Pasko 2012

Malamang marami na sa atin ang abala kung paano bibili ng mga regalo sa mga minamahal sa buhay, kung paano pagkakasyahin ang salapi sa munting salo-salo o sa pagbili ng mga regalo. Ang iba naman ay abala sa pag-iisip o sa pagplano ng mga mapapamaskohan. Ang iba naman ay tiyak na magdiriwang ng masayang pagsasama-sama ng mga kapamilya, kaibigan, kamag-anak o mahal sa buhay sa loob ng maiksing panahon.

Subalit sa isang bahagi ng Pilipinas hindi natin masasabing ganap na masaya ang Disyempre o ang pagsapit ng pasko sa kanila lalo na kung ganoon ang sinapit na sitwasyon. Kamakailan lamang ay tinamaan ng malakas ng bagyong Pedro ang Mindanao. Lingid sa kaalaman ng iba gaya ko noon, na mayroon na palang tumamang bagyo sa timog na bahagi ng Pilipinas kung saan marami sa mga kababayan natin ang naapektohan. Nalaman ko na lamang sa balita na matindi ang inabot ng mga kababayan natin sa Mindanao. Nakakalungkot isipin na ganoon ang sinapit nila gayong malapit na ang kapaskohan. Hindi na nakapagtatakang mahirap, kalunos-lunos, at higit sa lahat sobrang masakit sa kalooban ang ganoong pangyayari lalo na ngayo't magtatapos na ang taong ito. Tiyak na hindi madali sa ganoong lagay ang bumangon at mag-umpisa muli lalo na kung minamahal sa buhay ang nawala sa kanila. Sobrang mahirap sa lagay ng mga kababayan natin lalo na't parang pinagsakluban ng langit at lupa ang sitwasyon nila.

Ngayong Pasko ipagpaliban muna natin ang mga bagay na maituturing nating pansarili, sa halip isipin muna natin kahit sandali ang kalagayan ng mga kababayan natin sa timog na bahagi ng Pilipinas. Hindi man tayo makapagbigay ng donasyon o kahit anong materyal na tulong, ang maipagdasal man lamang natin sila at ang pansamanatalang isipin ang ikabubuti ng buhay nila ay makatutulong na rin. Tiyak na hindi madali ang muling pagbangon sa ganoong sitwasyon subalit ang pakikiramay ng kapwa Pilipino sa mga pagkakataong gaya nito ay nagpapatunay ng pag-asa sa kabila ng hirap na pinagdaraanan. Alam naman nating ang himig ng Pasko ay pagbbigayan, at kahit ang munting pagdadasal para sa kanila ay makakatulong na, ika nga nila it's the thought that counts. Ngayong Pasko patunayan natin na sa kabila ng paghihirap sa buhay ay mayroong mga kababayang umaalala sa ikabubuti ng lagay ng kapwa kababayan. Patunayan nating buhay ang tunay na diwa ng Pasko sa isip at damdamin ng mga Pilipino.

Ganoon talaga..

Minsan sa buhay ng isang tao ay darating iyong pagkakataon na kung saan maiisip mo na minsan may mga tao pala na sadyang dadaan lamang sa buhay natin subalit walang katiyakang sila'y mananatili bilang kaakibat natin hanggang dulo.

Minsan pala ang pagkakaibigan parang isang malamig na bugso ng hangin.
Minsan parang pampublikong sasakyan, maraming sasakay at bababa sa kahabaan ng byahe subalit iilan o walang tiyak na mananatili mula umpisa hanggang dulo.
Minsan parang laruang eroplano na masayang paliparin subalit nakakapagod habulin.
Minsan parang lobo na masayang hawakan subalit masaklap kapag napakawalan.
Minsan parang daloy ng tubig, mararamdaman mo subalit hindi mo mahahawakan.
Minsan parang waiting shed na panandaliang silong ng mga tao.
Minsan parang screw driver at turnilyo, may kombinasyon na hindi uubra sa dulo.

Siguro sadyang darating ang panahon na tanging sarili mo lamang talaga ang dapat mong pagkatiwalaan dahil walang katiyakan ang mga kaganapan sa pag-ikot ng buhay ng tao.

Daloy

Kabanata 1 - Pagkakataon

"I'm 17 years of age. Thank You".

First day iyon ng pagpapakilala bilang first year psychology student noon. Hindi ako namamansin at hindi ako kumikibo kung hindi ako kakausapin.Madalas sa canteen lang ako kumakain dahil tinatamad akong lumabas at wala rin naman akong kasama. Subalit maraming bagay ang mabilis na naganap sa loob ng isang semestre.

"Pwede maki-share ng table"? Isa sa kaklase ko na ubod ng kulit pero wala akong balak kilalanin siya. Tumango lang ako subalit walang reaksyon.

"Hello classmate! I'm Myca, anong pangalan mo"?

"Aldwin".

"Ano ulit"?

"Ald-win".

"Ok. Hello Aldwin, nice meeting you". Sa buong oras na kumakain ako, hindi niya ako tinigilan sa kung ano-anong pangungulit niya pero pino ang sagot ko, diretso at straight to the point. Kung hindi ko lang siya ka-block iiwan ko na siya na parang ewan eh. Pagkatapos kong kumain, dumiretso na ako ng room namin at medyo mahaba-habang lakaran iyon at napansin kong sumunod pa siya sa akin.

Where are you now?

It's almost a week already that I'm not in myself.
I'm selfish.
I'm stubborn.
I'm lazy.
It's been a week that my mind is in chaos and yet I don't want to discuss it with anybody, how stupid I am.
Maybe if my attention and mindset would be diverted to anything else other than wanting to go to Enchanted Kingdom, I would somehow release some tension inside my head.
I'm not responding to group or personal messages and whenever I'm invited to any gatherings or events, I don't feel like going to. I don't feel like going outside my room.
And yes my attitude brought back to life. I want to go to amusement park. I want to travel. I want to be away. I want a roadtrip. I want an adventure. And as long as at least one of those aren't fulfilled, well goodluck to me finding my lost mind until the next semester.
Look, even this post in this blog doesn't make any sense even if its purpose is to be a written record of my ideas which is basically distorted until this time.
Out.

Mayroon bang ganito?

Gusto ko ng bagong cellphone at bibili ako kapag medyo malaki na ang pera ko (kailan pa kaya mangyayari iyon?). Tumingin na ako sa internet ng mga features ng phone at specialties na available mula sa iba't ibang brand. Ito ang mga preferences ko:

PRICE
Ayoko ng masyadong mahal/ high end na phone.
Prefer ko lang ang mid-range na style at price na phone. Sa pagkakaalam ko ako lang yata sa mga kaibigan ko ang may ayaw sa iPhone in terms of price eh.. Hindi naman kasi kami ganoon kayaman para bumili ng ganoon kamahal sa cellphone.

SPECS
>DISPLAY
4.0 inches screen size (full touch screen)

-Ito iyong size ng screen na trip ko at malamang touch screen. Na-experience ko na kasi ang cellphone na touch and type (Nokia C6-00), bukod sa mabigat ang bulky pa sa bulsa pero worth naman ang gamit ko doon. Ayoko na ng 4.3 inches and above na screen size lalo na sa Pilipinas, mas malaking cellphone mas takaw tingin sa madla.

-Bukod pa doon hindi ko na maibubulsa kapag lumampas pa diyan ang screen size, iyong 3.2 inches nga na screen hindi na magkasya sa pantalon minsan paano pa kaya kung lampas 4.0 inches pero tanggap ko pa kung hanggang 4.0 lang talaga.

-Isa pang rason kung bakit ayoko ng 4.3 inches above kasi kapag nagtext ako o tumawag in public, ang awkward naman na kitang kita na ng sambayanang Pilipino ang text message o inbox ko.

>OPERATING SYSTEM
Android OS
-Sa totoo lang nakakasawa na rin kasi ang Symbian ng Nokia, gusto ko namang sumubok ng bagong environment ng isang phone.
-Ayoko din naman ng Windows OS sa cellphone gawa nga ng bihira lang naman ang update at bukod pa doon hindi ko feel ang apps sa apps store nila.
-Syempre naman hindi rin kaya ng budget ko ang iOS phones kaya hindi siya maaari sa mga pagpipilian ko.

>HARDWARE
Dual Core Processor
-Ito na ang in ngayon, sa katunayan nga mababa pa nga ang dual core dahil mayroon nang quad core pero hindi ko naman kailangan ng ganoon dahil katumbas din noon ay malaking halaga ng pera.
-Sa tingin ko ito kasi iyong pinakabinayaran mo sa cellphone mo eh kaya dapat sulitin na ang pagbili lalo na't isa iyong processor sa makakaapekto sa lifetime performance ng phone mo.
1 Gb RAM

-Base sa mga nababasa ko sa internet, mahalaga iyong RAM kapag nagmulti-tasking ang isang phone.

-Sa pagkakaalam ko silang dalawa ni Processor ang nagreregulate ng performance ng phone kapag fully functioning ito para hindi mag-lag o mag-hung ang phone.

-1 Gb kasi kahit nakalagay sa paper ay 1Gb pero on actual less than that ang magagamit mo sa phone. Paano pa kaya kung 512 Mb lang ang RAM, baka mahirapan pa mag-multitasking iyong phone.

>CAMERA

at least 8MP rear camera; at least 0.3MP front camera

-Halos karamihan ng phone ngayon may camera na. Nakasubok na akong gumamit ng 5MP camera phone (Nokia C6-00) at ok naman siya pero dahil android phone naman ang gusto kong bilhin hindi na rin siguro masamang mag-demand ng 8MP o mas mataas pa na camera.

-Sana mayroon ding front camera na at least ang minimum pixel size niya ay 0.3 MP pero mayroon ibang phones sa internet 1.3, 1.2 o 2MP ang front camera.

-Hangga't maaari sana pinch to zoom ang zooming niya pero ok lang din kung digital zoom lang, wala tayong magagawa eh..

-Kayang mag-burst shot o multiple shots para damang-dama niyo ang picturan sa cellphone.

>MEMORY

Expandable Memory Card Slot

Mas trip ko iyong malaki iyong memory at the same time mayroon siyang lalagyanan ng memory card para marami talagang maaaring ilagay sa cellphone.

Mahirap kasi kapag built in storage lang eh, parang magiging conscious ka na magtipid ng memory para hindi agad mapuno iyong built-in memory sa loob.

>OTHERS
Gyroscope

Mahalaga ang Gyroscope (orientation) kapag nag-games kasama ng accelerometer at compass. Kapag walang gyroscope parang bitin ang gaming experience kaya kung bibili ako dapat mayroon din noon para sulit ang gaming experience.

HDMI ready
-Mas maganda kung mayroong HDMI outlet iyong phone para pwede mong i-view sa HDMI ready na tv iyong contents ng phone.
-Bukod pa doon pwedeng doon na sa TV ang screen kapag naglalaro habang nagsisilbing controller na lang iyong phone. :)
Mini-Sim
Mas maganda sana kung mini-sim (iyong sim card talaga natin) pa rin ang tinatanggap ng phone kaysa micro-sim. Kasi kaag micro-sim mag-aabala ka pang bawasan ang sobrang plastic ng sim card mo, eh kung mini-sim para rin less hassle sana. Pero kung micro-sim lang talaga pwede na rin.
Removable Battery
Mas paganda sana huwag unibody kasi kapag unibody hindi mo na matatanggal ang battery. Ang lalagyanan ng sim card ay maaaring nasa gilid. Removable battery sana kasi para madaling magpalit ng battery kapag nalowbat o nasira (pero wag naman sana ito). Pero pwede naman kasing bumili ng Portable Power Bank sa CD-R King kapag naubusan ng battery kaya ok lang kung hindi din natatanggal iyong battery.

Alam kong hindi lahat iyan ay pwede sa isang cellphone at alam ko rin naman kasi na mayroong mga features na mawawala o maisasakripisyo kapag nandiyan ang iba kaya patas lang. Pero hangga't maaari, gusto ko sana ng isang cellphone na halos karamihan ng features na iyan ay mayroon iyon, sana kahit ganoon lang. May alam ka bang ganitong phone? :) Salamat!

Pagbabago

Mahabang panahon din ng paglalakbay ang iginugol ko sa kahabaan ng panahon na nabubuhay ako. Nakakatuwang isipin na natapos na rin namin ang mahaba at matiyagang proseso ng pag-aaral sa loob ng apat na sulok ng silid-aralan. Subalit higit na nagbigay kulay sa buhay estudyante ay ang mga karanasan at mga taong nakapaloob sa proseso nito; mga kapwa mag-aaral, mga magulang, mga guro at higit sa lahat ang mga kaibigan mo. Hindi man lubusan pero halos lahat sila ay naging parte ng buhay natin aminin man natin o hindi, dahil lahat tayo ay dadaanan ng sasakyan ng kasaysayan at isasabay nito sa kanyang byahe at sa isang banda ay ibababa tayo sa dapat nating karoonan.

Kung muling magbabalik-tanaw sa mga litrato ng mga malapit mong kaibigan at ikumpara ito sa mga litrato nila sa Facebook at Twitter ngayon, hindi mo aakalaing sila iyon noong mga panahon na hindi niyo batid ang paligid at hindi rin inaasahan ang magiging pagbabago na kinahahantungan sa kasalukuyan. Sadyang magaling maghubog ng pagkatao ang panahon pati na rin ang kapaligiran na kinaroroonan ng bawat isa sa atin. Sino ba naman sa atin ang makapagsasabi na hahantong tayo sa kung ano man ang estado natin ngayon? Hindi rin mawawala ang mga maling pagpapasya na ginawa natin pero ok lang 'yan, parte pa rin iyan ng buhay. Ano ba naman ang pagtahak mo ng buhay kung hindi ka madadapa kahit minsan? Iba-iba man ang pinagdaanang proseso ng bawat isa sa atin, ano't ano pa man ay makakarating pa rin sa dapat patunguhan, subalit hindi dapat ibaliwala ang mga kilos na ginawa, ginagawa, at gagawin natin na siyang nagtulak sa atin sa ganitong sitwasyon.

Kamusta na ba kayo? Ano na bang balita? Siguro ang iba sa inyo ay nasa ibang bansa na, ang iba siguro ay mayroong trabaho na, maaring ang iba naman sa inyo nag-aaral pa rin upang mas lalo pang lumalim ang nalalaman, at maaring ang iba naman ay mayroon nang sariling pamilyang ibinubuhay. Hindi ko na maisip kung ano na ba ang nagyari sa iba, basta ang mahalaga sana ay nasa mabuting kalagayan sila. Ako ngayon, ano ba ang ginagawa ko? Heto at nakatunganga sa harap ng pc at halos maghapon nang nakatutok sa Facebook at Twitter.

Teka sandali, may nagtext, kaibigan ko. "pre congrats sa atin :D"

Sinilip ko ang website nila, aba nakita ko ang pangalan ko, mabuti naman at salamat sa Diyos.

image source

Hindi na muli

Nakakahinayang. Nakakainis. Paasa.

First time kong maranasan ang complete "talk shit" event. Ang nakakainis kasi na parte ay ang pagpapaasa na tuloy ang gala; pati excitement mo sagad-sagarang pinaasa. Nakakainis, nakakapanghinayang.

Sana pala sumama na lang ako sa mga kaklase ko nitong nagdaang semester nang sa gayon ay mas nakilala ko pa sila. Sana sa kanila ko na lang binigay ang nalalabi kong oras na kaklase ko sila. Sana sa kanila na lang ako sumama bago nagwakas ang first semester ng 3rd year college life ko. TangNa talaga, nakakainis. Ang shit dre.

Hindi sana mag-iiwan ng marka ng ganito kung sa mga kaklase ko nitong nagdaang semestre ako sumama, sayang talaga. First time kong maging 3rd year college at bawat experience ay mahalaga pero sayang eh, sayang talaga. Sayang iyong pagkakataong nakilala ko sila nang lubusan kung hindi ako namali ng desisyon. Subalit kahit anong pilit ko sa isip ko hindi ko magagawa iyon at lalong hindi ko na maibabalik ang takbo ng oras at panahon.

Gusto ko na lang gumala ngayon dahil nabitin iyong excitement na sana natapos ngayon araw na ito. Minsan mas iisipin mo pang huwag na lang magtiwala dahil mayroong punto na ang tao pare-parehong mga paasa. Ayoko nang umasa sa mga salita at pangako, mas lalo na akong magiging maingat sa mga salitang walang laman na binibitawan ng iba't ibang tao. TangNa talaga natapos ang isang semestre sa panghihinayang, hindi sa mga subject dahil p*** wala akong pakialam diyan, mas pinanghinayangan ko ang sana ay oras na makilala nang maigi ang mga taong naging parte ng unang semestre ng 3rd year college life ko. Kainis. Kainis.

Napapanahon

Baha. Walang kamatayang baha. Kapag sumobra ang baha, suspension na agad ng klase ang kasunod. Normal na sa ilang parte ng Pilipinas ang binabaha kapag may bagyo. Iyon ang kaso noon. Subalit ngayon konting ulan lamang hindi lang ilang parte ng Pilipinas ang binabaha, pati na rin ang mga siyudad. Naisip ko na noon kahit tuloy-tuloy ang ulan basta't walang bagyo, hindi madaling magbabaha sa mga bayan at mga siyudad na hindi magbubunga sa suspension ng klase. Subalit ngayon magtuloy-tuloy lamang ang ulan ay magreresulta na agad sa biglaang pagbabaha at magkakaroon na agad ng suspension ng klase sa iba't ibang parte ng Pilipinas kahit wala namang bagyo.

Kung tutuusin isa sa sanhi ng pagbabaha ay ang tao din mismo. Old school mang tingnan ang mga signage na "Munting Basura, Ibulsa Muna", "Bawal Magkalat", "No Littering", "Dispose Garbage Properly", ito na ang pinakasimpleng mga panuto na dapat nating sundin sa mga munti nating basura. Hindi naman mahirap intindihin ang iba diyan dahil kaya itong maunawaan ng mga kapwa natin Pilipino. Mayaman man o mahirap ay kayang unawain at sundin ang mga simpleng panuto na iyan sa pagtatapon ng basura. Subalit sa panahon ngayon ang tao kahit simpleng panuto na lamang ay hirap pang sundin. Hirap disiplinahin ang sarili para sa mga munting bagay na kung tutuusin ay kaya namang gawin. Kung ang bawat tao ay magkakalat ng kanya-kanyang basura sa kalsada, isipin na lamang na ganoon din karami ang mga basurang tatambak sa mga kanal, drainages at sewerages natin. Ang resulta ay malawakang pagbabaha kapag mayroong malakas at tuloy-tuloy na ulan kahit wala namang bagyo. Sa atin din babalik ang perwisyo at hirap na bunga ng pagiging iresponsable sa mga basura natin.

Nitong sabado lamang habang pauwi na ako galing school sa kasagsagan ng malakas na ulan sa may intersection sa Coastal Mall, habang naka-stop ang mga sasakyan na patungong South ay nakita ko ang isang matandang tindero sa kalsada  na inilublob niya ang kamay niya sa nagbabahang gutter doon. Minatyagan ko siya ng maigi at nakita kong may mga plastic cups, food wrappers, styro cups, at plastics siyang nakuha. Maya-maya ay nasaksihan kong unti-unting dumaloy ang tubig doon sa drainage na nabarahan ng baha gawa ng mga basurang humarang doon. Nasaksihan ko ang direktang bunga ng kapabayaan natin sa pagtatapon ng mga basura. Kadiri mang tingnan ang ginawa niya subalit nakita ko ang pagmamalasakit at pagkukusa niya para maiwasan pa ang lalong pagbabaha sa lugar na iyon. Sayang nga lang at nahiya akong kuhaan siya ng litrato o video sa ginagawa niyang iyon pero maituturing na kabayanihan at pagkukusa ang ginawa niyang iyon.

Hindi naman natin kailangang maging sobrang edukado para maunawaan ang pagsunod sa mga simpleng alituntunin sa pagtatapon ng basura. Ang pagkukusa at pagdidisiplina sa sarili ay walang pinipiling edad, kasarian, at estado sa buhay; walang excempted sa pagdidisiplina sa sarili. Dahil sa huli, kung anong ginagawa natin sa paligid natin ay siyang babalik din sa atin.

Sa kabilang banda

Sa tuwing mayroong bagyo o basta tuloy-tuloy na malakas na ulan, inaabangan na agad ng mga estudyante ang pag-aanunsyo na walang pasok sa lahat ng antas. Lahat ng estudyante nakikinabang sa instant holiday na sasabihin sa mga radyo at telebisyon mula elementary hanggang kolehiyo, pati mga magulang nakikiantabay rin sa pag-aanunsyo kung wala bang pasok.

Subalit sa kabila ng kaligayahang naibibigay ng suspensyon ng klase sa mga estudyante gawa ng malakas na ulan, mayroong mga taong nalulungkot o nagdadalamhati sa mga ganitong sitwasyon. May mga taong nawalan ng tirahan dahil labis ang pagkakasalanta sa kanila ng bagyo o kahit ng malakas na ulan lamang. Nagpapalipas sila ng malamig na gabi sa lugar na hindi sa kanila, ang iba pa ay hindi na magawang makapagpahinga sa gabi. Higit din sa nalugi sa kabuhayan ay ang mga taong nawalan ng kabuhayan gawa ng pagkakasalanta sa kanila. Hindi pa man ako nagtatrabaho subalit nakikia ko sa mga magulang ko kung paano ang pagsisikap nila para kumita ng pera. Mahirap sa isang tao ang mawalan ng paraan para itaguyod ang pamilya niya. Ang pinakamahirap sa lahat ay ang mawalan ng mahal sa buhay gawa ng mga sakuna o hindi inaasahang pangyayari. Iyon na siguro ang pinakasaklap na maaring mangyari sa isang taong sinalanta ng bagyo.

Hindi ko naman nais iparating na maging malungkot tayo kapag walang pasok dahil suspended ang klase, ang sa akin lamang ay ipagpasalamat na lamang natin na hindi natin sinapit ang mga kalunos-lunos na mga pangyayari na sinasapit o sinapit ng ibang tao. Nais ko lamang din iparating na sana maging rasyonal o maging open minded man lamang tayo sa mga kaganapan sa paligid natin. At higit sa lahat, ipagdasal natin ang mga kababayan natin na tinamaan ng mga matitinding sakuna, iyon na ang pinakamabuting maitutulong natin sa kanila. 

Iba pa rin kapag Saulog (Ternate)

Kaninang papasok ako ng eskwelahan, sakto pagbaba ko ng tricycle sa may kanto ng 7-11 (Centennial Road), may Saulog Transit, Inc. (Bus No. 71751; Ticket No. ko: 69282) nang nag-aabang ng mga pasahero. Nagmadali akong makasakay at baka umalis na iyon. Sakto namang pagsakay ko may mauupuan pa. Umalis iyong bus na saktong seating capacity at pagdating ng Zeus (old gasoline station) nagsakay lang ng ilan ang bus at umalis na din agad. Iba talaga kapag Saulog, malapad na ang upuan, malamig at higit sa lahat mabilis ang byahe. :)

Kanina sa byahe ko pauwi, usual with daily routine, mag-aabang sa may Rizal Park ng bus na byaheng Ternate kahit sa Gahak (7-11) lang ako bababa kasi dadaan iyong mga bus na may signed board na ganoon ng Cavitex. May dumaan na AAB Bus Lines, Inc. (Bus No. 983; Ticket No. ko 995516) at dahil alam kong byaheng Cavitex iyon, sumakay na agad ako, dagdag pa iyong eksenang wala naman nang ibang bus na byaheng Cavitex. Hindi ako nagtatapon ng ticket kaya lahat ng mga ticket ko mula nang mag-college ako sa Manila ay tinatago ko. Maluwag pa naman iyong bus kaya nakapili pa ako ng lugar na mauupuan, mas pinili kong maupo sa right side (facing the windshield).

Lagi namang aabutan na eksena sa kahabaan ng Taft Avenue ay mahabang trapik lalo na kapag hapon. Uusad ng kaunti, titigil at uusad na naman. Iyong sinasakyan kong bus, ang bagal ng andar, halatang nagpapakabakaw sa pasahero. Maya-maya mula sa likod, nakita ko sa bintana na may Saulog (iyong maliit lang) na dumaan na byaheng Ternate. Pero ang bilis ng Saulog na iyon na nagpasingit-singit sa traffic kaya nakaalis agad. Ayon, mabilis na nawala sa paningin ko iyong Saulog. Kami, iyon tumambay pa iyong AAB nang matagal, nagpakabakaw sa pag-aabang ng pasahero. Wala tayong magagawa ganoon talaga eh.. Tuloy ang pakikipagbunuan sa traffic. Soundtrip para matanggal ang boredom. Nakabyahe kami ng Cavitex na punong-puno iyong bus. Subalit ang nakakainis na part ay pagdating ng tollgate ng Cavitex, naabutan na naman kami ng isa pang Saulog (BCI or Yutong unit yata iyon) na byaheng Ternate din at mas nakakatawa na iyon ay may 4 lang na standing tapos sa amin, siksikan, san ka pa? Heto pa malupit, nauna kaming makapasok ng tollgate pero nauna pa iyong Saulog na makaalis. Sa sobrang bagal ng byahe namin, nalampasan na kami ng 2 Saulog, nakakadismaya lang iyong bus na nasakyan ko.

Pagbaba ko sa Gahak (7-11), nakita ko iyong signed board ng Bus, capital letters ang NAIC, may tanza,tejero at maragondon din. Sabi ko na lang, "pambihira, kaya naman pala eh..". Kahit naman byaheng Ternate iyong AAB, bakaw pa rin sila sa pasahero eh, hindi gaya ng Saulog. All in all walang panama ang ibang mga bus lines gaya ng Stan Liner, RMS Liner, Stow Away Liner, OGAWA Liner, Don Aldrin (Jethro Liner), St. Anthony, itong AAB Bus Lines, Inc. gaya ng nasakyan ko, at ang iba pang mga minor bus lines na bumabyahe sa Centennial Road kumpara sa satisfaction na maibibigay ng Saulog Transit, Inc. sa mga pasahero nila. 

Two thumbs up sa Saulog, still the best!

What the heart sees, the eyes cannot.

Make up, heels, pabango, magandang katawan, contact lenses, tina ng buhok - hindi lamang iyan ang sukatan ng pagiging maganda ng isang babae.

Sa panahon kasi ngayon, karaniwan nang nakatatak sa isipan ng karamihan sa mga kalalakihan ang mga ganyang kahulugan ng pagiging maganda ng isang babae. Basta maganda ang katawan at/o mukha, maganda na sa kanila iyon. Subalit ang babae, wala man iyang make up, magandang katawan, o mga kung ano-anong palamuti sa sarili niya, may puso pa rin iyan na tunay na marunong umintindi at magmahal. Sa pagiging simple niya, marunong siyang magpahalga sa mga bagay na kung ano lamang ang mayroon siya at marunong din siyang magpahalaga sa sarili niya. Para sa kanya, hindi man niya magawang pagandahin ang sarili niya sa kung sino man siya sa labas, magagawa niya namang gawin ang pagiging maganda sa loob ng sarili niya na bihira na ring matatagpuan sa mga kababaihan ngayon.

Ang hirap pa sa henerasyon ngayon, karamihan ay mata na lamang ang pinaiiral kapag nagmamahal (?). In the first place, sana nauunawaan nila ang kahulugan ng salitang pagmamahal na hindi lamang nasusklob sa pisikal na kaanyuan. Para sa akin, ang tunay na nagmamahal ay iyong kaya kang mahalin kahit nakapikit ka at kahit hindi mo siya nakikita. Kung tutuusin, kahit gamundong tiwala lamang at purong pusong nagmamahal ang mayroon, kahit iyon lang sapat na eh.. kasi ang pagmamahal, puro 'yan.. at kung talagang puro ang pagmamahal, hindi lamang ito matutumbasan ng pisikal na kaanyuan, salapi o kung ano mang materyal na bagay. Sa halip, ang pagmamahal ay nakikita sa mga bagay na hindi nakikita ng mga mata.

Walang taong perpekto. Subalit ang taong tunay na nagmamahal ay hindi binibilang ang pagiging imperpekto ng iba, sa halip ay pinapahalagahan niya ang mga bagay na tanging puso lamang ang makakakita.

Ano ba??? O.o

Kanina nagbukas ako ng Facebook. Nagback read ako ng mga posts sa News Feed. Nakakita ako ng isang post mula sa isang fan page na nagsasabing

"LIKE and SHARE if you love grandma

SCROLL DOWN if you want her to die"

hindi ko maalala kung ganyan mismo ung mga salitang ginamit pero iyong isang kaibigan ko sa FB (multiple meanings), nagpauto naman sa ganoong post.

Anooo baa???? Gumising nga kayo. Huwag kayong pilosopo. Huwag kayong magpauto. Huwag kayong magpakatanga. Inuuto lang kayo ng mga FB pages/fan pages na 'yan dahil either wala silang magawa o kulang sila sa pansin, o 'di kaya kulang lang talaga sila sa brain cells kaya ganoon ang naisip nilang paraan para manatiling buhay iyong page nila o para makapang-uto sila ng tao. Guys it's stupid, sa totoo lang.

Hindi mo naman kailangang sundin ang ididikta ng mga pages na yan sa pagsabi nila ng LIKE and SHARE sa mga posts nila kung gusto mong may patunayan eh.. marami namang mas konkreto at mas malalim na paraan para maipakita mo iyong gusto mong patunayan. Hindi mo naman siguro nanaisin na ang sukatan ng digdidad mo ay nakukuha lang sa LIKE at SHARE ng isang post sa facebook?

Nakakainis kasi na madalas below the belt, crossing the line, o offensive na iyong means para magpapansin, ay este magpa-like  ang mga pages ngayon. Ilan sa mga halimbawa nito ay:

hit like and share if you love God, scroll down if you love the devil

hit like and share if you love your mom/dad/family/friends/relatives (kahit sino) or even pets, scroll down if you don't

 What the heck?! hindi lang naman post ng isang fan page ang laman ng facebook news feed ng bawat isang FB user kaya kailangan niya talagang mag-scroll down para makita kung ano ang iba pang laman ng News Feed niya. Bakit kapag ba hindi ni-like at share ang isang post at nag-scroll down na agad, salungat na agad ang ibig sabihin? Hindi lahat ng tao tanga at nauuto sa mga non-sense na posts ng ibang non-sense na facebook pages.

Ngayon kung trip mo lang ding gawin iyong mga sinasabi ng mga pages sa FB dahil nga naman wala ka lang magawa, bahala ka sa buhay mo. Sabagay kanya-kanyang trip lang din iyan. Pero may mga bagay na sadyang sigurado, mayroong mang-uuto at mayroong mga nagpapauto. Mayroong mga magpapapansin at mayroong mga sadyang papatol. Ganoon lang iyon eh.. Guys huwag kayong maging mababaw, iyon lang. Ngayon kung tinamaan ka ng mga nabasa mo, pasensya na pero sadyang totoo.

"LIKE and SHARE this post

SCROLL DOWN if you want to ignore"

:p 

Walang signal kaya malabo

Ewan ko.

May mga pagkakataong may mga nami-miss akong mga tao. May mga pagkakataon din naman hindi. Minsan gusto kong isipin na gusto ko silang makita pero minsan din naman tinatabla ng kabaliktaran.

Ou nga..

Noong bago pa ako lumipat ng course (medical field din), marami na talaga kaming inaaral at kinakabisado at isa na doon ang Ana.Phy. (Anatomy & Physiology). Marami talagang inaaral doon at kinakailangan iyon ng maiging pag-aaral at pagbabasa, hindi basta basa lang.

May mabuti kaming professor na nagbigay sa amin ng payo para daw hindi kami mahirapan matuto at nang sa gayon makasagot kami sa mga pagsusulit para makapasa. Kung ang subject ay once a week lang ang meeting (kadalasan majors ang ganito) at may quiz next meeting, simulan na ang pagbabasa mula sa araw na sinabing magbibigay ng quiz next meeting. Hindi naman daw kailangang lahatan, kahit paunti-unti lang hanggang sa marating mo iyong dulo nang mga dapat mong basahin; para pagdating ng gabi bago ang quiz kinabukasan, scan na lang ang gagawin at hindi na mag-procrastinate. Basically, ang thought doon umpisahan nang magbasa unti-unti para hindi mahirapan sa huli.

Bukod pa doon naisip ko, at payo na rin ng mga professors sa medical field, dapat masipag ka talagang magbasa kung pursigido kang matawid ang mga pagsubok ng medical field. Ngayon may nirereview ako dahil may quiz ako bukas (CC 1 at Genetics) at bigla kong naisip ang lahat ng ito kaya ko nilagay dito.

Haha!

Natatawa ako sa sarili ko habang ginagawa ko itong post na ito. Sineryoso ko pala talaga iyong nasa isip ko, haha!

Nakakainis na nakakainggit iyong mga taong almost complete package (gwapo [mestizo or chinito], matalino, athletic, matangkad, mapagkumbaba, mabait at hindi nanaising manloko ng babae) pero wala namang totoong ganoon. Sa panahon ngayon lalo na sa Philippine setting, ang mga mapuputi o mestizo kadalasan babaero o manloloko. Kapag naman athletic minsan naman napapabayaan na ang academics. Minsan kung sino pang gwapo siya pang may gusto sa kapwa gwapo - patay tayo diyan. Madalas pa kapag gwapo maangas o hambog. Halos lahat may sablay, wala talagang taong perpekto.
Pero madalas kasi ang pinapansin na lang ng mga kababaihan ay ang mga maputi, mestizo, chinito o mala-artistang gwapo. What the heck! loljk. xD
Subalit ang gusto kong maglaho sa mundo o ako mismo ang magpapalaho sa kanila sa mundo ay ang mga lalaki na gwapo na almost perfect gaya ng mga nabanggit ko kanina. Ang sarap nilang pasabugin, haha!! Sa kabutihang palad, wala namang ganoon at kng mayroon man, ako na ang mavolunteer na papatay sa kanya, biro lang. >:))

Sublit bilang isang Kristiyano, hindi sapat na batayan ang panglabas na kaanyuan bilang isang huwaran o tularan ang isang tao. Ang dapat na sukatan ng kagwapuhan ng isang lalaki ay kapag buong puso siyang naniniwala sa Diyos at masunurin at malugod siyang alagad ng Diyos. Ang standards ng tao ay madaling hanapan ng pagkakamali subalit ang standards ng Diyos ay perpekto at walang kapantay. :)

For her birthday! :))

One time I had a conversation with my friend, I told her that I wish I have a fair (mestizo) complexion. She asked me why. I answered that when you have a fair complexion, you would look handsome and attractive to women.

Her reply was an eye opener to me and yet an awful truth. She said that people nowadays, the youth, our current generation are too shallow. Teens nowadays are too shallow in choosing their standards in having a relationship with someone. They prefer to set their standards solely on physical attributes without giving regards to what is inside a person's heart and mind. Yeah, she's right. Teens nowadays just "fall" to someone with good looking appearance even though in the first place, they don't really understand what it means to "fall to someone".

Even though this conversation was happened long ago, I still can't forget it. Thanks to her my ignorance was decreased. It was a great eye opener. I made this post as a gift in her birthday. Anyway, thank Ai for the eye openener. Happy Birhday! :))

P.S. and because today is your birthday, you must check the grammar and punctuation in my Birthday note to you. ^^V

It was a success.

Simula nang mag third year college ako, may subject kami na Clinical Chemistry (BS Med.Tech po ako) at isa sa mga skill na dapat naming i-train ay ang pag-extract ng blood. First few tries puro fail ang kuha ko. Isang beses na nangyari, graded iyon at semi-failed ang nagawa ko, hindi ako fully nakapag-extract ng blood. 

Kinalaunan sa ibang araw, nalungkot, nafrustrate ako. Hindi ko magawa, hindi ko kaya. Noong mga panahong iyon, na pressured ako. Kailangan kong maka-extract ng blood kasi requirement, kasi may grade, kasi peer pressure. Sobrang nadepress ako noong mga oras na iyon.

Pero noong mamulat ako, nagdasal ako, sabi ko para kay Lord ang gagawin kong ito. Wala na akong pakialam kung hindi man ako pumasa sa practical sa school, kung hindi man nila makita na nagawa ko. Ang sa akin lang, mahalaga, magwa ko ito para kay Lord to give Him the glory. Iyon na ang naging mind set ko nitong last few days at sa awa ng Diyos, nagawa kong makapag extract ng blood. :D TO GOD BE THE GLORY! ^^

QUIZZES NG MAJORS

ito ung feeling na gusto mo nang mag-mental breakdown sa sobrang dami ng pinapaaral

iyong tipo na parang kulang ang isang araw na pagitan sa susunod na klase para makapagreview dahil quiz next meeting

ito iyong feeling na sana wala iyong professor mo o busy siya, o may seminar o kung ano mang rason para hindi kayo mag quiz

iyong feeling na system overlaod na pero kalahati pa lang natatapos mo

iyong feeling bitin ang oras at panahon

nakakabaliw, ang bigat dre, haha!!

Tae ang drama

Kaninang pag-uwi ko, humarap ako sa salamin. Matagal. Tinitignan ko ang sarili ko kung may itsura nga ba talaga ako. Hindi ko alam. Kaya ko lang ayusin ang buhok ko para magmukhang presentable pero kahit maayos man ito, hindi pa rin magbabago na tan ang kulay ko. Kung naging medyo maputi lang din ako.. sana kahit papaano masasabi ko na ring gwapo ako.

Tae ang drama, amp! Haha!

Si Boy Badtrip at Ang Pulpol na Bus Driver

Kararating ko lang ng bahay ng mga bandang 4:40 sa relo ko. Nabadtrip ako sa byahe sa bus pauwi, as in badtrip na halos naapektuhan na iyong kabuuhan ng byahe ko pauwi.

Sa may Rizal Park (kahabaan ng Taft Avenue) ako sumasakay ng bus pauwi ng Cavite. Pagtawid ko mula sa kanto ng Sta. Isabel College may bus na agad na byaheng Cavitex ang nandoon. Buti na lang traffic kaya nahabol ko pang sakyan. Stan Liner ang nasakyan ko pero puro tadtad ng ads kaya hindi ko napansin agad ang body number. Ayoko naman nang mag-abang ng iba pang bus dahil matagal at iyon na ang nandoon.

Tanggap ko na ang traffic sa kahabaan ng Taft Avenue lalo na hanggang bago makatawid ng kanto ng Pedro Gil. Sa may bandang kahabaan ng PGH na iyong bus na sinasakyan ko at mabagal na umaandar para makapagsakay ng mga pasahero sa gilid-gilid dahil halos wala pa sa 1/4 kaming pasahero. Maya-maya may dumaan na Ariel Express (opt. by St. Anthony of Padua) na halos wala ding gaanong laman at hindi na ito tumabi para magsakay dahil alam naman na may kakumpitensya-iyong sinakyan ko. Malamang dumiretso na iyon ng Baclaran para doon na magpuno. Potek medyo nainis na ako kasi naunahan pa kami ng bus na iyon (base sa experience ko, ang mga driver ng bus ng Saint Anthony hindi gaanong nagbababad sa kaaabang ng pasahero) at doon ko lang naalala na iyong sinasakyan kong bus kanina ay iyong dati kong nakita na ang hilig magbabad para mag-abang ng pasahero. Bwiset! As in usad pagong talaga kami bago pa man makatawid ng kanto ng Pedro Gil ung bus. Eto pa, tang-inis talaga, 2 stop na ang inabot namin sa kanto bago pa naisipan nung pulpol na driver nung bus na iyon na umusad na. Nakalampas man ng Pedro Gil, takte, byaheng pagong pa rin ang ginagawa. Inabutan na naman kami ng stop sa sumunod na kanto. Bago pa mag-go may Saulog naman na nauna sa amin. Potek talaga, 2 bus na ang nakalampas sa amin hindi pa rin nagmamadali iyong driver noong bus na sinakyan ko, takte kainis!

Ang malupit pa, sinuyod na lahat ng kanto ng byahe sa Maynila, nagbabad pa sa kanto ng Quirino. Talaga naman, tang-inis! Wala namang sumakay, bwiset! Kung hindi ba naman isa't kalahating tanga, sa sobrang kabagalan niya, naunahan na siya sa pasahero ng mga naunang perhong byaheng bus. Bobo. Noong naisipan na umusad, gusto ko na ngang sabihinsa driver, "boss baka gusto mo pang bagalan, nakakahiya naman sa iyo eh"?!! Paglabas pa lang ng Quirino Avenue doon pa lang naisipan nung driver na medyo bilisan naman ang pagpapatakbo ng bus. Kupal na kupad pa, tang-inis talaga.

Ngayon nadala na ako, sa susunod hindi na ako sasakay sa bus na iyon kahit na mauna pa siya sa ibang bus dahil ang sobrang kupad naman. Malamang mauunahan pa iyong ng ibang bus sa sobrang pagiging bakaw sa pasahero. Malamang iyong driver ang kupal kung bakit mabagal ang bus, potek. Sa sobrang inis ko kanina, naisip ko na lahat ng driver ng Stan Liner na bus bakaw sa pasahero. Mga makukupad. Iba pa rin talaga kapag Ariel Express at Saulog ang sinakyan eh.. Hindi na ako uulit sasakay ng Stan Liner 1003 na 'yan. Ubod na ng bagal, ubod pa ng bakaw sa pasahero ng driver. May plate number ito ng UVL 973 at bumabyahe ito ng Naic, ubod pa ng tad-tad ng ads.

Just around the corner of my head

Sometimes I would like to quit, I would like to give up. Life's hard, as always. Boulders and boulders of challenges are always present in everyday life. But then I've realized that these boulders are God's way of saying that we're humans and we must rely on Him to help us smash those boulders in our way.
It's more than positive thinking, it is called FAITH.
I know to myself that lately I've been dwelling in the useless ideas and worrying much in the pointless things. I've never been considering holding on to my FAITH which is basically much more important than what I've been thinking negatively. It's funny that what I believe that the simple answer to my worries is just authentic FAITH, I've only placed it behind my mind without considering it.. it's shameful though.
And now that I know where I would run and return to and what to hold on despite the barricade of problems ahead, I will be able to smile and face it all with confidence.

GOD BLESS US ALL! :)

Panibagong Yugto

Kinakabahan ako. May pasok na ako bukas, ay mali mamaya na pala, madaling araw na kasi eh. Kaninang mga bandang pagitan ng 10 ng gabi hanggang 12 ng madaling araw, hindi ako makatulog at hindi ako mapakali. Excited ba ako o kinakabahan sa pagpasok ko. Hindi ko alam kung anong lamang pero panigurado, naghahalo silang dalawa. Irregular 3rd year na ako pagpasok ko subalit kahit irregular

The Gift of Present

Lately I've been thinking a lot about the events that may happen in the first day of my class as a third year college. June 13 is our first day and as the days go by, I can't stop thinking what will we do in the first day. And as the first day of class is getting near, I'm getting more and more nervous each day that pass. Sometimes even before I sleep, that would be the last thing that will be registered in my mind. Luckily I didn't dreamed about it.

But then I realized, I'm stressing myself too much of the things that haven't happened yet. I'm thinking too much of the future even that no one knows what the future have or even if we will be able to reach what the future beholds. I realized that it's all right to plan for the future but never forget to enjoy the present or what we have today. Life's too short to think of the things about the future without enjoying what we currently have. One day, we will all die but it would be a huge regret that we didn't relish the moments of the things we had until the very last breath of our life.

The Bible also shows many verses telling us not to worry about tomorrow or the future.

Matthew 6:25-27

New Living Translation (NLT)

²⁵ “That is why I tell you not to worry about everyday life—whether you have enough food and drink, or enough clothes to wear. Isn’t life more than food, and your body more than clothing? ²⁶ Look at the birds. They don’t plant or harvest or store food in barns, for your heavenly Father feeds them. And aren’t you far more valuable to him than they are? ²⁷ Can all your worries add a single moment to your life?

Luke 12:25

New Living Translation (NLT)

²⁵ Can all your worries add a single moment to your life?

Matthew 6:34

New Living Translation (NLT)

³⁴ “So don’t worry about tomorrow, for tomorrow will bring its own worries. Today’s trouble is enough for today.

Therefore the Bible concludes that we must not worry about the future for today's troubles are enough for us to handle. Besides we are always blessed everyday with more than the things we worry. We only tend to focus in the things that haven't happened yet. And lastly, the Lord God, Jesus Christ and the Holy Spirit is always with us everyday so we don't have to worry too much or about anything.

It's only ironic in my side that more often than not, obviously I tend to worry too much and I also lack faith in everyday's life. I'm ashamed that I know the facts and truth and yet I still hold on to the pointless ideas and emotions that cling in my brain and in my heart. Now what's important is to learn by heart and by mind that we have always enough worries and more blessings for everyday, enjoy the gift of life, and take faith for nothing is impossible to those who believe. :)

Junior

Jun 13, first day of school bilang isang irregular 3rd year student. Irregular kasi mayroon pa akong mga pang 2nd year subjects na kinukuha. Kung itatanong mo pa kung bakit ako naging irregular, mahabang kwento pa iyon. 

Pero sa school namin, lalo na sa college namin, uso na ang umuulit ng subjects na binibigay per sem. Syempre bumabagsak pero hindi ibig sabihin noon, tanga lahat ng estudyante. Sadyang may mga professor lang talaga na ang hilig makipagkita sa mga estudyante niya sa susunod na semester. Maraming kwento, maraming spekulasyon, maraming hinala, maraming sabi-sabi tungkol sa 3rd year life ng college namin. Subalit ayokong manghusga agad nang hindi ko pa nasusubukan o nalalaman talaga. Mapalad iyong mga wagas na matalino at tunay na masipag sa college namin, sila iyong mga hindi na umuulit ng mga binigay na subjects at ibig sabihin wala silang bagsak. 

Ako bilang incoming irregular 3rd year(first timer) ng college namin, marami na akong nasaksihan at narinig na matatalino at magagaling sa klase na umuulit/bumabagsak sa mga 3rd year subjects namin. Bilang pag-iingat ko na rin dahil syempre ayokong umulit ng subjects at lalong ayokong magkaroon ng hindi magandang records sa grades, kailangan ko ng matinding sakripisyo.

Seryosong bagay ang pagsasakripisyo. Kung kailangan kong isakripisyo ang oras kasama ang mga kaibigan ko at sa paglilibang, gagawin ko matawid ko lang ng maayos ang mahirap na 3rd year life namin. Mahirap-halos lahat naman ng estudyante napapalaban kapag majors na eh.. pero sa kaso ng college namin, iba talaga. Hindi mo masasabi takbo ng utak ng mga professor namin subalit gaya nga ng sinabi ko kanina, ayokong mang-husga kung hindi ko pa naman nararanasan.

Malamang maraming masasaktan, maninibago at magbabago pero kailangan ko muna talagang magtiis, magtyaga, at magsipag sa mga majors ko. Sabi ng iba kumuha daw ng inspirsyon sa pag-aaral para lalong ganahan at lalong sumipag, ang sa akin lang, kailangan ko lang ng panahon na makapag-focus sa mahirap na parte ng pag-aaral ko sa pamamagitan ng pagsasakripisyo. Alam kong mahirap para sa lahat at hindi madaling tanggapin, pero alam kong kapalit naman ng konting sakripisyo ay mas mahabang nakagiginhawang paglalakbay para sa mga susunod na semester ng pag-aaral.

Kojie =)

Mayroon kaming aso, halong Japanese Spitz at Pomeranian. Nabili namin siya sa isang online buy & sell store mula sa magkapatid na Filipino-Chinese. Ang pangalan niya ay Kojie.

Ang Pag-Ibig.. sabi ko

Gusto ni babae gwapo (maputi/mestizo, chinito), mayaman, maganda ang katawan, athletic pero dapat marunong sa buhay, mabait, caring, thoughtful, masipag, matalino, magalang at mapagmahal. Ang mga babae likas na naghahanap ng hindi matatagpuan, NAGHAHANAP NG GUNI-GUNI. Konti lang gusto ni lalake, babeng maganda (maputi at makinis) mula ulo hanggang paa, mula buto hanggang balat. Hindi niya major concern kung marunong ba sa buhay si babae, kung masipag, magalang, praktikal, malinis, at matalino. Huwag na tayong magpaka-impokrito sa katotohanan. IYAN ANG GUSTO NG TIPIKAL NA LALAKE NGAYON.

Hindi ko inaasahan

Mayroon akong kaibigan na mag-dedebut sa May 29, 2012. Isa ako sa mga 18 na espesyal na imbitado sa kaarawan niya kaya naman, mayroon kaming pagsasanay para sa production number namin (ayaw niya kasi ng kutilyon style). At dahil ayaw niya ng kutilyon, iba ang style na gagawin niya, ang plano niya hip-hop style ang 18 dances niya, o diba lupet?!

Kusa

Ang title. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko bakit iyon ang naisip ko. One thing for sure, nandito ulit ang spontaneity of thoughts kaya sinusulit ko muna.

Dapat magliligpit ako ngayon. Maglilipat ng gamit sa isa kong bag dahil nasira ang bago kong biling bag. Kabago-bago nasira. Pero andito ako ngayon nagttype ng gusto ko lang ibahagi. So ayun nga, nasira. Kanina pa ako maraming nililigpit, patayo-tayo, payuko-yuko at kumikilos. Ngayon bigla kong naalala na kailangan kong magpalit ng bag dahil nasira iyong bag ko. Kailangan ko na namang kumilos at kunin ang mga bagay na kailangan ko.

Paano kung ang mga bagay ng nais mo ay nauutusan mong lumapit sa iyo? Paano kung ang mga bagay na kailangan mo ay hindi mo na kailangang pagpaguran? Paano kung sasambitin mo lamang ang pangkaraniwang pangngalan ng bagay na kailangan mo ay nandiyan na sa iyo?

Kung ganoon man ang mangyyari, tiyak naman na magiging batugan ang lahat ng tao. Oo malaking advantage kapag ganoon ang nangyari pero marami din namang consequences. Iba pa rin kapag ang mga bagay-bagay na ninanais at hinahangad mo ay bunga ng iyong pagsisikap at paghihirap. Kapalit man ay ang iyong pagod subalit na tiyak na maipagmamalaki mong sa iyo iyon at sikap at lakas mo ang ginamit sa pagkamit ng naturang bagay na iyon.

Hindi rin pala malayo

Binigyan kami ng mahabang assignments ng professor namin sa pamamagitan ng paperworks noong Wednesday (05-16-12) dahil may seminar siya ng 2 days (th-fri). Ipapasa daw namin ito sa monday. Ubod naman ng dami at haba ang mga pinagawa niya sa amin. Lumabas na mayroon kaming apat na araw, mula huwebes hanggang linggo para gawin ang tambak naming gawain. Dumaan ang biyernes at sabado, wala akong natapos sa lahat ng binigay niya. Linggo na lang ang natitira kaya talagang sinagad ko na at alam ko namang mauuwi sa cramming at procrastination ang mga paperworks ko, haha!

Dumaan ang linggo ng umaga at tanghali, hindi ko pa rin natatapos (ang tibay). Alam kong gabi na lang ang natitira sa akin para tapusin ang lahat ng iyon at alam kong babaran na naman sa pagpupuyat ang gagawin ko. Subalit sa pagdaan ng biyernes, sabado, at linggo ng umaga't tanghali, napansin kong puro bibig lang ang ginagamit ko sa paggawa ng mga paperworks ko. Puro reklamo, puro daing, puro pahinga. Pero noong ginagawa ko iyon ng gabi, hindi ko akalain sa sarili kong mabilis ko iyong nakalahati at hindi ko rin akalaing magagawa ko iyon.

Madalas pinangungunahan ng bibig ang isipan sa pagtapos ng mga gawain. Gaya ng nangyari sa akin, dumaan ang dalawa't kalahating araw na puro ako reklamo sa mga paperworks ko pero kung tutuusin, kaya palang gawin iyon ng maayos basta't tatahimik muna ang bibig at hahayaang gumawa ang isipan. Madalas pa, sa una sasabihin natin mahirap buuhin, tapusin o gawin ang mga bagay-bagay subalit kung pipigilan natin ang bibig at hahayaang magtrabaho ang isipan, tiyak na maisasakatuparan ang mga dapat gawin at tapusin. :)

Mighty Bond

Magaspang?
Makasarili?
Sarado?
Nagpapanggap?

Siguro hindi lang talaga gustong gawin. Tinatamad. Hindi, hindi lang ganoon kasimple iyon. Tiyak na marami pang ibang mas konkretong mga sagot at paglilinaw ang nagkukubli sa naguguluhang isipan. Subalit bakit mayroong takot sa pagsabi ng katotohanan at paglilinaw gayong wala namang balak na pagsabihan? Tiyak na hindi malinaw ang lahat.

Subalit kahit basag na salamin man ang tingnan, ibinabalik pa rin nito ang dapat ibalik. Hindi naman binabaliwala ang ganoong katotohanan subalit pinangungunahan ng nalason na dibdib ang isipan. Inaalipin nito kung ano ang dapat na katuwang sa mga bagay-bagay. Hindi pa rin malinaw ang lahat at nakabusal pa rin ang isipan. Matagal na itong gustong sumigaw subalit pigil at tikom ang bibig. Sadyang humanap lamang ng paraan upang kahit papaano ay maisiwalat ang katotohanan:

.Hindi lahat ng plano at mga mungkahi sa isang pangkat ng tao ay napag-uukulan ng atensyon.

.Tiyak na ang bawat isang suhestiyon ay para sa ikaaangat o ikabubuti ng nagsambit ng mungkahi.

.Walang isang mungkahi na kung saan makikinabang ang lahat. 

Subalit ang ibang nais sambitin ng bihag na isipan ay hindi na lubos na mahalaga at sa halip ay mga hinaing na lamang.

.Mahirap humarap sa isang laban kung saan halos ang lahat ay nakapagsanay na nang mabuti at ang isa'y bagong miyembro lamang.

.Hindi lahat nang nagtutungo sa giyera ay makikipagdigmaan para sa kanilang ipinaglalaban, ang iba ay labag sa kalooban.

.Ang tagumpay ng isang pangkat ay hindi lamang nasusukat sa husay sa pag-eensayo, dapat ding bigyang pansin  ang kasiyahan ng bawat kasapi sa paraan ng pag-abot sa tagumpay.

Sa huli, naisiwalat man ang katotohanan, bihag pa rin ng nalason na dibdib ang isipan at tiyak na nilagyan ng piring upang lalong mabulag sa katotohanan. Inaasahan din naman ng bihag na maaaring humantong sa pagkabulag at pag-iwas, o mas malala pa ang paglisan matapos maisiwalat an katotohanan.

Ano't ano pa man, ang isipan ay dinidiktahan pa rin ng nalason na dibdib at hangga't walang katiyakan ang mga bagay-bagay, tiyak na ikukubli nito ang isipan sa mga bagay na magbibigay paglilinaw sa lahat.

Random?

As I look in the home screen of my phone, I saw the analog clock widget and it's 5 minutes before midnight. Whew, life's so fast. Tomorrow it's monday again, and a few sleeps and wake-ups, it will be another monday again. If you will not pay attention to the pace of time, you'll definitely be left behind. 

Just like now, I'll have a midterm exam tomorrow at 7 am but here I am instead of doing other things prior to my exam tomorrow, I am busy typing these random thoughts in my mind. 

Kinda weird but maybe some portion of my mind just want to tell something.. I don't know. It's definitely random. Maybe it really wants to say something but it doesn't speak, or it doesn't talk. I don't know. 

Right now I don't care if the grammar or punctuation is correct, I just let the spontaneity of thoughts flow. Cause once it's interrupted, the spontaneity will definitely end. It happened to me before and it ended up saving my post without the further excitement to tell and share.
(",)

Anyway, enough of this. Gotta go, gotta review, gotta sleep. I don't know. Good night!

And oh, by the way, it's 2 minutes before midnight in my phone when I last saw it. Once again, good night!

kuryos lang talaga

Mahigit isang taon na rin ang lumipas nang nahiligan ko ang pagtingin sa mga litrato at aktwal na bus sa Pilipinas. Naaantig ako sa mga ito dahil ito ang pinakamalaking pampublikong transportasyon sa lupa. Ang paghanga ko ay nauwi sa pagiging curious kung paano nga ba ito binubuo o ginagawa mula sa pinakamalaki hanggang sa pinakamaliit na bahagi at detalye nito. Nahihiwagaan ako kung paano ito nabuo mula sa mga pinagsama-samang bahagi hanggang sa isang finished product. 

Subalit wala akong kakayahan na gumawa ng sarili kong bus at lubos na kulang na kulang ang aking kaalaman sa mga ito. Kaya naman gusto kong malaman ang mga bahagi nito at kung paano ito binubuo kahit mga ideya man lang. Tumitingin na lamang ako sa internet at mga conversation ng mga bus enthusiasts dahil kahit papaano, kahit kaunti ay natututo ako sa mga pinag-uusapan nila. Bukod pa doon, marami pa akong gustong malaman tungkol sa paggawa ng bus at mga bus sa Pilipinas. Kung mabibigyan ako ng pagkakataon na magpunta sa pagawaan o compound ng bus gaya ng Santarosa Motorworks, Inc., lubos kong ikatutuwa iyon at tiyak na hinding-hindi ko malilimutan iyon. =D

(parang paulit-ulit na iyong sinasabi ko?)

Labo-labo

Pahina nang pahina. Hindi na kasing liwanag gaya ng dati. Sino ba ang mag-aakala na aabot sa ganoon. Kaya pa kaya ang isang malaking kwarto? Tatagal pa kaya ito o maaupos din ang munting liwanag na nalalabi? Makayanan pa kaya nito pagdaan ng malakas na ihip ng hangin? Walang kasiguruhan pero nakasalalay mismo sa sarili ang tagal ng liwanag nito.

Subalit ano nang mangyayari kung pati ang munting liwanag ay maglaho na? Mahanap pa kaya ang gusot na papel sa loob ng silid? Maging kaaya-aya pa kayang tingnan at sulatan ang munting papel kahit na mayroong gusot? Subalit kahit lagyan ng pandikit, hindi na maibabalik ang dating malinis at maayos na anyo nito. May tagpi, may tahi, may tupi, may gusot, may lukot. Hindi ito gaya ng tela na kapag dinaanan ng plantsa ay magiging maayos muli. Itatapon na kaya ito o gagawan ng paraan para muling mapakinabangan?

At kung sakaling mapakinabangan man, magiging maayos pa kaya ito sa lahat ng klase ng panulat? Makakasalamuha ba ng lahat ng uri ng panulat ang papel na ito? Tiyak na may malinaw  at mayroon ding malabo, at mayroon ding hindi na talaga uubra dito. Mababasa pa ba ang nilalaman o hindi na pag-uukulan ng panahon? Maging katanggap tanggap pa kaya ang ito?

Walang kasiguruhan. Walang katiyakan. Magkakaroon lamang ng katiyakan kung susubukan ang mga tanong na naglalaro sa laman.

random? na naman

hindi ko alam subalit parang may pinaghuhugutan
hindi ko alam pero parang ayaw ko na

parang unti-unti na akong nawawalan ng interes
parang unti-unti na akong nagsasawa..

hindi ko alam..
sana pansamanatala lang ito..

Longcut

Pauwi na ako kanina at sa tantiya ko, mga bandang 2:20 pm ay nasa Rizal Park na ako nag-aabang ng bus pauwi sa amin. Maya-maya may isa akong ka-batchmate noong high school na nag-aabang na rin ng bus at alam kong pareho kami ng byahe na sasakyan pero hindi ko siya pinapansin kasi hindi naman kami personal na magkakilala. Napansin ko ang tagal ng bus na byaheng Cavitex. Maya-maya ay may dumating at sa malayo pa lang ay tanaw ko nang standing na agad iyon. Nakita ko sumakay siya, nagpaiwan ako at muling naghintay ng bus dahil ayokong tumayo mula Lawton pa lang. Lang'ya pagsilip ko ng relo ko, 2 minuto na lang mag-aalas tres; halos 40 minutos na pala akong nag-aabang ng bus. May bus na byaheng Dasma doon (Cavite Batangas Transport Service 8355; nalaman ko sa ticket ko) at nag-aabang ng pasahero kaya napilitan na akong sumakay; napilitan na ako na sa Imus na lang bababa.

Sa sobrang curious ko din kung bakit walang bus na bumabyahe papuntang Cavite, tinanong ko iyong driver. Nalaman ko na binawasan na naman ang volume ng bus na pumapasok ng Lawton. Ang nadali dito ay ang mga bus na galing sa amin, sa Cavite. Nilimitahan ang byahe ng mga bus na galing sa amin (parehong galing ng Tagaytay at galing ng Ternate) hanggang sa Buendia lamang sila kahit na dapat ay Lawton ang byahe. Baka by June naman daw ay ibabalik na nila ang mga byaheng Dasma-Lawton at Ternate-Lawton na mga buses. Wala namang kasiguruhan iyong mga nalaman kong impormasyon mula sa driver, pero sana pahintulutan na agad nila sa madaling panahon at huwag nang hintayin ang June upang ang mga bus na galing ng Cavite ay muling makapasok ng Lawton. Ito ay para sa ikabubuti ng mga Caviteño at para na rin sa aming mga estudyante na nag-susummer class. xD

P.S. Tinamad na akong idetalye ng maigi iyong byahe ko pauwi; naputol na iyong momentum kasi naghapunan kami ^^V

IMBAha

Thursday, April 26, 2012, paalis ako sa bahay namin pasikat pa lang ang araw. Lagi ko kasing tinitingnan ang langit bago ako lumayo ng bahay namin para makita ko kung uulan o hindi. Kung sakaling uulan, makakabalik pa ako ng bahay para kunin ang payong ko (dahil tamad akong magdala ng payong ngayong summer) o kung hindi naman, didiretso na ako papasok ng skwelahan. Standing sa bus, hindi na bago sa akin iyon. Pagdating sa Baclaran, nakaupo na ako at naisipan kong umidlip. Nagising ako sa may kahabaan na ng Taft Avenue. Napansin ko, may mga patak na ng ulan sa bus, hindi ko gaanong pinansin iyon dahil baka hanggang ambon lang, pero sa loob ko nakaramdam na ako ng kaba kasi wala akong dalang payong at ayokong mabasa, lalo na't papasok pa lang ako ng skwelahan.

Nakakaloko

Ang hirap mag-adjust.. lalo na kapag alam mong ang mahal mo..... umutot sa loob ng FX, haha! >:))


Seryoso na 'to, bilang isang estudyante, ang hirap mag-adjust mula sa pahinga mode papunta sa zombie mode kapag may pasok na ulit. Summer tapos may pasok? Oo, may pasok ako kasi may summer class ako, hindi dahil bagsak ako kundi dahil gusto kung mag-advance. Ang iba kasi iniisip na bagsak ang isang estudyante kapag nakarinig nang balita na mag-susummer class na kung tutuusin hindi naman sa lahat ng pagkakataon ay ganoon.
Magsisimula ang summer term ko sa April 18, 2012 (Wednesday) hanggang May 25, 2012 (Friday). At kahit na isang araw na lang ang pagitan bago ako pumasok muli at maging estudyante na naman, hindi pa ako naghahanda ng kahit ano o kung ano man, as in walang pang paghahanda. Pero ang pinakamahirap gawin ay nag pag-aadjust. Halos lahat naman ng estudyante nag-aadjust kapag galing sa mahabang bakasyon pabalik sa kalbaryo ng pagpasok sa paaralan, pero para sa akin at bilang isang college student, ibang antas ng pag-aadjust na naman ang ibabalik namin mula sa pagpapahinga. Kung alam niyo lang kung gaano nakakapagod ang maging college student, haha! Pero sobrang sulit naman kapag nakapagtapos na, talagang determinasyon, sipag, tyaga at higit sa lahat, tiwala, at pananampalataya ang magdadala sa iyo sa tagumpay. :)

Now it makes sense :)

Madalas naiingit ako sa mga taong halos complete package na (gwapo, matangkad, matalino, mabait, mapagkumbaba, mestiso, athletic, talented). Sila kasi iyong halos laging napapansin at laging nabibigyan ng atensyon. Madalas sila pa iyong habulin ng mga babae. Sila din kasi iyon madalas lapitin ng tao at lumalabas na sila na iyong parang superman).

Dapat ang ipapaskil ko lang dito ay kug gaano ako ka-bitter sa ganyan, pero may bigla akong naalala. "Maaaring halos kumpletos rekados na sila pero kung hindi si God at si Jesus ang naghahari sa puso nila, hindi ko sila dapat ka-inggitan o hangaan". 

Bilang isang Kristiyano, lahat ng tinatamasang biyaya ngayon ay galing sa Kanya kaya dapat ang lahat ng "credits" ay sa Kanya din. Ang Diyos ang nagbigay sa atin ng certain at unique features natin individually at siya lang ang tanging nakakaalam ng perfect set ng features na iyon. Ngayon kung ang isang tao ay nabiyayaan ng halos pagiging complete package na katangian, dapat niyang ipagpasalamat iyon sa Kanya at huwag nitong palalabasin na magaling siya bilang siya lamang. Ang tao, madali lamang maglaho sa lupa pero ang Diyos ay nananatiling buhay magpakailanman.

Sa halip, dapat hangaan at tularan ang mga tao (lalo na ang mga kabataan) na naka-focus ang mindset sa pagpupuri kay Jesus Christ. Sa aking pananaw, sila iyong tipo ng tao na sobrang ipinagpapasalamat nila ang lahat ng mayroon sila kay Jesus at sa kung sino sila ngayon. They do not create credits for themselves, instead they glorify God for all the blessings they have in their life. Alam nilang gifted sila ng characteristics pero higit pa ang pasasalamat nila sa Panginoon dahil sa mayroon sila. Sila ang tunay na astig at tunay na huwaran. :)

Man may have all the riches, wealth, power, and fame in the world but man are nothing without God.

P.S. Huwag ko sanang makalimutan ang tungkol dito. :P

Kabataang Pinoy

Nakakalokong isipin na sa panahon ngayon, halos karamihan ng kabataan gaya ko ay umiikot na lang ang mundo sa mga social networking sites at mga games. Kabilang  rin ako sa kanila sapagkat aminin ko man o hindi, dumaan din ako sa ganyan.

Napansin ko kasi kanina na habang gumagamit ako ng Twitter, talaga namang kung ano ang pinaka-"talk of the town" ang siya ring lalabas sa mga top trending tweets. Mabilis ang transition at pagpapalit-palit ng mga ito na nagpapakitang aktibo ang mga kabataan sa pagpapalitan ng kung ano-anong ideya, opinyon at usapan sa pamamagitan ng social networking site na iyon.

Gayon din ang Facebook. Halos lahat na ng Pilipino lalo na ang mga kabataan ngayon ay may Facebook page na (add kita. biro lang :)). May mga pagkakataong gumagawa ng multiple accounts pero iisa lang naman may-ari, mayroon ding fan-page, mayroon ding kung anong posers, haters, at kung ano-ano pang pwedeng gawin sa Facebook. Marami pa, marami pang ibang trip ang mga kabataang pinoy ngayon sa pamamagitan ng social networking site, hindi ko lang alam kung ano pa ang mga ito.

Isa pa sa mga kina-"aadikan" ng mga kabataang pinoy ang online games, WLAN games at kung ano-ano pang laro na pwedeng pag-ubusan ng panahon. Madalas kasama nila ang mga kaibigan nila sa paglalaro para nga naman mas enjoy. Mayroon din naman na Facebook games lang ang hilig pero wagas naman magbabad sa mga ito gaya ng kapatid ko na adik sa Tetris.

Pero naisip ko, kaya ko rin palang pigilan ang adiksyon ko sa mga games. Dati rin akong adik sa online MMORPG games na halos mula sa pagdilat ng mata hanggang sa bago matulog sa madaling araw, iyon ang kaharap ko. Subalit na-"overcome" ko iyon nang dumating ang panahon na nag-crash ang game na nilalaro ko sa pc ko sa hindi malamang kadahilanan. Ilang araw din akong naghirap dala ng adiksyon ko. Subalit sa katagalan, naglaho din ang adiksyon at ang pagnanasa ko sa mga online games at na-divert ko naman ang oras, panahon at atensyon ko sa paggawa ng ibang mga bagay. Sa ngayon, paminsan-minsan na lang ako naglalaro sa Facebook at ang pinaka-gamit ko na lang dito ay ang pakikipag-usap sa mga kaibigan kong malayo sa akin.

Subalit naisip ko kanina, kapag hinayaan mong mawaldas o maubos ang oras mo sa mga nabanggit sa itaas, lalabas na sila na ang may hawak sa iyo at kontrolado na nila ang oras at panahon mo. Hindi ko naman balak na hamakin ang mga gawain ng mga kabataan ngayon dahil iyon ang pinili nilang gawin sa buhay nila, ang sa akin lang sana huwag natin hayaang kainin tayo nito at umabot sa puntong hindi na natin kilala ang sarili natin.

Lahat po ng sinabi ko ay mga opinyon ko lamang. Kung medyo na-offend man po kayo, ako na po ang humihingi ng pasintabi. Nagbabahagi lamang po ako ng aking saloobin. Maraming salamat. :)

compiled learned thoughts

• Life is always in a fast paced mode. 
• Things here on earth are uncertain. Time and changes doesn't wait. 
• Take chances whenever there are but never regret when you've taken one or some. 
• It is our choice that creates the results so choose wisely.

• When you close you're eyes, everything has changed the moment you wake up. 
• Treat the problems as challenges. 
• Suicide must never be an option. 
• Don't look how far you have to go but look how far you've reached. 
• Treat every situation as stepping stone to grow and to be mature. 

• Value every person who care for you for they are more precious that material treasures but do not curse the people who dislike you. 
• Love your parents because you can't have another unique set of them. 
• Cherish every moments you have with your friends. 
• When you give your heart to someone, be sure it is final. 
• Pictures will be the greatest living visual souvenir of the memories you have.

• I almost forgot, there's only one you. It's normal to be jealous but never underestimate what you have within yourself.

Enjoy life the way it is. Enjoy both the ease and hardships. Remember, you have only one of that so have the most of it.

GOD IS LOVE: Ten Commandments - Layman Style

GOD IS LOVE: Ten Commandments - Layman Style: Someone has written these beautiful words. Must read and try to understand the deep meaning of it.  They are like the ten commandments to f...

Holy Week post

.Thank you Lord for always giving me time - 24 hours a day, 7 days a week, 365 days in a year, to enjoy life and all the blessings we deserve.
.Sorry that I always think about myself; if I only think how to spend my time everyday to enjoy my personal happiness without even thinking to thank You.
.Sorry that I lavish myself with the earthly pleasures.
.Sorry that I couldn't keep my promises to You just like what I always say in my prayers.
.Sorry that I do not pray on purpose, thinking about the sins that I have done the whole day.
.Sorry that I forget to go to Your house to praise You.
.Sorry that I keep records of wrongs from the people around me.
.Sorry that I have a hardened heart; a heart of pride.
.Sorry that most of the time I forget about You.
.Today, I don't want to ask anything from You anymore. I would just let the things happen the way, the time, the place, and the purpose You want it to be. I would just let the faith and trust to you grow from me through time.
.In Jesus mighty name, Amen.

Ngayon lang ulit..

Kanina papauwi ako galing sa eskwelahan, mga bandang quarter to 7, ang nasakyan kong bus sa tapat ng Rizal Park ay Saulog Transit Inc. 71779. Plano kong matulog na sa kahabaan ng byahe kapag nasingil na ako ng pamasahe.
Pero bago at pagkatapos akong singilin ng pamasahe, kahit pilitin kong makatulog ay hindi ko magawa at dagdag pa dito ang masayahing driver at konduktor ng bus na iyon. Konti pa lang kaming mga pasahero noon bago pa man umabot ng CCP pero masaya ang kuwentuhan nung dalawa, kausap nga din nung driver iyong unang pares ng pasahero sa likod niya.. Napansin ko rin na kahit puno na iyong bus (lagi naman sa mga byaheng CAVITEX) sa bago pumasok ng Coastal Road, cool lang ang dalawa at nagagawa pa ring magbiruan pero hindi nawawala ang paggalang at pagrespeto nila sa mga pasahero nila.
Saludo ako sa dalawang iyon, ang galing nila, ang astig. Sana halos lahat ng mga bus driver at konduktor sa Pilipinas ganoon din. :D

Online Radio :)

One time I searched for the lyrics of the song "I Won't Give Up" by Jason Mraz and I chose the top result in Google. I saw what I was looking for when I've opened the top link in a new tab. On the top of it, I saw a mini music player and my curiosity whispers in me to open it, and so I did. A new tab was opened in my browser and it directed me to a new website. I was frightened that I might have opened a virus or a spam. I viewed the new tab and fortunately, I was lucky that it wasn't a spam or virus, and it played the music "I Won't Give Up."

So I returned to the lyrics tab to accompany the music while reading the lyrics. When the song ended, a new song played so I took a look to what was happened. To my amazement, the site that plays the music is an online radio. It plays the music of Jason Mraz (because I searched his song) and any songs of the same genre, but it doesn't only play his music but of any artists and genre you want. For example if you type Taylor Swift in their search box, it will play her songs and any songs which have the same genre as hers. 

The website is Jango. And now that I've discovered how the site works, I searched "Hillsong" and now I am tuned into their songs and other Christian musics. It's a great online radio suited for any artists and genre you want to listen. For further information about the site, you could proceed in there. :) Jango

86400

Araw-araw mayroon tayong 86400 seconds sa buhay natin. Kanya-kanya tayo ng paraan kung paano natin ito ginagamit sa buong maghapon. Madalas sinasayang lamang natin ito sa mga hindi gaanoon kahalagang bagay o sinasayang lamang natin ito. Masakit mang ainin pero totoo.

Sa araw-araw na binubuhay tayo ng Diyos, siya ang tagabigay ng 86400 na segundo sa atin. Nakakainis isipin na hindi natin ito ginagamit ng maigi para sa mga makaubluhang bagay. HIndi naman masamang gumamit ng kapiraso nito para sa pagpapahinga, subalit ang kadalasang nangyayari ay kapiraso na lang ang inilalaan natin para sa mga produktibo at kapaki-pakinabang na gawain. Sadyang nakakapanghinayang pero totoo.

Kung ang bawat 86400 sa buhay natin araw-araw ay mayroong checklist na ipapakita sa Diyos para maging basehan ng pagbibigay niya ulit ng panibagong ganoon, malamang marami na sa atin ang babagsak o baka hindi na muling mabigyan. Hindi ako excempted doon dahil madalas din akong ganoon, nakakainis lang dahil hindi ko talaga magamit ng maayos ang oras ko sa buong maghapon. Kung tutuusin, tao din naman ang nagpapahirap sa sarili niya, ika nga nila, disiplina ang problema.

Nakaka-inis, nakakapanghinayang subalit sadyang totoo. Mabuti na nga lang at mabuti ang Diyos na patuloy na nagbibigay sa atin ng bawat sandali na inilalagi natin dito sa lupa. Disiplina na lang ng tao ang kailangan kung paano niya gagamitin ng wasto ang bawat segundong ibinibigay sa kanya. Ang bawat segundong tumatakbo ay hinding-hindi na maibabalik kaya dapat talagang pahalagahan ng maigi ang oras sa buhay ng tao.

Team-Building

Naaalala ko pa noon kung paano niya hinawakan ang kamay ko para suportahan ako....

Bago pa lang ako sa kompanya, marami na kaming ginagawang team building doon. Subalit mayroong isang kakaibang team building ang nagpabago ng kinasanayan kong ganoon. Nagkaroon nang team building at na-assigned ako sa entertainment group dahil marunong akong maggitara. Tahimik lang ako at mahiyain, masipag din naman at marunong makisama pero mahiyain lang talaga. Tahimik lang akong nakatingin sa labas habang nakasakay sa loob ng coaster namin.

"Ok guys malapit na tayo sa Mt... kung saan gaganapin ang team building natin. Once again, I'm Lhean, you're team leader, have a nice day!"

Pagkatapos ko siyang mapakinggan, balik na ulit ako sa pagtanaw sa labas. Wala lang siya sa akin noon, hindi ko alintana kung sino siya pati ang pagkatao niya.

Halos 3 at kalahating araw din kami doon sa camp na iyon. Marami kaming pinagkaabalahan at mga activities na talagang nagpabuti ng pagsasamahan ng team namin. Sa katagalan naging malapit din ako sa mga teammates ko subalit ang hindi pa rin ako gaanong nakikipag-usap ay sa team leader namin. Hindi ko alam kung bakit, hindi ko alam.. Siguro, wala lang, siguro, hindi lang kami close talaga, siguro wala lang talaga kaming pag-uusapan.

Isa sa mga pinuntahan namin ay ang falls sa bundok na iyon. Nagkayayaan sila na lumangoy doon. Nagkusa na akong magpaiwan bilang bantay ng gamit namin subalit hindi iyon ang tunay kong motibo. Natrauma na kasi ako sa ganyan sa probinsya namin kaya ayoko nang umulit. Patuloy sila sa pag-eenjoy sa paglangoy habang ako naman tumutugtog ng gitara para hindi mainip.

"Excuse me, ano nga ulit name mo?"

"Ay kayo po pala ma'am. Marco po, marco po pangalan ko."

"Nako 'wag mo na akong tawaging ma'am, Lhean na lang. Wag ka na ring mag po, magkakaopisina rin naman tayo eh.. Tanong ko lang, bakit ayaw mong sumama doon sa falls? Tara ligo tayo."

"Hindi na po.. Ay este hindi na, ok lang ako dito. Mahirap na, baka mawalan pa tayo ng gamit."

"Wala namang mawawala diyan, tayo-tayo lang naman ang nandito eh.."

"Hindi na, ok lang ako dito, ienjoy niyo na iyong tubig, hehe.."

"Eh bakit nga ayaw mong sumama doon?"

"Wala lang, hehe.."

"Weh? Imposibleng wala lang.. Kung ayaw mong sumama doon, sasamahan na lang kita."

".....ienjoy niyo na lang iyong tubig doon oh, sayang minsan lang tayo makarating dito, hehe.."

"Iyon na nga eh, minsan na lang tayong magpunta dito, ayaw mo pang subukan. Pero bakit nga ba kasi ayaw mo?"

"Eh kasi.."

"Eh kasi ano?"

"Ganito kasi iyon.."

Kinuwento ko sa kanya ang mga pangyayari at natawa lang siya.

"Haha! Iyon na 'un? Tara na nga, akong bahala sa iyo."

Nang mga oras na iyon, hinawakan niya ang braso at kamay ko ng mahigpit. Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng kakaibang kamay na hindi ko pa naramdaman noon. Tumigil lang ako sa pampang ng tubig habang siya ay nakalusong na.

"Ang dami mong arte ah, halika na kasi.."

Tumayo lang ako at bahagyang umiling subalit hinila niya ang kamay ko at inalalayan ako papunta sa gitna ng bumabagsak na tubig sa falls. Hindi kami alintana ng mga teammates namin dahil sila ay abalang kumakain doon sa pwesto namin.

"Kita mo? Hehe.. Wala ka namang dapat ikatakot kasi mababaw lang 'to no tsaka kasama mo naman ako eh..

Napalingon ako sa kanya pero nagpanggap na hindi ko narinig ang mga sinabi niya..

"Ang ibig kong sabihin, kasama mo naman ako kaya hindi ka malulunod."

Ngumiti lamang ako pero alam kong may ibig sabihin ang mga sinabi niyang iyon.

Kuya at Ate

Sa buhay estudyante iba't ibang tao ang makikilala at makakasalamuha mo. Iba-iba ang pag-uugali ng bawat indibidwal na makakasalamuha mo, walang eksaktong magkapareho ika nga.

Isa na siguro sa mga klase ng tao na nahiwagaan ako at patuloy na nahihiwagaan ay ang mga taong "lumalaki ng paurong". Sila iyong mga taong kahit kasing edad mo na, parang naiwan ang pag-iisip sa pagkabata subalit dinala na lang ng edad ang katawan nila para umangkop ito sa kung ano at sino siya ngayon.  Kung ikaw ay kolehiyo na, mas nararapat naman yata na ang kilos at pag-uugali mo ay aangkop sa pagiging kolehiyo mo. Hindi ko naman lubusang hangad na manghamak, sadyang may mga ganoong tao lng talaga.

Minsan kasi kapag ang tao lumalaki ng paurong, nawawala ang pagiging edukado nila. Hindi ito nagpapakahulugan na nawawala ang mga inaral, sa halip nawawala iyong halaga ng pagiging marunong mo sa mundong ito. Hindi ko ito direktang maipakahulugan subalit sana'y nauunawaan mo kung ano ang ibig kong sabihin. Minsan ko na iyang nasaksihan mula sa personal na karanasan sa isang kaibigan.

May mga pagkakataon na ang pagiging sobrang marangya ng tao ang nagdadala sa kanya sa paurong na paglaki. Mayroon kasing mga tao na kapag nasobrahan sa luho at ginhawa sa buhay, nagiging sarado ang isipan nila sa reyalidad na hindi lahat ng bagay ay natatamo ng basta-basta at hindi makatwiran ang paghihimutok ng basta-basta kapag hindi naibigay ang ninanais.

Inuulit ko, hindi ko naman hangad na manghamak, gusto ko lang huminga, hehe.. Ano't ano pa man, huwag nating patulan ang naiwan nilang pag-uugali dahil kapag pinatulan mo sila, para ka na ring pumatol sa bata para lang sa simpleng bagay-bagay. Maging kuya o ate na lang tayo sa kanila kahit na gaano pa man sila kalaki o katanda sa atin at maging bukas palagi ang isipan natin sa pag-unawa sa kanila. Unawain na lang natin sila sa kung sino sila ngayon subalit huwag kalimutang payuhan kapag sumosobra na. Kung walang gagabay sa kanila at magtuturo na lumaki pasulong, dadalhin nila ang paurong na paglaki hanggang sa pagtanda nila at tiyak na maapektuhan nito ang lahat ng taong malapit sa kanila.

Alam mo iyon?

..iyong pakiramdam na marami kang gustong ipost kaso busy ka.
..iyong pakiramdam na marami kang gustong ikwento pero walang time.
..iyong pakiramdam na nakalimutan mo na iyong mga ipopost mo dahil sa paglipas ng panahon.

Nakakaloko nga naman, kung kailan ka busy, doon mayaman ang experiences sa buhay mo. #irony :))

singular experience; my left chest

For I know the plans I have for you,” declares the LORD, “plans to prosper you and not to harm you, plans to give you hope and a future. - Jeremiah 29:11 

 Being in love can be defined in many ways, it is subjective to every person. As an experience, there is this girl that I liked that much. I met her when we are in elementary in fourth grade, way back 8 years ago. As we all know, those are the times that crushes are sprouting in every classrooms. That thing doesn't bother me that much since I prefer to play and study rather than put time in that thing. It was only one year that she's my classmate, since in public school there's a shuffle of students and rooms every year, but somehow we are still batch mates. As I mature, that feeling grew like a weed in my left chest that made me realize that I have some feelings for her. That feeling was left tranquil until we graduated elementary.

biglang random

How will you be able to change your outlook in a certain thing/person if your heart and mind joys in what that thing/person is in its current state?

double treat :D

Isang beses nagpunta ako ng National Bookstore sa SM Manila, pero matagal na iyon, mga November pa yata, para bumili ng bagong libro ng isa sa paborito kong author na si Eros Atalia, iyon ay ang "Wag Lang Di Makaraos."

Sobrang nakakaloko itong libro niya, iyon bang malupit pero kapag ini-spell "astig." :)) Sulit ang bili ko sa librong ito kaya naman, nag-aabang pa ako ng susunod niyang libro. :)

A time for everything

Ecclesiastes 3:1-8

Abala na taping 'yan..

Re: Malupit na Monday

Habang tumitingin ako sa News Feed ng Facebook ko, nakita ko na nag-share iyong kakilala ko ng picture ng taping kanina sa Buendia. Binuksan ko iyong picture at nalaman kong hindi ito shooting or taping ng Bourne Legacy o kung ano mang Hollywood Film kung hindi taping lang pala ng bagong palabas ng GMA 7 na "My Beloved".

Nakakinis kasi iyong pang-aabalang ginawa nila ng biglaan, at kung titingnang maigi, lunes na lunes pa.. sana ginawa na lang nilang Friday or weekends man lang. Halata namang maraming naabala, halos karamihan ng mga comment doon sa picture ay nagsasabing naabala daw talaga sila. 

Ito nga pala iyong larawan mula sa internet:

Image source:

Filipinasinshowbiz

Malupit na Monday

Lunes. 12 pm pa ang start ng klase ko. pero aalis ako ng bahay alas diyes at gugugulin ang maximum na dalawang oras na byahe, -_- As usual, mula sa gahak (7-11), mag-aabang ng bus na talo pa ang sardinas sa dami ng tao kahit malapit nang magtanghali lalo na ngayong lunes, kaya ubusan talaga ng bus na masasakyan.

Downfall

Kahapon pa dapat ito kaso sobrang pagod at istres ako kaya natulog na lang ako ng maaga. ^_^

Nagkaroon kami ng long quiz sa major subject, namin Analytical Chemistry particularly Quantitative Analysis. (Hindi naman talaga siya major kundi prerequisite lang para sa major subjects namin sa susunod na taon kaya lumalabas na major na rin siya.) As usual, mahirap, haha! 7 main questions iyon at may mga sub-questionsa sa loob, basically puro computation siya, hehe.. Halos mahigit 30 mins. ko yatang tinitigan ang kalinisan ng papel ko tsaka ako nakaisip ng paraan para maglagay ng panggap na sagot at kunyaring solution, haha!

Nag-bell, wala akong gaanong nasagot, halo-halong giniling na emosyon ang nadama ko.. parang malungkot na parang ok lang.. parang timang.

Disconnecting People

Nakakalungkot isipin na magulang na ang sumusuyo sa anak para lamang magkaroon ng komunikasyon.

 Kahapon pagdatin ko ng bahay, oras na ng hapunan namin. Hinanap ko ang kapatid ko, nasa harapan pala ng computer, naglalaro, sa pasilyo sa ikalawang palapag ng bahay. Naghapunan kami ng ate ko (tita ko talaga siya), kaming dalawa lang, ang kapatid ko nag-cocomputer pa rin, busog pa raw siya dahil nagmeryenda ng kanin. Natapos kaming kumain hindi pa rin siya natitinag sa harapan ng computer habang ako naman pumwesto muna sandali sa sala para manood ng tv, sakto namang dating ng mga magulang ko mula sa trabaho.

Wishful Thinking

When God Made You

Newsong

Ang sarap sigurong tamaan ng pag-ibig lalo na kung alam mong ibinigay sa iyo/inyo ito ng Diyos. Pag-ibig na wagas, walang natatapakang sinuman at higit sa lahat, pag-ibig na ipinagkaloob sa inyo ng Diyos. Ang sarap siguro sa pakiramdam na makasama mo ang iyong panghabang buhay na pa-partner na ibinigay ng Diyos dahil alam niyang siya ang da best para sa iyo. :))

guilt

Clinging to the Cross

Healer

Voice of Truth

Complete

Having been guilty of sin and my conscience is bothering me, I use to listen to these songs while reflecting to the things that I've done and ask forgiveness from God.