A Handful of Blessings

People celebrate their own special day in their own special ways. Some would like to treat their friends and relatives in a fine dining. Some would prefer to have a vacation and chill to unwind some stress. Some would prefer to celebrate it in cinemas and theaters. There are lot more ways to celebrate someone's special day but what's the best part of celebrating a special day is having gifts. Everyone knows what happiness brings to someone who receives gifts and how thankful they are about it.

Anyway let's get it straight to the point. I'm grateful for the many things I've received from God in this special day of mine.

• I'm thankful that I'm able to thank God today.
• I'm thankful that I'm healthy and fine.
• I'm thankful for my family, friends, relatives who knows me well and supports me unconditionally.
• I'm thankful for the love, care and attention I have with my family.
• I'm thankful that I am able to celebrate this day together with my family.
• I'm thankful for every piece of blessing I receive from God.

Maybe there's so much more to say that I've forgot to mention but anyway I'm thankful deep in my ribs for all the blessings that I've received from God. Happy Birthday to me. :D

Pasko 2012

Malamang marami na sa atin ang abala kung paano bibili ng mga regalo sa mga minamahal sa buhay, kung paano pagkakasyahin ang salapi sa munting salo-salo o sa pagbili ng mga regalo. Ang iba naman ay abala sa pag-iisip o sa pagplano ng mga mapapamaskohan. Ang iba naman ay tiyak na magdiriwang ng masayang pagsasama-sama ng mga kapamilya, kaibigan, kamag-anak o mahal sa buhay sa loob ng maiksing panahon.

Subalit sa isang bahagi ng Pilipinas hindi natin masasabing ganap na masaya ang Disyempre o ang pagsapit ng pasko sa kanila lalo na kung ganoon ang sinapit na sitwasyon. Kamakailan lamang ay tinamaan ng malakas ng bagyong Pedro ang Mindanao. Lingid sa kaalaman ng iba gaya ko noon, na mayroon na palang tumamang bagyo sa timog na bahagi ng Pilipinas kung saan marami sa mga kababayan natin ang naapektohan. Nalaman ko na lamang sa balita na matindi ang inabot ng mga kababayan natin sa Mindanao. Nakakalungkot isipin na ganoon ang sinapit nila gayong malapit na ang kapaskohan. Hindi na nakapagtatakang mahirap, kalunos-lunos, at higit sa lahat sobrang masakit sa kalooban ang ganoong pangyayari lalo na ngayo't magtatapos na ang taong ito. Tiyak na hindi madali sa ganoong lagay ang bumangon at mag-umpisa muli lalo na kung minamahal sa buhay ang nawala sa kanila. Sobrang mahirap sa lagay ng mga kababayan natin lalo na't parang pinagsakluban ng langit at lupa ang sitwasyon nila.

Ngayong Pasko ipagpaliban muna natin ang mga bagay na maituturing nating pansarili, sa halip isipin muna natin kahit sandali ang kalagayan ng mga kababayan natin sa timog na bahagi ng Pilipinas. Hindi man tayo makapagbigay ng donasyon o kahit anong materyal na tulong, ang maipagdasal man lamang natin sila at ang pansamanatalang isipin ang ikabubuti ng buhay nila ay makatutulong na rin. Tiyak na hindi madali ang muling pagbangon sa ganoong sitwasyon subalit ang pakikiramay ng kapwa Pilipino sa mga pagkakataong gaya nito ay nagpapatunay ng pag-asa sa kabila ng hirap na pinagdaraanan. Alam naman nating ang himig ng Pasko ay pagbbigayan, at kahit ang munting pagdadasal para sa kanila ay makakatulong na, ika nga nila it's the thought that counts. Ngayong Pasko patunayan natin na sa kabila ng paghihirap sa buhay ay mayroong mga kababayang umaalala sa ikabubuti ng lagay ng kapwa kababayan. Patunayan nating buhay ang tunay na diwa ng Pasko sa isip at damdamin ng mga Pilipino.

Daloy

Kabanata 1 - Pagkakataon

"I'm 17 years of age. Thank You".

First day iyon ng pagpapakilala bilang first year psychology student noon. Hindi ako namamansin at hindi ako kumikibo kung hindi ako kakausapin.Madalas sa canteen lang ako kumakain dahil tinatamad akong lumabas at wala rin naman akong kasama. Subalit maraming bagay ang mabilis na naganap sa loob ng isang semestre.

"Pwede maki-share ng table"? Isa sa kaklase ko na ubod ng kulit pero wala akong balak kilalanin siya. Tumango lang ako subalit walang reaksyon.

"Hello classmate! I'm Myca, anong pangalan mo"?

"Aldwin".

"Ano ulit"?

"Ald-win".

"Ok. Hello Aldwin, nice meeting you". Sa buong oras na kumakain ako, hindi niya ako tinigilan sa kung ano-anong pangungulit niya pero pino ang sagot ko, diretso at straight to the point. Kung hindi ko lang siya ka-block iiwan ko na siya na parang ewan eh. Pagkatapos kong kumain, dumiretso na ako ng room namin at medyo mahaba-habang lakaran iyon at napansin kong sumunod pa siya sa akin.

Mayroon bang ganito?

Gusto ko ng bagong cellphone at bibili ako kapag medyo malaki na ang pera ko (kailan pa kaya mangyayari iyon?). Tumingin na ako sa internet ng mga features ng phone at specialties na available mula sa iba't ibang brand. Ito ang mga preferences ko:

PRICE
Ayoko ng masyadong mahal/ high end na phone.
Prefer ko lang ang mid-range na style at price na phone. Sa pagkakaalam ko ako lang yata sa mga kaibigan ko ang may ayaw sa iPhone in terms of price eh.. Hindi naman kasi kami ganoon kayaman para bumili ng ganoon kamahal sa cellphone.

SPECS
>DISPLAY
4.0 inches screen size (full touch screen)

-Ito iyong size ng screen na trip ko at malamang touch screen. Na-experience ko na kasi ang cellphone na touch and type (Nokia C6-00), bukod sa mabigat ang bulky pa sa bulsa pero worth naman ang gamit ko doon. Ayoko na ng 4.3 inches and above na screen size lalo na sa Pilipinas, mas malaking cellphone mas takaw tingin sa madla.

-Bukod pa doon hindi ko na maibubulsa kapag lumampas pa diyan ang screen size, iyong 3.2 inches nga na screen hindi na magkasya sa pantalon minsan paano pa kaya kung lampas 4.0 inches pero tanggap ko pa kung hanggang 4.0 lang talaga.

-Isa pang rason kung bakit ayoko ng 4.3 inches above kasi kapag nagtext ako o tumawag in public, ang awkward naman na kitang kita na ng sambayanang Pilipino ang text message o inbox ko.

>OPERATING SYSTEM
Android OS
-Sa totoo lang nakakasawa na rin kasi ang Symbian ng Nokia, gusto ko namang sumubok ng bagong environment ng isang phone.
-Ayoko din naman ng Windows OS sa cellphone gawa nga ng bihira lang naman ang update at bukod pa doon hindi ko feel ang apps sa apps store nila.
-Syempre naman hindi rin kaya ng budget ko ang iOS phones kaya hindi siya maaari sa mga pagpipilian ko.

>HARDWARE
Dual Core Processor
-Ito na ang in ngayon, sa katunayan nga mababa pa nga ang dual core dahil mayroon nang quad core pero hindi ko naman kailangan ng ganoon dahil katumbas din noon ay malaking halaga ng pera.
-Sa tingin ko ito kasi iyong pinakabinayaran mo sa cellphone mo eh kaya dapat sulitin na ang pagbili lalo na't isa iyong processor sa makakaapekto sa lifetime performance ng phone mo.
1 Gb RAM

-Base sa mga nababasa ko sa internet, mahalaga iyong RAM kapag nagmulti-tasking ang isang phone.

-Sa pagkakaalam ko silang dalawa ni Processor ang nagreregulate ng performance ng phone kapag fully functioning ito para hindi mag-lag o mag-hung ang phone.

-1 Gb kasi kahit nakalagay sa paper ay 1Gb pero on actual less than that ang magagamit mo sa phone. Paano pa kaya kung 512 Mb lang ang RAM, baka mahirapan pa mag-multitasking iyong phone.

>CAMERA

at least 8MP rear camera; at least 0.3MP front camera

-Halos karamihan ng phone ngayon may camera na. Nakasubok na akong gumamit ng 5MP camera phone (Nokia C6-00) at ok naman siya pero dahil android phone naman ang gusto kong bilhin hindi na rin siguro masamang mag-demand ng 8MP o mas mataas pa na camera.

-Sana mayroon ding front camera na at least ang minimum pixel size niya ay 0.3 MP pero mayroon ibang phones sa internet 1.3, 1.2 o 2MP ang front camera.

-Hangga't maaari sana pinch to zoom ang zooming niya pero ok lang din kung digital zoom lang, wala tayong magagawa eh..

-Kayang mag-burst shot o multiple shots para damang-dama niyo ang picturan sa cellphone.

>MEMORY

Expandable Memory Card Slot

Mas trip ko iyong malaki iyong memory at the same time mayroon siyang lalagyanan ng memory card para marami talagang maaaring ilagay sa cellphone.

Mahirap kasi kapag built in storage lang eh, parang magiging conscious ka na magtipid ng memory para hindi agad mapuno iyong built-in memory sa loob.

>OTHERS
Gyroscope

Mahalaga ang Gyroscope (orientation) kapag nag-games kasama ng accelerometer at compass. Kapag walang gyroscope parang bitin ang gaming experience kaya kung bibili ako dapat mayroon din noon para sulit ang gaming experience.

HDMI ready
-Mas maganda kung mayroong HDMI outlet iyong phone para pwede mong i-view sa HDMI ready na tv iyong contents ng phone.
-Bukod pa doon pwedeng doon na sa TV ang screen kapag naglalaro habang nagsisilbing controller na lang iyong phone. :)
Mini-Sim
Mas maganda sana kung mini-sim (iyong sim card talaga natin) pa rin ang tinatanggap ng phone kaysa micro-sim. Kasi kaag micro-sim mag-aabala ka pang bawasan ang sobrang plastic ng sim card mo, eh kung mini-sim para rin less hassle sana. Pero kung micro-sim lang talaga pwede na rin.
Removable Battery
Mas paganda sana huwag unibody kasi kapag unibody hindi mo na matatanggal ang battery. Ang lalagyanan ng sim card ay maaaring nasa gilid. Removable battery sana kasi para madaling magpalit ng battery kapag nalowbat o nasira (pero wag naman sana ito). Pero pwede naman kasing bumili ng Portable Power Bank sa CD-R King kapag naubusan ng battery kaya ok lang kung hindi din natatanggal iyong battery.

Alam kong hindi lahat iyan ay pwede sa isang cellphone at alam ko rin naman kasi na mayroong mga features na mawawala o maisasakripisyo kapag nandiyan ang iba kaya patas lang. Pero hangga't maaari, gusto ko sana ng isang cellphone na halos karamihan ng features na iyan ay mayroon iyon, sana kahit ganoon lang. May alam ka bang ganitong phone? :) Salamat!

Pagbabago

Mahabang panahon din ng paglalakbay ang iginugol ko sa kahabaan ng panahon na nabubuhay ako. Nakakatuwang isipin na natapos na rin namin ang mahaba at matiyagang proseso ng pag-aaral sa loob ng apat na sulok ng silid-aralan. Subalit higit na nagbigay kulay sa buhay estudyante ay ang mga karanasan at mga taong nakapaloob sa proseso nito; mga kapwa mag-aaral, mga magulang, mga guro at higit sa lahat ang mga kaibigan mo. Hindi man lubusan pero halos lahat sila ay naging parte ng buhay natin aminin man natin o hindi, dahil lahat tayo ay dadaanan ng sasakyan ng kasaysayan at isasabay nito sa kanyang byahe at sa isang banda ay ibababa tayo sa dapat nating karoonan.

Kung muling magbabalik-tanaw sa mga litrato ng mga malapit mong kaibigan at ikumpara ito sa mga litrato nila sa Facebook at Twitter ngayon, hindi mo aakalaing sila iyon noong mga panahon na hindi niyo batid ang paligid at hindi rin inaasahan ang magiging pagbabago na kinahahantungan sa kasalukuyan. Sadyang magaling maghubog ng pagkatao ang panahon pati na rin ang kapaligiran na kinaroroonan ng bawat isa sa atin. Sino ba naman sa atin ang makapagsasabi na hahantong tayo sa kung ano man ang estado natin ngayon? Hindi rin mawawala ang mga maling pagpapasya na ginawa natin pero ok lang 'yan, parte pa rin iyan ng buhay. Ano ba naman ang pagtahak mo ng buhay kung hindi ka madadapa kahit minsan? Iba-iba man ang pinagdaanang proseso ng bawat isa sa atin, ano't ano pa man ay makakarating pa rin sa dapat patunguhan, subalit hindi dapat ibaliwala ang mga kilos na ginawa, ginagawa, at gagawin natin na siyang nagtulak sa atin sa ganitong sitwasyon.

Kamusta na ba kayo? Ano na bang balita? Siguro ang iba sa inyo ay nasa ibang bansa na, ang iba siguro ay mayroong trabaho na, maaring ang iba naman sa inyo nag-aaral pa rin upang mas lalo pang lumalim ang nalalaman, at maaring ang iba naman ay mayroon nang sariling pamilyang ibinubuhay. Hindi ko na maisip kung ano na ba ang nagyari sa iba, basta ang mahalaga sana ay nasa mabuting kalagayan sila. Ako ngayon, ano ba ang ginagawa ko? Heto at nakatunganga sa harap ng pc at halos maghapon nang nakatutok sa Facebook at Twitter.

Teka sandali, may nagtext, kaibigan ko. "pre congrats sa atin :D"

Sinilip ko ang website nila, aba nakita ko ang pangalan ko, mabuti naman at salamat sa Diyos.

image source

Napapanahon

Baha. Walang kamatayang baha. Kapag sumobra ang baha, suspension na agad ng klase ang kasunod. Normal na sa ilang parte ng Pilipinas ang binabaha kapag may bagyo. Iyon ang kaso noon. Subalit ngayon konting ulan lamang hindi lang ilang parte ng Pilipinas ang binabaha, pati na rin ang mga siyudad. Naisip ko na noon kahit tuloy-tuloy ang ulan basta't walang bagyo, hindi madaling magbabaha sa mga bayan at mga siyudad na hindi magbubunga sa suspension ng klase. Subalit ngayon magtuloy-tuloy lamang ang ulan ay magreresulta na agad sa biglaang pagbabaha at magkakaroon na agad ng suspension ng klase sa iba't ibang parte ng Pilipinas kahit wala namang bagyo.

Kung tutuusin isa sa sanhi ng pagbabaha ay ang tao din mismo. Old school mang tingnan ang mga signage na "Munting Basura, Ibulsa Muna", "Bawal Magkalat", "No Littering", "Dispose Garbage Properly", ito na ang pinakasimpleng mga panuto na dapat nating sundin sa mga munti nating basura. Hindi naman mahirap intindihin ang iba diyan dahil kaya itong maunawaan ng mga kapwa natin Pilipino. Mayaman man o mahirap ay kayang unawain at sundin ang mga simpleng panuto na iyan sa pagtatapon ng basura. Subalit sa panahon ngayon ang tao kahit simpleng panuto na lamang ay hirap pang sundin. Hirap disiplinahin ang sarili para sa mga munting bagay na kung tutuusin ay kaya namang gawin. Kung ang bawat tao ay magkakalat ng kanya-kanyang basura sa kalsada, isipin na lamang na ganoon din karami ang mga basurang tatambak sa mga kanal, drainages at sewerages natin. Ang resulta ay malawakang pagbabaha kapag mayroong malakas at tuloy-tuloy na ulan kahit wala namang bagyo. Sa atin din babalik ang perwisyo at hirap na bunga ng pagiging iresponsable sa mga basura natin.

Nitong sabado lamang habang pauwi na ako galing school sa kasagsagan ng malakas na ulan sa may intersection sa Coastal Mall, habang naka-stop ang mga sasakyan na patungong South ay nakita ko ang isang matandang tindero sa kalsada  na inilublob niya ang kamay niya sa nagbabahang gutter doon. Minatyagan ko siya ng maigi at nakita kong may mga plastic cups, food wrappers, styro cups, at plastics siyang nakuha. Maya-maya ay nasaksihan kong unti-unting dumaloy ang tubig doon sa drainage na nabarahan ng baha gawa ng mga basurang humarang doon. Nasaksihan ko ang direktang bunga ng kapabayaan natin sa pagtatapon ng mga basura. Kadiri mang tingnan ang ginawa niya subalit nakita ko ang pagmamalasakit at pagkukusa niya para maiwasan pa ang lalong pagbabaha sa lugar na iyon. Sayang nga lang at nahiya akong kuhaan siya ng litrato o video sa ginagawa niyang iyon pero maituturing na kabayanihan at pagkukusa ang ginawa niyang iyon.

Hindi naman natin kailangang maging sobrang edukado para maunawaan ang pagsunod sa mga simpleng alituntunin sa pagtatapon ng basura. Ang pagkukusa at pagdidisiplina sa sarili ay walang pinipiling edad, kasarian, at estado sa buhay; walang excempted sa pagdidisiplina sa sarili. Dahil sa huli, kung anong ginagawa natin sa paligid natin ay siyang babalik din sa atin.

Sa kabilang banda

Sa tuwing mayroong bagyo o basta tuloy-tuloy na malakas na ulan, inaabangan na agad ng mga estudyante ang pag-aanunsyo na walang pasok sa lahat ng antas. Lahat ng estudyante nakikinabang sa instant holiday na sasabihin sa mga radyo at telebisyon mula elementary hanggang kolehiyo, pati mga magulang nakikiantabay rin sa pag-aanunsyo kung wala bang pasok.

Subalit sa kabila ng kaligayahang naibibigay ng suspensyon ng klase sa mga estudyante gawa ng malakas na ulan, mayroong mga taong nalulungkot o nagdadalamhati sa mga ganitong sitwasyon. May mga taong nawalan ng tirahan dahil labis ang pagkakasalanta sa kanila ng bagyo o kahit ng malakas na ulan lamang. Nagpapalipas sila ng malamig na gabi sa lugar na hindi sa kanila, ang iba pa ay hindi na magawang makapagpahinga sa gabi. Higit din sa nalugi sa kabuhayan ay ang mga taong nawalan ng kabuhayan gawa ng pagkakasalanta sa kanila. Hindi pa man ako nagtatrabaho subalit nakikia ko sa mga magulang ko kung paano ang pagsisikap nila para kumita ng pera. Mahirap sa isang tao ang mawalan ng paraan para itaguyod ang pamilya niya. Ang pinakamahirap sa lahat ay ang mawalan ng mahal sa buhay gawa ng mga sakuna o hindi inaasahang pangyayari. Iyon na siguro ang pinakasaklap na maaring mangyari sa isang taong sinalanta ng bagyo.

Hindi ko naman nais iparating na maging malungkot tayo kapag walang pasok dahil suspended ang klase, ang sa akin lamang ay ipagpasalamat na lamang natin na hindi natin sinapit ang mga kalunos-lunos na mga pangyayari na sinasapit o sinapit ng ibang tao. Nais ko lamang din iparating na sana maging rasyonal o maging open minded man lamang tayo sa mga kaganapan sa paligid natin. At higit sa lahat, ipagdasal natin ang mga kababayan natin na tinamaan ng mga matitinding sakuna, iyon na ang pinakamabuting maitutulong natin sa kanila. 

Iba pa rin kapag Saulog (Ternate)

Kaninang papasok ako ng eskwelahan, sakto pagbaba ko ng tricycle sa may kanto ng 7-11 (Centennial Road), may Saulog Transit, Inc. (Bus No. 71751; Ticket No. ko: 69282) nang nag-aabang ng mga pasahero. Nagmadali akong makasakay at baka umalis na iyon. Sakto namang pagsakay ko may mauupuan pa. Umalis iyong bus na saktong seating capacity at pagdating ng Zeus (old gasoline station) nagsakay lang ng ilan ang bus at umalis na din agad. Iba talaga kapag Saulog, malapad na ang upuan, malamig at higit sa lahat mabilis ang byahe. :)

Kanina sa byahe ko pauwi, usual with daily routine, mag-aabang sa may Rizal Park ng bus na byaheng Ternate kahit sa Gahak (7-11) lang ako bababa kasi dadaan iyong mga bus na may signed board na ganoon ng Cavitex. May dumaan na AAB Bus Lines, Inc. (Bus No. 983; Ticket No. ko 995516) at dahil alam kong byaheng Cavitex iyon, sumakay na agad ako, dagdag pa iyong eksenang wala naman nang ibang bus na byaheng Cavitex. Hindi ako nagtatapon ng ticket kaya lahat ng mga ticket ko mula nang mag-college ako sa Manila ay tinatago ko. Maluwag pa naman iyong bus kaya nakapili pa ako ng lugar na mauupuan, mas pinili kong maupo sa right side (facing the windshield).

Lagi namang aabutan na eksena sa kahabaan ng Taft Avenue ay mahabang trapik lalo na kapag hapon. Uusad ng kaunti, titigil at uusad na naman. Iyong sinasakyan kong bus, ang bagal ng andar, halatang nagpapakabakaw sa pasahero. Maya-maya mula sa likod, nakita ko sa bintana na may Saulog (iyong maliit lang) na dumaan na byaheng Ternate. Pero ang bilis ng Saulog na iyon na nagpasingit-singit sa traffic kaya nakaalis agad. Ayon, mabilis na nawala sa paningin ko iyong Saulog. Kami, iyon tumambay pa iyong AAB nang matagal, nagpakabakaw sa pag-aabang ng pasahero. Wala tayong magagawa ganoon talaga eh.. Tuloy ang pakikipagbunuan sa traffic. Soundtrip para matanggal ang boredom. Nakabyahe kami ng Cavitex na punong-puno iyong bus. Subalit ang nakakainis na part ay pagdating ng tollgate ng Cavitex, naabutan na naman kami ng isa pang Saulog (BCI or Yutong unit yata iyon) na byaheng Ternate din at mas nakakatawa na iyon ay may 4 lang na standing tapos sa amin, siksikan, san ka pa? Heto pa malupit, nauna kaming makapasok ng tollgate pero nauna pa iyong Saulog na makaalis. Sa sobrang bagal ng byahe namin, nalampasan na kami ng 2 Saulog, nakakadismaya lang iyong bus na nasakyan ko.

Pagbaba ko sa Gahak (7-11), nakita ko iyong signed board ng Bus, capital letters ang NAIC, may tanza,tejero at maragondon din. Sabi ko na lang, "pambihira, kaya naman pala eh..". Kahit naman byaheng Ternate iyong AAB, bakaw pa rin sila sa pasahero eh, hindi gaya ng Saulog. All in all walang panama ang ibang mga bus lines gaya ng Stan Liner, RMS Liner, Stow Away Liner, OGAWA Liner, Don Aldrin (Jethro Liner), St. Anthony, itong AAB Bus Lines, Inc. gaya ng nasakyan ko, at ang iba pang mga minor bus lines na bumabyahe sa Centennial Road kumpara sa satisfaction na maibibigay ng Saulog Transit, Inc. sa mga pasahero nila. 

Two thumbs up sa Saulog, still the best!

What the heart sees, the eyes cannot.

Make up, heels, pabango, magandang katawan, contact lenses, tina ng buhok - hindi lamang iyan ang sukatan ng pagiging maganda ng isang babae.

Sa panahon kasi ngayon, karaniwan nang nakatatak sa isipan ng karamihan sa mga kalalakihan ang mga ganyang kahulugan ng pagiging maganda ng isang babae. Basta maganda ang katawan at/o mukha, maganda na sa kanila iyon. Subalit ang babae, wala man iyang make up, magandang katawan, o mga kung ano-anong palamuti sa sarili niya, may puso pa rin iyan na tunay na marunong umintindi at magmahal. Sa pagiging simple niya, marunong siyang magpahalga sa mga bagay na kung ano lamang ang mayroon siya at marunong din siyang magpahalaga sa sarili niya. Para sa kanya, hindi man niya magawang pagandahin ang sarili niya sa kung sino man siya sa labas, magagawa niya namang gawin ang pagiging maganda sa loob ng sarili niya na bihira na ring matatagpuan sa mga kababaihan ngayon.

Ang hirap pa sa henerasyon ngayon, karamihan ay mata na lamang ang pinaiiral kapag nagmamahal (?). In the first place, sana nauunawaan nila ang kahulugan ng salitang pagmamahal na hindi lamang nasusklob sa pisikal na kaanyuan. Para sa akin, ang tunay na nagmamahal ay iyong kaya kang mahalin kahit nakapikit ka at kahit hindi mo siya nakikita. Kung tutuusin, kahit gamundong tiwala lamang at purong pusong nagmamahal ang mayroon, kahit iyon lang sapat na eh.. kasi ang pagmamahal, puro 'yan.. at kung talagang puro ang pagmamahal, hindi lamang ito matutumbasan ng pisikal na kaanyuan, salapi o kung ano mang materyal na bagay. Sa halip, ang pagmamahal ay nakikita sa mga bagay na hindi nakikita ng mga mata.

Walang taong perpekto. Subalit ang taong tunay na nagmamahal ay hindi binibilang ang pagiging imperpekto ng iba, sa halip ay pinapahalagahan niya ang mga bagay na tanging puso lamang ang makakakita.

Ano ba??? O.o

Kanina nagbukas ako ng Facebook. Nagback read ako ng mga posts sa News Feed. Nakakita ako ng isang post mula sa isang fan page na nagsasabing

"LIKE and SHARE if you love grandma

SCROLL DOWN if you want her to die"

hindi ko maalala kung ganyan mismo ung mga salitang ginamit pero iyong isang kaibigan ko sa FB (multiple meanings), nagpauto naman sa ganoong post.

Anooo baa???? Gumising nga kayo. Huwag kayong pilosopo. Huwag kayong magpauto. Huwag kayong magpakatanga. Inuuto lang kayo ng mga FB pages/fan pages na 'yan dahil either wala silang magawa o kulang sila sa pansin, o 'di kaya kulang lang talaga sila sa brain cells kaya ganoon ang naisip nilang paraan para manatiling buhay iyong page nila o para makapang-uto sila ng tao. Guys it's stupid, sa totoo lang.

Hindi mo naman kailangang sundin ang ididikta ng mga pages na yan sa pagsabi nila ng LIKE and SHARE sa mga posts nila kung gusto mong may patunayan eh.. marami namang mas konkreto at mas malalim na paraan para maipakita mo iyong gusto mong patunayan. Hindi mo naman siguro nanaisin na ang sukatan ng digdidad mo ay nakukuha lang sa LIKE at SHARE ng isang post sa facebook?

Nakakainis kasi na madalas below the belt, crossing the line, o offensive na iyong means para magpapansin, ay este magpa-like  ang mga pages ngayon. Ilan sa mga halimbawa nito ay:

hit like and share if you love God, scroll down if you love the devil

hit like and share if you love your mom/dad/family/friends/relatives (kahit sino) or even pets, scroll down if you don't

 What the heck?! hindi lang naman post ng isang fan page ang laman ng facebook news feed ng bawat isang FB user kaya kailangan niya talagang mag-scroll down para makita kung ano ang iba pang laman ng News Feed niya. Bakit kapag ba hindi ni-like at share ang isang post at nag-scroll down na agad, salungat na agad ang ibig sabihin? Hindi lahat ng tao tanga at nauuto sa mga non-sense na posts ng ibang non-sense na facebook pages.

Ngayon kung trip mo lang ding gawin iyong mga sinasabi ng mga pages sa FB dahil nga naman wala ka lang magawa, bahala ka sa buhay mo. Sabagay kanya-kanyang trip lang din iyan. Pero may mga bagay na sadyang sigurado, mayroong mang-uuto at mayroong mga nagpapauto. Mayroong mga magpapapansin at mayroong mga sadyang papatol. Ganoon lang iyon eh.. Guys huwag kayong maging mababaw, iyon lang. Ngayon kung tinamaan ka ng mga nabasa mo, pasensya na pero sadyang totoo.

"LIKE and SHARE this post

SCROLL DOWN if you want to ignore"

:p 

Ou nga..

Noong bago pa ako lumipat ng course (medical field din), marami na talaga kaming inaaral at kinakabisado at isa na doon ang Ana.Phy. (Anatomy & Physiology). Marami talagang inaaral doon at kinakailangan iyon ng maiging pag-aaral at pagbabasa, hindi basta basa lang.

May mabuti kaming professor na nagbigay sa amin ng payo para daw hindi kami mahirapan matuto at nang sa gayon makasagot kami sa mga pagsusulit para makapasa. Kung ang subject ay once a week lang ang meeting (kadalasan majors ang ganito) at may quiz next meeting, simulan na ang pagbabasa mula sa araw na sinabing magbibigay ng quiz next meeting. Hindi naman daw kailangang lahatan, kahit paunti-unti lang hanggang sa marating mo iyong dulo nang mga dapat mong basahin; para pagdating ng gabi bago ang quiz kinabukasan, scan na lang ang gagawin at hindi na mag-procrastinate. Basically, ang thought doon umpisahan nang magbasa unti-unti para hindi mahirapan sa huli.

Bukod pa doon naisip ko, at payo na rin ng mga professors sa medical field, dapat masipag ka talagang magbasa kung pursigido kang matawid ang mga pagsubok ng medical field. Ngayon may nirereview ako dahil may quiz ako bukas (CC 1 at Genetics) at bigla kong naisip ang lahat ng ito kaya ko nilagay dito.

Haha!

Natatawa ako sa sarili ko habang ginagawa ko itong post na ito. Sineryoso ko pala talaga iyong nasa isip ko, haha!

Nakakainis na nakakainggit iyong mga taong almost complete package (gwapo [mestizo or chinito], matalino, athletic, matangkad, mapagkumbaba, mabait at hindi nanaising manloko ng babae) pero wala namang totoong ganoon. Sa panahon ngayon lalo na sa Philippine setting, ang mga mapuputi o mestizo kadalasan babaero o manloloko. Kapag naman athletic minsan naman napapabayaan na ang academics. Minsan kung sino pang gwapo siya pang may gusto sa kapwa gwapo - patay tayo diyan. Madalas pa kapag gwapo maangas o hambog. Halos lahat may sablay, wala talagang taong perpekto.
Pero madalas kasi ang pinapansin na lang ng mga kababaihan ay ang mga maputi, mestizo, chinito o mala-artistang gwapo. What the heck! loljk. xD
Subalit ang gusto kong maglaho sa mundo o ako mismo ang magpapalaho sa kanila sa mundo ay ang mga lalaki na gwapo na almost perfect gaya ng mga nabanggit ko kanina. Ang sarap nilang pasabugin, haha!! Sa kabutihang palad, wala namang ganoon at kng mayroon man, ako na ang mavolunteer na papatay sa kanya, biro lang. >:))

Sublit bilang isang Kristiyano, hindi sapat na batayan ang panglabas na kaanyuan bilang isang huwaran o tularan ang isang tao. Ang dapat na sukatan ng kagwapuhan ng isang lalaki ay kapag buong puso siyang naniniwala sa Diyos at masunurin at malugod siyang alagad ng Diyos. Ang standards ng tao ay madaling hanapan ng pagkakamali subalit ang standards ng Diyos ay perpekto at walang kapantay. :)

Just around the corner of my head

Sometimes I would like to quit, I would like to give up. Life's hard, as always. Boulders and boulders of challenges are always present in everyday life. But then I've realized that these boulders are God's way of saying that we're humans and we must rely on Him to help us smash those boulders in our way.
It's more than positive thinking, it is called FAITH.
I know to myself that lately I've been dwelling in the useless ideas and worrying much in the pointless things. I've never been considering holding on to my FAITH which is basically much more important than what I've been thinking negatively. It's funny that what I believe that the simple answer to my worries is just authentic FAITH, I've only placed it behind my mind without considering it.. it's shameful though.
And now that I know where I would run and return to and what to hold on despite the barricade of problems ahead, I will be able to smile and face it all with confidence.

GOD BLESS US ALL! :)

Panibagong Yugto

Kinakabahan ako. May pasok na ako bukas, ay mali mamaya na pala, madaling araw na kasi eh. Kaninang mga bandang pagitan ng 10 ng gabi hanggang 12 ng madaling araw, hindi ako makatulog at hindi ako mapakali. Excited ba ako o kinakabahan sa pagpasok ko. Hindi ko alam kung anong lamang pero panigurado, naghahalo silang dalawa. Irregular 3rd year na ako pagpasok ko subalit kahit irregular

The Gift of Present

Lately I've been thinking a lot about the events that may happen in the first day of my class as a third year college. June 13 is our first day and as the days go by, I can't stop thinking what will we do in the first day. And as the first day of class is getting near, I'm getting more and more nervous each day that pass. Sometimes even before I sleep, that would be the last thing that will be registered in my mind. Luckily I didn't dreamed about it.

But then I realized, I'm stressing myself too much of the things that haven't happened yet. I'm thinking too much of the future even that no one knows what the future have or even if we will be able to reach what the future beholds. I realized that it's all right to plan for the future but never forget to enjoy the present or what we have today. Life's too short to think of the things about the future without enjoying what we currently have. One day, we will all die but it would be a huge regret that we didn't relish the moments of the things we had until the very last breath of our life.

The Bible also shows many verses telling us not to worry about tomorrow or the future.

Matthew 6:25-27

New Living Translation (NLT)

²⁵ “That is why I tell you not to worry about everyday life—whether you have enough food and drink, or enough clothes to wear. Isn’t life more than food, and your body more than clothing? ²⁶ Look at the birds. They don’t plant or harvest or store food in barns, for your heavenly Father feeds them. And aren’t you far more valuable to him than they are? ²⁷ Can all your worries add a single moment to your life?

Luke 12:25

New Living Translation (NLT)

²⁵ Can all your worries add a single moment to your life?

Matthew 6:34

New Living Translation (NLT)

³⁴ “So don’t worry about tomorrow, for tomorrow will bring its own worries. Today’s trouble is enough for today.

Therefore the Bible concludes that we must not worry about the future for today's troubles are enough for us to handle. Besides we are always blessed everyday with more than the things we worry. We only tend to focus in the things that haven't happened yet. And lastly, the Lord God, Jesus Christ and the Holy Spirit is always with us everyday so we don't have to worry too much or about anything.

It's only ironic in my side that more often than not, obviously I tend to worry too much and I also lack faith in everyday's life. I'm ashamed that I know the facts and truth and yet I still hold on to the pointless ideas and emotions that cling in my brain and in my heart. Now what's important is to learn by heart and by mind that we have always enough worries and more blessings for everyday, enjoy the gift of life, and take faith for nothing is impossible to those who believe. :)

Kojie =)

Mayroon kaming aso, halong Japanese Spitz at Pomeranian. Nabili namin siya sa isang online buy & sell store mula sa magkapatid na Filipino-Chinese. Ang pangalan niya ay Kojie.

Ang Pag-Ibig.. sabi ko

Gusto ni babae gwapo (maputi/mestizo, chinito), mayaman, maganda ang katawan, athletic pero dapat marunong sa buhay, mabait, caring, thoughtful, masipag, matalino, magalang at mapagmahal. Ang mga babae likas na naghahanap ng hindi matatagpuan, NAGHAHANAP NG GUNI-GUNI. Konti lang gusto ni lalake, babeng maganda (maputi at makinis) mula ulo hanggang paa, mula buto hanggang balat. Hindi niya major concern kung marunong ba sa buhay si babae, kung masipag, magalang, praktikal, malinis, at matalino. Huwag na tayong magpaka-impokrito sa katotohanan. IYAN ANG GUSTO NG TIPIKAL NA LALAKE NGAYON.

Hindi ko inaasahan

Mayroon akong kaibigan na mag-dedebut sa May 29, 2012. Isa ako sa mga 18 na espesyal na imbitado sa kaarawan niya kaya naman, mayroon kaming pagsasanay para sa production number namin (ayaw niya kasi ng kutilyon style). At dahil ayaw niya ng kutilyon, iba ang style na gagawin niya, ang plano niya hip-hop style ang 18 dances niya, o diba lupet?!

Kusa

Ang title. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko bakit iyon ang naisip ko. One thing for sure, nandito ulit ang spontaneity of thoughts kaya sinusulit ko muna.

Dapat magliligpit ako ngayon. Maglilipat ng gamit sa isa kong bag dahil nasira ang bago kong biling bag. Kabago-bago nasira. Pero andito ako ngayon nagttype ng gusto ko lang ibahagi. So ayun nga, nasira. Kanina pa ako maraming nililigpit, patayo-tayo, payuko-yuko at kumikilos. Ngayon bigla kong naalala na kailangan kong magpalit ng bag dahil nasira iyong bag ko. Kailangan ko na namang kumilos at kunin ang mga bagay na kailangan ko.

Paano kung ang mga bagay ng nais mo ay nauutusan mong lumapit sa iyo? Paano kung ang mga bagay na kailangan mo ay hindi mo na kailangang pagpaguran? Paano kung sasambitin mo lamang ang pangkaraniwang pangngalan ng bagay na kailangan mo ay nandiyan na sa iyo?

Kung ganoon man ang mangyyari, tiyak naman na magiging batugan ang lahat ng tao. Oo malaking advantage kapag ganoon ang nangyari pero marami din namang consequences. Iba pa rin kapag ang mga bagay-bagay na ninanais at hinahangad mo ay bunga ng iyong pagsisikap at paghihirap. Kapalit man ay ang iyong pagod subalit na tiyak na maipagmamalaki mong sa iyo iyon at sikap at lakas mo ang ginamit sa pagkamit ng naturang bagay na iyon.

Random?

As I look in the home screen of my phone, I saw the analog clock widget and it's 5 minutes before midnight. Whew, life's so fast. Tomorrow it's monday again, and a few sleeps and wake-ups, it will be another monday again. If you will not pay attention to the pace of time, you'll definitely be left behind. 

Just like now, I'll have a midterm exam tomorrow at 7 am but here I am instead of doing other things prior to my exam tomorrow, I am busy typing these random thoughts in my mind. 

Kinda weird but maybe some portion of my mind just want to tell something.. I don't know. It's definitely random. Maybe it really wants to say something but it doesn't speak, or it doesn't talk. I don't know. 

Right now I don't care if the grammar or punctuation is correct, I just let the spontaneity of thoughts flow. Cause once it's interrupted, the spontaneity will definitely end. It happened to me before and it ended up saving my post without the further excitement to tell and share.
(",)

Anyway, enough of this. Gotta go, gotta review, gotta sleep. I don't know. Good night!

And oh, by the way, it's 2 minutes before midnight in my phone when I last saw it. Once again, good night!