Daloy

Kabanata 1 - Pagkakataon

"I'm 17 years of age. Thank You".

First day iyon ng pagpapakilala bilang first year psychology student noon. Hindi ako namamansin at hindi ako kumikibo kung hindi ako kakausapin.Madalas sa canteen lang ako kumakain dahil tinatamad akong lumabas at wala rin naman akong kasama. Subalit maraming bagay ang mabilis na naganap sa loob ng isang semestre.

"Pwede maki-share ng table"? Isa sa kaklase ko na ubod ng kulit pero wala akong balak kilalanin siya. Tumango lang ako subalit walang reaksyon.

"Hello classmate! I'm Myca, anong pangalan mo"?

"Aldwin".

"Ano ulit"?

"Ald-win".

"Ok. Hello Aldwin, nice meeting you". Sa buong oras na kumakain ako, hindi niya ako tinigilan sa kung ano-anong pangungulit niya pero pino ang sagot ko, diretso at straight to the point. Kung hindi ko lang siya ka-block iiwan ko na siya na parang ewan eh. Pagkatapos kong kumain, dumiretso na ako ng room namin at medyo mahaba-habang lakaran iyon at napansin kong sumunod pa siya sa akin.

"Bakit ang suplado mo"?

"Eh bakit ang kulit mo"?

"Madaya ka ako unang nagtanong eh.. Bakit nga ang suplado mo"?

"Eh ganun talaga ako eh! Ikaw bakit ang kulit mo"?

"Wala lang, sungit"!

Hanggang sa makarating kami ng susunod na klase sa akin pa rin siya nakatabi dahil iyon na lang ang bakante na upuan. Medyo naiirita na ako sa kanya kasi talagang makulit at malikot siya. Hindi inaasahan pagdating ng professor, bigla itong nagpa pre-test. Nakahanda na ang papel at ballpen ko samantalang napansin ko na hirap na hirap siyang buksan iyong pencil case niya. Kinuha ko iyon sa kanya at binuksan. "Thank you". Sumagot ako ng welcome pero walang reaksyon. Check agad pagkatapos ng test. Bagsak ako, nakita ko pasado siya. Sa sobrang inis ko dahil bagsak ako, nilamukos ko ng palihim iyong papel pero hindi ko napansin na nakita niya pala iyong ginawa ko.

"Ok lang iyan, pre-test pa lang naman, bawi na lang tayo sa quiz talaga". Napatingin lang ako sa kanya sandali pero agad ko ding ibinaling sa board ang paningin ko. Natapos ang maghapon ng klase na tambak ng assignments.

Sa sobrang pagod ko kahapon hindi ko na natapos ang isang assignment namin sa math dahil inantok na ako at alam kong hindi ko kayang sagutan iyon mag-isa dahil hindi ko naman gaanong naintindihan. Kaya naisapan kong mamaya na lang gawin sa vacant time gawin bago ang klase. Habang naglalakad ako papuntang klase, may kumalabit sa akin.

"Hello, good morning, tapos mo na lahat ng assignments natin"? Siya pala iyon.

"Hindi ko pa tapos iyong math, paano ba gawin iyon"?

"Hindi ka naman pala ganoon kasuplado". Hindi ako umimik at nagpatuloy lang ako sa paglalakad.

Nagpatuloy ang isang semestre na naging magbest friend kami ni Myca. Sa katagalan ng panahon nagbago ang ugali namin at nag-adjust kami pareho; siya na dating makulit ay maunawain at maalalahanin pala, at napansin ko sa sarili ko na unti-unting nababawasan ang pagiging suplado ko. Kahit alam kong nangyayari sa akin iyon ay hinayaan ko lang dahil masaya namang kaibigan si Myca.

Kabanata 2 - Pagtatagpo

Naging mas malapit kami ni Myca bilang magkaibigan sa loob ng pagiging buhay kolehiyo namin. Halos kami ang magkasangga sa lahat ng activities sa klase tuwing may partner activities. Sabay na rin kaming nag-enroll at sabay na rin kaming kumakain dahil magkaklase naman kami. Subalit isang beses ay tinanghali ako ng gising gawa ng sobrang napuyat ako sa partner assignment namin ni Myca na tinapos ko. Pagtingin ko sa cellphone ko ay past 6 na ng umaga at ang dami nang texts sa akin ni Myca. Alam kong naka-dorm lang ako at nakakahiyang isipin na mala-late pa ako sa klase. Pagdating ko ng classroom, nasa kalagitnaan ng discussion si sir at biglang napatingin sa pintuan, sunuran din ng tingin ang mga kaklase ko.

"Good morning sir."

"Good morning Mr. Herrera, you're too early for the next class. Take your seat".

Pumunta na ako sa upuan ko at sinalubong agad ako ni Myca ng tanong kung bakit ako tinanghali. Isang buong linggo akong tuliro at wala sa sarili dahil sa kaganapang iyon. Minsang walang professor kaya tumambay lang ako sa pasilyo habang nakatingin sa school grounds.

"Pansin ko mukhang wala ka sa sarili m this past few days ah".

"Hindi naman".

"Itanggi mo pa, dahil ba iyon kay Sir nung na-late ka"?

"Walang kaso sa akin iyon, nakita ko lang na nagtawanan ang ilan sa mga kaklase natin at alam kong nakakahiya iyon".

"Hmmm.. Ganoon ba? Alam ko na bukas na bukas punta tayo ng Enchanted Kingdom at magtanggal tayo ng stress".

Hindi na ako nakatanggi kay Myca dahil magkaibigan naman kami.

Kinabukasan ay nagtungo kami ng Enchanted Kingdom at sinulit namin ang maghapon para magpakasaya at magtanggal ng mga hinanakit, lungkot, sama ng loob at lahat ng kung ano mang bumabagabag sa amin. Dapit-hapon na nang makabalik kami ng Maynila subalit may hinabilin sa akin si Myca bago kami maghiwalay.

"Alam mo, i-enjoy mo lang ang buhay maging gaano man ito kadali o kahirap. Cherish every moment you have. Charge as experience the failures you receive and motivate yourself to do more when you succeed in a certain aspect of life. Life's too short to live worrying. Tandaan mong mayroong mga bagay na sadyang dadaan lang sa buhay mo pero mayroon at mayroon iyang nais iparating o mensahe sa iyo".

"Dami mong alam, haha"!

"Ewan ko sa iyo"!

"O pano diretso na ako, ingat sa pag-uwi. Thank you nga pala, bye"!

"Welcome, thank you din, bye"!

Kabanata 3 - Pag-agos

Malapit na naming matapos ang third year college. Isang taon na lang at graduate na kami ni Myca. Marami na ang pinagbago namin mula sa pisikal, emosyonal, hanggang sa mental na pagkatao namin. February 14 noon at nagcelebrate kaming magkaibigan ng Valentines Day sa Tagaytay. Bilang magkaibigan ang pagiging malapit namin ni Myca sa isa't isa ay walang ibang kahulugan subalit unti-unti kong napapansin sa sarili ko na nahuhulog na ako sa kanya subalit ayaw ko ipahalata. Nais ko munang malaman kung anong plano niya sa mga ganyang bagay.

"Myca tanong ko lang, bakit hindi ka pa nag-boyfriend"?

"Alam ko sa sarili ko na self-fulfilled na ako kaya gusto ko kapag nagka-boyfriend ako, handa na rin siya at the same time self-fulfilled na rin siya para maattend niya iyong mga responsibilities niya".

"Woah lupet ng standards mo ah".

"Syempre naman no, pero anong malupit dun, sobrang basic kaya nun. Ito naman parang hindi tinuro sa basics natin".

"Ok ok".

Tinandaan kong mabuti ang standards na iyon ni Myca. Nagawa ko namang maging mas mature sa loob ng isang taon sa tulong niya na rin at dahil gusto kong patunayan ang sarili ko sa kanya.

Isang linggo bago matapos ang mga nalalabi naming araw bilang magkaklase, namasyal kami at nagkape sa labas. "Ang bilis ng panahon no, makukuha na natin ang diploma natin".

Sumang-ayon ako pero hindi maipagkakailang medyo nalungkot ako sa mapait na katotohanang iyon. Katotohanang kahit anong pilit kong tanggihan ay sadyang mangyayari.

"Eh bakit ganyan ang reaksyon mo, parang hindi ka naman natutuwa"?

"Ha? Wala, masaya nga ako dahil malapit na tayong grumadweyt". Subalit hindi maipagkakailang masakit para sa akin iyon.

"Sus tanggi pa eh, as if namang hindi mo ako mamimiss pagka-graduate natin".

"Asa pa nga, haha"!

"Pero seryoso kapag kailangan mo ng kausap, kaibigan, o kahit kasama lang always remember I'll be there for you".

Hindi ako nagbigay ng kahit anong reaksyon subalit ang mga sinabi niyang iyon ay sadyang tumatak sa akin.

Mabilis na natapos ang isang linggo at ngayong graduation namin ay nais kong magtapat sa kanya ng nararamdaman ko . Gusto kong ipakita sa kanya na handa na ako. Gusto kong ipakita sa kanya na kaya ko na.

Maaga akong nagtungo sa venue para makapaghanda at nang maabangan ko si Myca. Nagsimula na ang event pero hindi ko nakita si Myca sa dapat na upuan niya. Sinubukan ko na siyang itext ng paulit-ulit subalit walang reply at tinatawagan ko naman siya subalit disconnected ang line niya. Tinawag na ang pangalan ni Myca sa stage subalit walang Myca na nagpakita. Natapos ang event na kahit anino man lang ni Myca ay hindi ko nasilayan. Nagsimula na akong mag-alala. Maya-maya pa ay tinipon kami ng adviser namin dahil may sasabihin daw siya. "Guys I have a bad news for you, Ms. Treas is in the hospital right now and she is in a critical condition". Lalo akong kinabahan at nag-alala sa kalagayan ni Myca, nagtanong ang isa naming kaklase kung bakit at sinabi ng professor namin na nabangga ng truck ang sinasakyang taxi ni Myca kasama ang kanyang ina habang patungo sila dito sa venue.

Dali-dali akong nagtungo sa ospital na kinaroroonan ni Myca. Wala akong pakialam sa suot ko, sa diploma ko o sa naabot at natapos ko, ang tanging nasa isip ko lang ay si Myca at ang kalagayan niya.

Pagdating ko ng ospital ay mayroon akong nakitang isang babae na tumatangis sa harap ng isang nakabalot na bangkay. Lumakas ang kaba ko at ayokong isipin na ina iyon ni Myca at mas lalong ayokong isipin na si Myca ang babaeng nakabalot doon. Naglakas-loob akong lumapit at sinilip kung sino ito at sa pagkakita ko ay lubos na nawasak ang mundo ko. Si Myca ang bangkay na iyon.

Sobrang nawasak ang mundo ko dahil sa katotohanang iyon. Bakit hindi ko nalaman agad? Bakit huli na ang lahat? Bakit hindi ko agad sinabi sa kanya na mahalaga siya sa akin? Sobrang sakit, hindi ko na alam kung paano ko tatanggapin ang nangyari subalit higit sa lahat, bakit kailangang humantong sa ganito? Hindi ako makapaniwalang ang tanging kakampi, kasangga, kaibigan, at higit sa lahat mamahalin ko ang siya pang nakabalot doon. Hindi ko alam kung ano pang gagawin ko.

Subalit heto ako ngayon sa puntod ni Myca, matapos ang 2 buwan natuto akong tumanggap ng katotohanan. Natuto akong isabuhay ng mga katotohanang hindi dapat natin iniiwasan, bagkus ay dapat nating hinaharap. "Myca, alam kong nasa piling ka na ng Diyos ngayon at alam kong masaya ka na diyan. Subalit higit na masaya at nagpapasalamat ako dahil nakilala kita. Salamat sa pagiging gabay, kakampi, at kaibigan. Salamat dahil tinuruan mo akong mahalin ang sarili ko. Salamat dahil tinuruan mo akong tanggapin ang mga paghihirap, ang mga katotohan at higit sa lahat, tanggapin ang buhay maging gaano man ito kahirap o kadali. Hindi ko alam kung bakit ako naiiyak ngayon pero salamat na rin at pinangako mong lagi kang nandiyan para sa akin. Mahalaga ka sa akin Myca at maraming salamat muli. Paalam Myca, hanggang sa muli nating pagkikita, hindi kita malilimutan".

NOTE: Lahat po ng characters at events na nabanggit ay likhang isip lamang. Anumang pagkakahalintulad sa totoong buhay ay co-incidence lamang. Humihingi lamang po ako ng respeto sa aking kwento. Maraming salamat po.