Sunday, October 28, 2012 | By: Klent

Daloy


Kabanata 1 - Pagkakataon
"I'm 17 years of age. Thank You".
First day iyon ng pagpapakilala bilang first year psychology student noon. Hindi ako namamansin at hindi ako kumikibo kung hindi ako kakausapin.Madalas sa canteen lang ako kumakain dahil tinatamad akong lumabas at wala rin naman akong kasama. Subalit maraming bagay ang mabilis na naganap sa loob ng isang semestre.
"Pwede maki-share ng table"? Isa sa kaklase ko na ubod ng kulit pero wala akong balak kilalanin siya. Tumango lang ako subalit walang reaksyon.
"Hello classmate! I'm Myca, anong pangalan mo"?
"Aldwin".
"Ano ulit"?
"Ald-win".
"Ok. Hello Aldwin, nice meeting you". Sa buong oras na kumakain ako, hindi niya ako tinigilan sa kung ano-anong pangungulit niya pero pino ang sagot ko, diretso at straight to the point. Kung hindi ko lang siya ka-block iiwan ko na siya na parang ewan eh. Pagkatapos kong kumain, dumiretso na ako ng room namin at medyo mahaba-habang lakaran iyon at napansin kong sumunod pa siya sa akin.
Sunday, October 21, 2012 | By: Klent

Where are you now?

It's almost a week already that I'm not in myself.
I'm selfish.
I'm stubborn.
I'm lazy.
It's been a week that my mind is in chaos and yet I don't want to discuss it with anybody, how stupid I am.
Maybe if my attention and mindset would be diverted to anything else other than wanting to go to Enchanted Kingdom, I would somehow release some tension inside my head.
I'm not responding to group or personal messages and whenever I'm invited to any gatherings or events, I don't feel like going to. I don't feel like going outside my room.
And yes my attitude brought back to life. I want to go to amusement park. I want to travel. I want to be away. I want a roadtrip. I want an adventure. And as long as at least one of those aren't fulfilled, well goodluck to me finding my lost mind until the next semester.
Look, even this post in this blog doesn't make any sense even if its purpose is to be a written record of my ideas which is basically distorted until this time.
Out.
Friday, October 19, 2012 | By: Klent

Mayroon bang ganito?

Gusto ko ng bagong cellphone at bibili ako kapag medyo malaki na ang pera ko (kailan pa kaya mangyayari iyon?). Tumingin na ako sa internet ng mga features ng phone at specialties na available mula sa iba't ibang brand. Ito ang mga preferences ko:

PRICE
Ayoko ng masyadong mahal/ high end na phone.
Prefer ko lang ang mid-range na style at price na phone. Sa pagkakaalam ko ako lang yata sa mga kaibigan ko ang may ayaw sa iPhone in terms of price eh.. Hindi naman kasi kami ganoon kayaman para bumili ng ganoon kamahal sa cellphone.

SPECS
>DISPLAY
4.0 inches screen size (full touch screen)
-Ito iyong size ng screen na trip ko at malamang touch screen. Na-experience ko na kasi ang cellphone na touch and type (Nokia C6-00), bukod sa mabigat ang bulky pa sa bulsa pero worth naman ang gamit ko doon. Ayoko na ng 4.3 inches and above na screen size lalo na sa Pilipinas, mas malaking cellphone mas takaw tingin sa madla.
-Bukod pa doon hindi ko na maibubulsa kapag lumampas pa diyan ang screen size, iyong 3.2 inches nga na screen hindi na magkasya sa pantalon minsan paano pa kaya kung lampas 4.0 inches pero tanggap ko pa kung hanggang 4.0 lang talaga.
-Isa pang rason kung bakit ayoko ng 4.3 inches above kasi kapag nagtext ako o tumawag in public, ang awkward naman na kitang kita na ng sambayanang Pilipino ang text message o inbox ko.

>OPERATING SYSTEM
Android OS
-Sa totoo lang nakakasawa na rin kasi ang Symbian ng Nokia, gusto ko namang sumubok ng bagong environment ng isang phone.
-Ayoko din naman ng Windows OS sa cellphone gawa nga ng bihira lang naman ang update at bukod pa doon hindi ko feel ang apps sa apps store nila.
-Syempre naman hindi rin kaya ng budget ko ang iOS phones kaya hindi siya maaari sa mga pagpipilian ko.

>HARDWARE
Dual Core Processor
-Ito na ang in ngayon, sa katunayan nga mababa pa nga ang dual core dahil mayroon nang quad core pero hindi ko naman kailangan ng ganoon dahil katumbas din noon ay malaking halaga ng pera.
-Sa tingin ko ito kasi iyong pinakabinayaran mo sa cellphone mo eh kaya dapat sulitin na ang pagbili lalo na't isa iyong processor sa makakaapekto sa lifetime performance ng phone mo.
1 Gb RAM
-Base sa mga nababasa ko sa internet, mahalaga iyong RAM kapag nagmulti-tasking ang isang phone.
-Sa pagkakaalam ko silang dalawa ni Processor ang nagreregulate ng performance ng phone kapag fully functioning ito para hindi mag-lag o mag-hung ang phone.
-1 Gb kasi kahit nakalagay sa paper ay 1Gb pero on actual less than that ang magagamit mo sa phone. Paano pa kaya kung 512 Mb lang ang RAM, baka mahirapan pa mag-multitasking iyong phone.

>CAMERA
at least 8MP rear camera; at least 0.3MP front camera
-Halos karamihan ng phone ngayon may camera na. Nakasubok na akong gumamit ng 5MP camera phone (Nokia C6-00) at ok naman siya pero dahil android phone naman ang gusto kong bilhin hindi na rin siguro masamang mag-demand ng 8MP o mas mataas pa na camera.
-Sana mayroon ding front camera na at least ang minimum pixel size niya ay 0.3 MP pero mayroon ibang phones sa internet 1.3, 1.2 o 2MP ang front camera.
-Hangga't maaari sana pinch to zoom ang zooming niya pero ok lang din kung digital zoom lang, wala tayong magagawa eh..
-Kayang mag-burst shot o multiple shots para damang-dama niyo ang picturan sa cellphone.

>MEMORY
Expandable Memory Card Slot
Mas trip ko iyong malaki iyong memory at the same time mayroon siyang lalagyanan ng memory card para marami talagang maaaring ilagay sa cellphone.
Mahirap kasi kapag built in storage lang eh, parang magiging conscious ka na magtipid ng memory para hindi agad mapuno iyong built-in memory sa loob.

>OTHERS
Gyroscope
Mahalaga ang Gyroscope (orientation) kapag nag-games kasama ng accelerometer at compass. Kapag walang gyroscope parang bitin ang gaming experience kaya kung bibili ako dapat mayroon din noon para sulit ang gaming experience.

HDMI ready
-Mas maganda kung mayroong HDMI outlet iyong phone para pwede mong i-view sa HDMI ready na tv iyong contents ng phone.
-Bukod pa doon pwedeng doon na sa TV ang screen kapag naglalaro habang nagsisilbing controller na lang iyong phone. :)
Mini-Sim
Mas maganda sana kung mini-sim (iyong sim card talaga natin) pa rin ang tinatanggap ng phone kaysa micro-sim. Kasi kaag micro-sim mag-aabala ka pang bawasan ang sobrang plastic ng sim card mo, eh kung mini-sim para rin less hassle sana. Pero kung micro-sim lang talaga pwede na rin.
Removable Battery
Mas paganda sana huwag unibody kasi kapag unibody hindi mo na matatanggal ang battery. Ang lalagyanan ng sim card ay maaaring nasa gilid. Removable battery sana kasi para madaling magpalit ng battery kapag nalowbat o nasira (pero wag naman sana ito). Pero pwede naman kasing bumili ng Portable Power Bank sa CD-R King kapag naubusan ng battery kaya ok lang kung hindi din natatanggal iyong battery.



Alam kong hindi lahat iyan ay pwede sa isang cellphone at alam ko rin naman kasi na mayroong mga features na mawawala o maisasakripisyo kapag nandiyan ang iba kaya patas lang. Pero hangga't maaari, gusto ko sana ng isang cellphone na halos karamihan ng features na iyan ay mayroon iyon, sana kahit ganoon lang. May alam ka bang ganitong phone? :) Salamat!
Tuesday, October 16, 2012 | By: Klent

Pagbabago

Mahabang panahon din ng paglalakbay ang iginugol ko sa kahabaan ng panahon na nabubuhay ako. Nakakatuwang isipin na natapos na rin namin ang mahaba at matiyagang proseso ng pag-aaral sa loob ng apat na sulok ng silid-aralan. Subalit higit na nagbigay kulay sa buhay estudyante ay ang mga karanasan at mga taong nakapaloob sa proseso nito; mga kapwa mag-aaral, mga magulang, mga guro at higit sa lahat ang mga kaibigan mo. Hindi man lubusan pero halos lahat sila ay naging parte ng buhay natin aminin man natin o hindi, dahil lahat tayo ay dadaanan ng sasakyan ng kasaysayan at isasabay nito sa kanyang byahe at sa isang banda ay ibababa tayo sa dapat nating karoonan.

Kung muling magbabalik-tanaw sa mga litrato ng mga malapit mong kaibigan at ikumpara ito sa mga litrato nila sa Facebook at Twitter ngayon, hindi mo aakalaing sila iyon noong mga panahon na hindi niyo batid ang paligid at hindi rin inaasahan ang magiging pagbabago na kinahahantungan sa kasalukuyan. Sadyang magaling maghubog ng pagkatao ang panahon pati na rin ang kapaligiran na kinaroroonan ng bawat isa sa atin. Sino ba naman sa atin ang makapagsasabi na hahantong tayo sa kung ano man ang estado natin ngayon? Hindi rin mawawala ang mga maling pagpapasya na ginawa natin pero ok lang 'yan, parte pa rin iyan ng buhay. Ano ba naman ang pagtahak mo ng buhay kung hindi ka madadapa kahit minsan? Iba-iba man ang pinagdaanang proseso ng bawat isa sa atin, ano't ano pa man ay makakarating pa rin sa dapat patunguhan, subalit hindi dapat ibaliwala ang mga kilos na ginawa, ginagawa, at gagawin natin na siyang nagtulak sa atin sa ganitong sitwasyon.

Kamusta na ba kayo? Ano na bang balita? Siguro ang iba sa inyo ay nasa ibang bansa na, ang iba siguro ay mayroong trabaho na, maaring ang iba naman sa inyo nag-aaral pa rin upang mas lalo pang lumalim ang nalalaman, at maaring ang iba naman ay mayroon nang sariling pamilyang ibinubuhay. Hindi ko na maisip kung ano na ba ang nagyari sa iba, basta ang mahalaga sana ay nasa mabuting kalagayan sila. Ako ngayon, ano ba ang ginagawa ko? Heto at nakatunganga sa harap ng pc at halos maghapon nang nakatutok sa Facebook at Twitter.

Teka sandali, may nagtext, kaibigan ko. "pre congrats sa atin :D"

Sinilip ko ang website nila, aba nakita ko ang pangalan ko, mabuti naman at salamat sa Diyos.


Monday, October 15, 2012 | By: Klent

Hindi na muli

Nakakahinayang. Nakakainis. Paasa.

First time kong maranasan ang complete "talk shit" event. Ang nakakainis kasi na parte ay ang pagpapaasa na tuloy ang gala; pati excitement mo sagad-sagarang pinaasa. Nakakainis, nakakapanghinayang.

Sana pala sumama na lang ako sa mga kaklase ko nitong nagdaang semester nang sa gayon ay mas nakilala ko pa sila. Sana sa kanila ko na lang binigay ang nalalabi kong oras na kaklase ko sila. Sana sa kanila na lang ako sumama bago nagwakas ang first semester ng 3rd year college life ko. TangNa talaga, nakakainis. Ang shit dre.

Hindi sana mag-iiwan ng marka ng ganito kung sa mga kaklase ko nitong nagdaang semestre ako sumama, sayang talaga. First time kong maging 3rd year college at bawat experience ay mahalaga pero sayang eh, sayang talaga. Sayang iyong pagkakataong nakilala ko sila nang lubusan kung hindi ako namali ng desisyon. Subalit kahit anong pilit ko sa isip ko hindi ko magagawa iyon at lalong hindi ko na maibabalik ang takbo ng oras at panahon.

Gusto ko na lang gumala ngayon dahil nabitin iyong excitement na sana natapos ngayon araw na ito. Minsan mas iisipin mo pang huwag na lang magtiwala dahil mayroong punto na ang tao pare-parehong mga paasa. Ayoko nang umasa sa mga salita at pangako, mas lalo na akong magiging maingat sa mga salitang walang laman na binibitawan ng iba't ibang tao. TangNa talaga natapos ang isang semestre sa panghihinayang, hindi sa mga subject dahil p*** wala akong pakialam diyan, mas pinanghinayangan ko ang sana ay oras na makilala nang maigi ang mga taong naging parte ng unang semestre ng 3rd year college life ko. Kainis. Kainis.