new journey

Let Your light shine upon me

Let Your Spirit guide me

Let mercy fall on me Lord God

Teach me to live by the Spirit

Teach me to grow in You

Let Your words be my guide

Let Your words be my counselor

Heavenly Father I ask for forgiveness

I humbly ask for Your mercy

I'm sorry for my unfaithfulness

Let Your healing fall

We give thanks to this life

We give thanks for the everlasting love

We thank You for your mercy

We thank You for Your patience

Let Thy will be done on us Lord

Let Your plans succeed

We honor You and glorify You

We trust and love you 

In Jesus mighty name,

Amen.