May naalala lang ako..

Kapag ako naglalakad o may pupuntahan or bibilhin, minsan hindi ko naman kailangan ng kasama. Sapat na sa akin iyong mag-isa lang ako para walang inaabala.

Pero most of the time hindi ganoon, noong lumipat ako sa CEU, sabi ko noon, mas gusto kong mag-isa para walang inaabala o iniisip. Patagal nanag patagal, namimiss ko na ang may kasabay, may kasama, may kausap, may katawanan at kung ano pang advantages ng may kasama.

MInsan nakakalungkot lang umuwi kasi mag-isa lang ako lagi sa byahe.. pero ganoon talaga, that's life.. Makakapag-adjust din soon, hopefully.