A Handful of Blessings

People celebrate their own special day in their own special ways. Some would like to treat their friends and relatives in a fine dining. Some would prefer to have a vacation and chill to unwind some stress. Some would prefer to celebrate it in cinemas and theaters. There are lot more ways to celebrate someone's special day but what's the best part of celebrating a special day is having gifts. Everyone knows what happiness brings to someone who receives gifts and how thankful they are about it.

Anyway let's get it straight to the point. I'm grateful for the many things I've received from God in this special day of mine.

• I'm thankful that I'm able to thank God today.
• I'm thankful that I'm healthy and fine.
• I'm thankful for my family, friends, relatives who knows me well and supports me unconditionally.
• I'm thankful for the love, care and attention I have with my family.
• I'm thankful that I am able to celebrate this day together with my family.
• I'm thankful for every piece of blessing I receive from God.

Maybe there's so much more to say that I've forgot to mention but anyway I'm thankful deep in my ribs for all the blessings that I've received from God. Happy Birthday to me. :D

Haha!

Natatawa ako sa sarili ko habang ginagawa ko itong post na ito. Sineryoso ko pala talaga iyong nasa isip ko, haha!

Nakakainis na nakakainggit iyong mga taong almost complete package (gwapo [mestizo or chinito], matalino, athletic, matangkad, mapagkumbaba, mabait at hindi nanaising manloko ng babae) pero wala namang totoong ganoon. Sa panahon ngayon lalo na sa Philippine setting, ang mga mapuputi o mestizo kadalasan babaero o manloloko. Kapag naman athletic minsan naman napapabayaan na ang academics. Minsan kung sino pang gwapo siya pang may gusto sa kapwa gwapo - patay tayo diyan. Madalas pa kapag gwapo maangas o hambog. Halos lahat may sablay, wala talagang taong perpekto.
Pero madalas kasi ang pinapansin na lang ng mga kababaihan ay ang mga maputi, mestizo, chinito o mala-artistang gwapo. What the heck! loljk. xD
Subalit ang gusto kong maglaho sa mundo o ako mismo ang magpapalaho sa kanila sa mundo ay ang mga lalaki na gwapo na almost perfect gaya ng mga nabanggit ko kanina. Ang sarap nilang pasabugin, haha!! Sa kabutihang palad, wala namang ganoon at kng mayroon man, ako na ang mavolunteer na papatay sa kanya, biro lang. >:))

Sublit bilang isang Kristiyano, hindi sapat na batayan ang panglabas na kaanyuan bilang isang huwaran o tularan ang isang tao. Ang dapat na sukatan ng kagwapuhan ng isang lalaki ay kapag buong puso siyang naniniwala sa Diyos at masunurin at malugod siyang alagad ng Diyos. Ang standards ng tao ay madaling hanapan ng pagkakamali subalit ang standards ng Diyos ay perpekto at walang kapantay. :)

It was a success.

Simula nang mag third year college ako, may subject kami na Clinical Chemistry (BS Med.Tech po ako) at isa sa mga skill na dapat naming i-train ay ang pag-extract ng blood. First few tries puro fail ang kuha ko. Isang beses na nangyari, graded iyon at semi-failed ang nagawa ko, hindi ako fully nakapag-extract ng blood. 

Kinalaunan sa ibang araw, nalungkot, nafrustrate ako. Hindi ko magawa, hindi ko kaya. Noong mga panahong iyon, na pressured ako. Kailangan kong maka-extract ng blood kasi requirement, kasi may grade, kasi peer pressure. Sobrang nadepress ako noong mga oras na iyon.

Pero noong mamulat ako, nagdasal ako, sabi ko para kay Lord ang gagawin kong ito. Wala na akong pakialam kung hindi man ako pumasa sa practical sa school, kung hindi man nila makita na nagawa ko. Ang sa akin lang, mahalaga, magwa ko ito para kay Lord to give Him the glory. Iyon na ang naging mind set ko nitong last few days at sa awa ng Diyos, nagawa kong makapag extract ng blood. :D TO GOD BE THE GLORY! ^^

Just around the corner of my head

Sometimes I would like to quit, I would like to give up. Life's hard, as always. Boulders and boulders of challenges are always present in everyday life. But then I've realized that these boulders are God's way of saying that we're humans and we must rely on Him to help us smash those boulders in our way.
It's more than positive thinking, it is called FAITH.
I know to myself that lately I've been dwelling in the useless ideas and worrying much in the pointless things. I've never been considering holding on to my FAITH which is basically much more important than what I've been thinking negatively. It's funny that what I believe that the simple answer to my worries is just authentic FAITH, I've only placed it behind my mind without considering it.. it's shameful though.
And now that I know where I would run and return to and what to hold on despite the barricade of problems ahead, I will be able to smile and face it all with confidence.

GOD BLESS US ALL! :)

The Gift of Present

Lately I've been thinking a lot about the events that may happen in the first day of my class as a third year college. June 13 is our first day and as the days go by, I can't stop thinking what will we do in the first day. And as the first day of class is getting near, I'm getting more and more nervous each day that pass. Sometimes even before I sleep, that would be the last thing that will be registered in my mind. Luckily I didn't dreamed about it.

But then I realized, I'm stressing myself too much of the things that haven't happened yet. I'm thinking too much of the future even that no one knows what the future have or even if we will be able to reach what the future beholds. I realized that it's all right to plan for the future but never forget to enjoy the present or what we have today. Life's too short to think of the things about the future without enjoying what we currently have. One day, we will all die but it would be a huge regret that we didn't relish the moments of the things we had until the very last breath of our life.

The Bible also shows many verses telling us not to worry about tomorrow or the future.

Matthew 6:25-27

New Living Translation (NLT)

²⁵ “That is why I tell you not to worry about everyday life—whether you have enough food and drink, or enough clothes to wear. Isn’t life more than food, and your body more than clothing? ²⁶ Look at the birds. They don’t plant or harvest or store food in barns, for your heavenly Father feeds them. And aren’t you far more valuable to him than they are? ²⁷ Can all your worries add a single moment to your life?

Luke 12:25

New Living Translation (NLT)

²⁵ Can all your worries add a single moment to your life?

Matthew 6:34

New Living Translation (NLT)

³⁴ “So don’t worry about tomorrow, for tomorrow will bring its own worries. Today’s trouble is enough for today.

Therefore the Bible concludes that we must not worry about the future for today's troubles are enough for us to handle. Besides we are always blessed everyday with more than the things we worry. We only tend to focus in the things that haven't happened yet. And lastly, the Lord God, Jesus Christ and the Holy Spirit is always with us everyday so we don't have to worry too much or about anything.

It's only ironic in my side that more often than not, obviously I tend to worry too much and I also lack faith in everyday's life. I'm ashamed that I know the facts and truth and yet I still hold on to the pointless ideas and emotions that cling in my brain and in my heart. Now what's important is to learn by heart and by mind that we have always enough worries and more blessings for everyday, enjoy the gift of life, and take faith for nothing is impossible to those who believe. :)

Now it makes sense :)

Madalas naiingit ako sa mga taong halos complete package na (gwapo, matangkad, matalino, mabait, mapagkumbaba, mestiso, athletic, talented). Sila kasi iyong halos laging napapansin at laging nabibigyan ng atensyon. Madalas sila pa iyong habulin ng mga babae. Sila din kasi iyon madalas lapitin ng tao at lumalabas na sila na iyong parang superman).

Dapat ang ipapaskil ko lang dito ay kug gaano ako ka-bitter sa ganyan, pero may bigla akong naalala. "Maaaring halos kumpletos rekados na sila pero kung hindi si God at si Jesus ang naghahari sa puso nila, hindi ko sila dapat ka-inggitan o hangaan". 

Bilang isang Kristiyano, lahat ng tinatamasang biyaya ngayon ay galing sa Kanya kaya dapat ang lahat ng "credits" ay sa Kanya din. Ang Diyos ang nagbigay sa atin ng certain at unique features natin individually at siya lang ang tanging nakakaalam ng perfect set ng features na iyon. Ngayon kung ang isang tao ay nabiyayaan ng halos pagiging complete package na katangian, dapat niyang ipagpasalamat iyon sa Kanya at huwag nitong palalabasin na magaling siya bilang siya lamang. Ang tao, madali lamang maglaho sa lupa pero ang Diyos ay nananatiling buhay magpakailanman.

Sa halip, dapat hangaan at tularan ang mga tao (lalo na ang mga kabataan) na naka-focus ang mindset sa pagpupuri kay Jesus Christ. Sa aking pananaw, sila iyong tipo ng tao na sobrang ipinagpapasalamat nila ang lahat ng mayroon sila kay Jesus at sa kung sino sila ngayon. They do not create credits for themselves, instead they glorify God for all the blessings they have in their life. Alam nilang gifted sila ng characteristics pero higit pa ang pasasalamat nila sa Panginoon dahil sa mayroon sila. Sila ang tunay na astig at tunay na huwaran. :)

Man may have all the riches, wealth, power, and fame in the world but man are nothing without God.

P.S. Huwag ko sanang makalimutan ang tungkol dito. :P

GOD IS LOVE: Ten Commandments - Layman Style

GOD IS LOVE: Ten Commandments - Layman Style: Someone has written these beautiful words. Must read and try to understand the deep meaning of it.  They are like the ten commandments to f...

Holy Week post

.Thank you Lord for always giving me time - 24 hours a day, 7 days a week, 365 days in a year, to enjoy life and all the blessings we deserve.
.Sorry that I always think about myself; if I only think how to spend my time everyday to enjoy my personal happiness without even thinking to thank You.
.Sorry that I lavish myself with the earthly pleasures.
.Sorry that I couldn't keep my promises to You just like what I always say in my prayers.
.Sorry that I do not pray on purpose, thinking about the sins that I have done the whole day.
.Sorry that I forget to go to Your house to praise You.
.Sorry that I keep records of wrongs from the people around me.
.Sorry that I have a hardened heart; a heart of pride.
.Sorry that most of the time I forget about You.
.Today, I don't want to ask anything from You anymore. I would just let the things happen the way, the time, the place, and the purpose You want it to be. I would just let the faith and trust to you grow from me through time.
.In Jesus mighty name, Amen.

86400

Araw-araw mayroon tayong 86400 seconds sa buhay natin. Kanya-kanya tayo ng paraan kung paano natin ito ginagamit sa buong maghapon. Madalas sinasayang lamang natin ito sa mga hindi gaanoon kahalagang bagay o sinasayang lamang natin ito. Masakit mang ainin pero totoo.

Sa araw-araw na binubuhay tayo ng Diyos, siya ang tagabigay ng 86400 na segundo sa atin. Nakakainis isipin na hindi natin ito ginagamit ng maigi para sa mga makaubluhang bagay. HIndi naman masamang gumamit ng kapiraso nito para sa pagpapahinga, subalit ang kadalasang nangyayari ay kapiraso na lang ang inilalaan natin para sa mga produktibo at kapaki-pakinabang na gawain. Sadyang nakakapanghinayang pero totoo.

Kung ang bawat 86400 sa buhay natin araw-araw ay mayroong checklist na ipapakita sa Diyos para maging basehan ng pagbibigay niya ulit ng panibagong ganoon, malamang marami na sa atin ang babagsak o baka hindi na muling mabigyan. Hindi ako excempted doon dahil madalas din akong ganoon, nakakainis lang dahil hindi ko talaga magamit ng maayos ang oras ko sa buong maghapon. Kung tutuusin, tao din naman ang nagpapahirap sa sarili niya, ika nga nila, disiplina ang problema.

Nakaka-inis, nakakapanghinayang subalit sadyang totoo. Mabuti na nga lang at mabuti ang Diyos na patuloy na nagbibigay sa atin ng bawat sandali na inilalagi natin dito sa lupa. Disiplina na lang ng tao ang kailangan kung paano niya gagamitin ng wasto ang bawat segundong ibinibigay sa kanya. Ang bawat segundong tumatakbo ay hinding-hindi na maibabalik kaya dapat talagang pahalagahan ng maigi ang oras sa buhay ng tao.

singular experience; my left chest

For I know the plans I have for you,” declares the LORD, “plans to prosper you and not to harm you, plans to give you hope and a future. - Jeremiah 29:11 

 Being in love can be defined in many ways, it is subjective to every person. As an experience, there is this girl that I liked that much. I met her when we are in elementary in fourth grade, way back 8 years ago. As we all know, those are the times that crushes are sprouting in every classrooms. That thing doesn't bother me that much since I prefer to play and study rather than put time in that thing. It was only one year that she's my classmate, since in public school there's a shuffle of students and rooms every year, but somehow we are still batch mates. As I mature, that feeling grew like a weed in my left chest that made me realize that I have some feelings for her. That feeling was left tranquil until we graduated elementary.

A time for everything

Ecclesiastes 3:1-8

Wishful Thinking

When God Made You

Newsong

Ang sarap sigurong tamaan ng pag-ibig lalo na kung alam mong ibinigay sa iyo/inyo ito ng Diyos. Pag-ibig na wagas, walang natatapakang sinuman at higit sa lahat, pag-ibig na ipinagkaloob sa inyo ng Diyos. Ang sarap siguro sa pakiramdam na makasama mo ang iyong panghabang buhay na pa-partner na ibinigay ng Diyos dahil alam niyang siya ang da best para sa iyo. :))

guilt

Clinging to the Cross

Healer

Voice of Truth

Complete

Having been guilty of sin and my conscience is bothering me, I use to listen to these songs while reflecting to the things that I've done and ask forgiveness from God.

A heartbreak without a heart

Nagbukas ako ng Facebook ko, isa sa mga newly added items sa News Feed ay siya at ang kanyang post lang ay "^^". Binisita ko ang profile niya at nakita kong nakatag siya sa album ni N (high school tropa ko). Nacurious ako kung bakit, binuksan ko ang album, viniew na din... Alam mo iyong pakiramdam na sa una, matutulala ka den dudurugin ung loob mo sa nakita mong mga pictures.. Magkasama sila sa UP, hindi ko alam kung kailan iyon pero ang mas masakit, amy mga ilan silang pictures na sobrang lapit nila na akala mo sila iyong magkasintahan. Sobrang durog ako sa mga nakita ko, as in durog na durog. Oo masakit, sobrang sakit..

Bigla kong naisip, akala ko ba handa ako kung sakaling mangyari man ang ayokong mangyari, pero hindi pala. Handa lang ako sa salita, pero sa pagharap sa katotohanan, hindi.. Sobrang durog ako, as in durog. Alam kong hindi mo dama ang nadama ko kanina pero totoong masakit pala talaga iyon. Masakit sa pakiramdam iyong kahit hindi naman kayo, nasaktan ka pa rin sa mga nasaksihan mo. Siguro kaya naging masakit iyon kahit sinabi kong handa akong tanggapin kung hindi man maging kami, ay dahil iyong kaibigan ko pa noon ang mukhang magiging kasama niya hanggang dulo ng buhay niya. Sobrang sakit talaga kanina.. Bigla ko na nga lang naikwento sa kaibigan ko iyong sakit na nadama ko kahit alam kong medyo naguluhan siya sa akin.

Pagkatapos noon, sobrang dami kong inisip, pilit kong dinidivert ang utak ko sa pag-iisip sa nasaksihan ko. Subalit sa huli, medyo nagulo talaga ang utak ko sa nasaksihan ko. Gayonpaman, buti na lang sinabi sa akin ng isang kaibigan ko na mayroong rason ang Diyos sa pagkuha sa atin ng mga bagay-bagay na mahalaga sa atin. Salamat sa kanya at kahit papano medyo nahupa ang nagkakagulo kong isipan. Sumunod noon, nagreflect na ako at humarap ako sa Diyos.

First of all, I have to completely trust God's plans in my life for He knows me best. He knows my everything, my troubles, sorrows, fears, and pain. He even knows my very strengths and weaknesses. I've learned that, maybe the reasons that God has taken her away from me are because I'm not prepared physically, mentally, socially, and spiritually enough to be with her. Or it could be that, He take her away from me so that I can focus in Him. But in a larger sense, both situation give greater glory to God. I don't know what He plans for my life, but one thing is for sure, He plans the best for me for I am His son. And now, the great challenge that lies ahead are to continuously, faithfully, and obediently trust in Him and in His plans for me without expecting any personal result. Whatever happens, I will trust God whenever he give good or bad situations in life. 

God is the greatest healer. Amen. :)

Mapalad pa rin..

Grabe itong December, heavy masyado ang prelim exams.. puyatan (kunyari para kunyari nag-aaral), paguran, istres, at kung ano-ano pa.. Mga professor na hindi maintindihan ang gusto at minsan mahirap kausap.. Pati sa byahe, iba-ibang klase ng tao ang laging nakakasabay, iba-ibang scenario, at araw-araw na traffic na hindi naman na bago sa pang araw-araw na serye ng buhay, haha!

Madalas ang dami kong nirereklamo, ang dami kong complains, ang dami kong hinaing.. pero sa isang banda, naisip kong mapalad pa rin ako at dapat kong ipagpasalamat kung ano ang mga natatama ko ngayon. Ipagpasalamat ko nang:

• nabubuhay ako sa araw-araw
• ligtas akong nakakauwi sa bahay namin; gayon din papunta sa skul
• natututo ako nang sapat sa kakayanan ko
• may mga kaibigan akong makakasama ko
• nakakasagot naman ako sa mga exams ko

marami pa sana akong dapat ipagpasalamat pero masyado din namang madami kung iisa isahin ko pa.. iyong mga nilagay ko ngayon ay ilan sa mga bagay na dapat kong ipagpasalamat bilang isang mag-aaral. Anu't ano pa man, nagpapasalamat ako sa Diyos dahil ibinigay niya sa akin ang lahat ng biyayang ito. Madalas kasi, mas marami pa ang complains natin kaysa ang mga ipinagpapasalaamat natin sa Kanya. Kung tutuusin, hindi Niya naman tayo pinababayaan, binibigay Niya ang sapat lamang para sa atin sa araw-araw. Nawa'y sariwain natin ang diwa ng pagpapasalamat at pagbibigayan ngayong Pasko. :) Maligayang Pasko po. :)

18

Legal na taon na ako sa susunod na buwan

Ang bilis nga naman ng panahon, Disyembre na agad ngayon, parang kailan lang kakapasok lang ng taong 2011. Nakakalokong isipin na ang bilis ko din pala tumanda, nagulat na lang ako nang bigla kong maisip na "18 na pala ako next month" . 18, legal age, ika nga nila. Taon na kung saan may karapatan ka na at malaya ka nang gawin ang mga bagay-bagay na pangmatanda(?). Maaari ka nang gumawa ng mga bagay-bagay na hindi maaaring gawin ng isang menor de edad. Hindi ko na iisa-isahin kasi may mga bagay na maaari lamang gawin para sa itinakdang edad pero may mga tao namang sumusuway dito.

He who..

He who gives me life everyday..
He who gave my family..
He who provides food  to eat..
He who strengthens me..
He who keeps me safe everywhere I go..
He who protects me from harm..
He who gives knowledge and wisdom..
He who guides and watches me wherever I go..
He who gives me friends..
He who gives me rest..

He is the only One..
He who saved my soul..

Thank You Jesus for giving me those blessings everyday..
Thank You, Thank You.

Amen. =)

HAPP-POINTED

Simula noong pasukan (Nov. 8) hanggang ngayon (November 10), tatlong araw na akong nag-aasikaso ng mga subjects na maaari ko pang idagdag sa list of enrolled subjects ko. Maximum na number of nits na maaari kong i-take is 30 units subalit sa kasamaang palad, 22 lang ang nakuha ko at swertehan lang iyan dahil talagang agawan ng mga subjects sa school namin. Ngayon, binalak kong mag-add pa ng kung ilan mang kakayaning units para naman sulit ang pag-eenroll ko. Mahalagang madagdagan ako ng isa pang subject na 5 units dahil kailangan ito sa higher levels kaya nagsumikap akong makahanap ng schedule na available pa at susukat sa libreng oras o sobrang oras sa schedule ko. Sa loob ng tatlong araw kong pakikipagbunuan sa lahat ng hirap sa pag-eenroll at/or pag-add, wala akong nakuha or nadagdag sa mga subjects ko. Madalas sarado na or full na. Hindi madaling magpadagdag ng subject dahil maraming oras ang nasasayang at dapat isakripisyo, at nakakapagod din iyon dahil masyadong maraming proeseso at literal na paglalakad ang ginagawa, paikot-ikot, papapasa-pasa, pabalik-balik, tatayo ng matagal, mag-aantay, hanggang sa huli paaasahin ka lang dahil wala na or closed na. Ganyan ang naging serye ko sa loob ng 3 araw.

Sa tuwing uuwi ako sa amin, dala ko ang bigat sa pakiramdam nang mga sinakripisyo kong oras sa iba kong subjects para lang maasikaso ang pagdadagdag ng subject. Tatlong araw na rin akong balisa sa kakaisip sa schedule ko. Nakakapagod dahil uuwi kang maraming sinayang, sinakripisyo at nag-ubos nang lakas, tapos hahantong ka lang rin pala sa walang napala. Hindi ito gaya noong nakaraang semestre na sa pagtitig mo sa schedule mo, iyon na iyon, walang labis, walang kulang, panatag ka na. Sa lagay ko ngayon, kahit sa mga rehistradong iyo, at enrolled ka na talaga doon, pakiramdam mo, maagaw pa sa iyo at hindi ka pa mapapanatag. Mahirap, as in mahirap, dagdag pa ang panghihinayang.

The schedule

Heavenly Father Lord God, if it's Your will and your plan, though it breaks me apart, I'd still completely trust in You.

Minsan lang..

Sa totoo lang, ayokong nagpopost ng mga bagay na may kinalaman sa "pag-ibig" kuno.. Ewan, sadyang medyo bitter, haha! Hindi biro lang.. Normal naman sa tao ang magmahal (akala mo ang dami kong alam) pero diba totoo naman.. Mayroon nga lang tayong kanya-kanyang perspective dito..

Minsan gusto kong sabihing mahal ko siya pero para sa akin.. parang may hindi sapat.. parang may inappropriate.. Naisip ko, bata pa ako, kami, para isipin ang mga ganyang bagay, mahaba pa ang byahe para mag-settle down.. Marami pa naman talaga akong makikilalang tao sa buhay ko (lahat naman tayo actually) kaya mahirap mag-conclude, mahirap lumagay.. walang kasiguraduhan.. Bukod pa doon, nag-aaral pa ako, siya, tayo... wala pa akong kayang patunayan sa sarili ko at dependent pa ako sa parents ko.. Sarili ko pa lang ang kaya kong panghawakan, minsan nga sumasablay pa sa mga responsibilidad eh.. paano pa kaya sa hinaharap at sa totoong buhay pamilya? And lastly, para sa akin, a God given relationship is a true and real relationship.. kasi kahit paghiwalayin man kayo ng mga bagyo at alien sa kung saan-saang lupalop, kahit sino pa man ang pumorma sa kanya, at kahit sino pa man ang makita ko, kung kami talaga, hindi magbabago ang mararamdaman ko para sa kanya at kung itinadhana talaga kami ng Diyos sa isa't-isa, eh di "perfect!" :)